«Хачу быць такой жа ў старасці!» 87‑гадовая пенсіянерка скарыла сацсеткі сваёй формай
«Гэта што за кошка, тыгрыца, пантэра ў чырвоным касцюме?» — адзін з самых папулярных каментарыяў у Threads пад фота, на якіх 87‑гадовая Кацярына Макарэвіч робіць зарадку. Карыстальнікі захапляюцца яе фізічнай формай і гнуткасцю, а нехта нават вырашыў, што без штучнага інтэлекту тут не абышлося, піша Smartpress.
Гэтай зімой Кацярына Парфёнаўна жыве ў Мінску — дзеці забралі яе з аграгарадка Дражна (Старадарожскі раён) да сябе перачакаць маразы.
Усё жыццё яна прапрацавала ў Мінску выхавальніцай у дзіцячым садку, вяла беларускамоўныя групы.
Пасля выхаду на пенсію Кацярына Парфёнаўна вярнулася ў роднае Дражна даглядаць маму, а пасля і прыкіпела да вёскі.
«Я ніколі на дыетах не сядзела, але заўсёды была стройнай. Я ж яшчэ гады тры таму кароўку трымала! Ведаеце, якая ў мяне гаспадарка была: свінні, гусі. З імі не расслабішся. Зараз засталіся толькі курачкі, ды і тых на зімоўку суседцы аддала, а сама з кошкай Мусяй — у сталіцу».
Цяпер пенсіянерка штораніцу робіць зарадку.
«Я кожную раніцу 10‑15 хвілін размінаю сваё цела — мне гэта патрэбна як паветра. Калі не парухаюся, адчуваю сябе дрэнна».
Практыкаванні Кацярыны Парфёнаўны такія: лёгкая хада-бег, нахілы наперад з дотыкам падлогі, кручэнне тулава, развядзенне рук у бакі. Пенсіянерка заўважае, што за адзін падыход можа 30 «вугалкоў» нагамі зрабіць (пад'ём ног лежачы на спіне).
Жанчыне зачыталі некалькі папулярных каментарыяў пад яе фота з зарадкай: «Асцярожней з такімі фота, а то пенсійны ўзрост падымуць!», «Я ў свае 22 не магу ўстаць з ложка, а яна ў 87 вунь як скача!», «Хачу быць такой жа ў старасці!».
«Гэта ўсё пра мяне? — бянтэжыцца жанчына. — Прыемна. Гэта [унучка] Дашка закінула ў інтэрнэт мае фотакарткі, а людзям спадабалася. Аднойчы спрабавала на галаву каля сцяны ўстаць. Усё вывучыла, каб бяспечна было. Але сын не дазволіў (смяецца)».
«Ведаю, што адно з маіх практыкаванняў, аказваецца, як раз з гэтай самай ёгі. «Поза шчаслівага дзіцяці» называецца. Гэта Дашы так у інтэрнэце напісалі. А я і не супраць, бо час ад часу я і сапраўды як тое дзіця: радуюся простаму і ўсміхаюся новаму дню».
Цяпер чытаюць
«Я так далёка забралася. Шкада толькі, што не магу паказаць гэта тату». Як жыве дачка Паўла Шарамета праз 10 гадоў пасля яго гібелі2
Каментары
Хіба маю ўсё шанцы быць як гэта бабка, калі бабарыканцы не заб'юць (абяцалі)