Турысты, якія захраслі ў ААЭ, вяртаюцца дадому: першы вывазны рэйс «Белавія» прызямліўся ў Мінску
На 3, 4 і 5 сакавіка «Белавія» запланавала спецыяльныя вывазныя рэйсы з Дубая: самалёты з Мінска ў Эміраты вылецяць пустымі, назад на іх і адправяцца турысты з ААЭ. Першы такі борт прызямліўся ў мінскім аэрапорце сёння ўначы, піша Onliner.by.
— Boeing 737‑800 рухаецца па бяспечным маршруце, мінаючы патэнцыйна небяспечныя тэрыторыі. З-за аблёту борт здзейсніць пасадку ў Актау (Казахстан) для дазапраўкі і затым возьме курс на Нацыянальны аэрапорт Мінск, — паведамляла «Белавія» ўвечары 3 сакавіка.
Мяркуючы па табло аэрапорта Дубая, рэйс вылецеў з ААЭ ў 17:16 па мінскім часе. Далей ішоў крукам — праз Пакістан, Афганістан і Туркменістан.
За паўгадзіны да прызямлення «дубайскага» борта ў зоне прылётаў ужо ажыўлена. Аэрапорт прыняў яшчэ адзін «пазаштатны» самалёт, які прыбыў са сталіцы Амана. З салона выходзяць не шчаслівыя, свежыя турысты, а тыя, у каго адпачынак завяршыўся, нават не паспеўшы пачацца. Гэта пасажыры рэйса Мінск — Салала, які днём 3 сакавіка не даляцеў да аманскага курорта і прызямліўся ў Маскаце.
Прычына — усё той жа канфлікт паміж Ізраілем, ЗША і Іранам, які закрануў увесь Блізкі Усход. Па даных турэцкага інфармагенцтва Anadolu, у аўторак Аман (палёты ў які яшчэ напярэдадні былі дазволеныя) падвергнуўся атакам дронаў. У аэрапорце Салалы спрацавала трывога — экіпаж самалёта «Белавія» даведаўся пра гэта толькі на падлёце. У выніку борт перанакіравалі ў Маскат, адкуль ён і вярнуўся ў Мінск.
Людзі ідуць з пашпартнага кантролю сонныя і нервовыя, адварочваюць твары ад фотакамер. Зразумець можна: пасля амаль сутак бясвылазнага сядзення ў самалёце не да пазіраванняў. Кое-хто настолькі моцна спяшаецца пакінуць аэрапорт, што нават згаджаецца на паслугі мясцовых «бамбіл». Адзін з пасажыраў пасля пытання журналіста «Як настрой?» не стрымлівае сарказм:
— ******* [выдатна]! Зляталі — во!
— Нам аб'явілі пра тое, што рэйс перанакіроўваюць у запасны аэрапорт хвілін за 40 да пасадкі. Пасля прызямлення ў Маскаце мы, напэўна, гадзіны тры проста прасядзелі ў салоне. Чаму не выпускалі? Гэта ніяк не тлумачылася: нельга і ўсё. Пакуль сядзелі, я пачытала навіны, даведалася, што адбылося, таму што пра гэта таксама ніхто не расказваў. Тады, вядома, стала страшна… Але абстаноўка ў самалёце была нармальная: людзі хутчэй проста ўжо хацелі выйсці на свежае паветра, — дзеліцца падрабязнасцямі спадарожніца мужчыны Ірына.
Іна збіралася адпачыць у Салале разам з дачкой: дзесяцідзённы тур жанчына купіла яшчэ ў кастрычніку. «Адпачылі…», — нервова смяецца турыстка, дадаючы, маўляў, дзіця засмуцілася, а яна сама нібыта прадбачыла падобны зыход падзей.
— Калі ўсё гэта пачалося, я пыталася ў тураператара, ці адбудзецца пералёт. Мяне супакоілі: усё будзе. Так, Аман тады быў адкрыты, але падазрэнні закрадаліся… У выніку 23 гадзіны проста правялі ў самалёце. Тураператар са мной ужо звязаўся, прапанаваў альтэрнатывы — сёння ўсё гэта будзем абмяркоўваць. Зваротны палёт прайшоў, вядома, цяжкавата. У мяне па здароўі ёсць пытанні, а таблеткі ўсе засталіся ў багажы. Але харчаванне і ваду давалі — у гэтым плане да «Белавія» пытанняў няма. А так у цэлым даляцелі і дзякуй богу.
У 2:35 нарэшце самалёт з Дубая. На ім прыляцелі ў Мінск 189 пасажыраў, якія не змаглі трапіць на рэйс 28 лютага.
Тут ужо карцінка малюецца больш радасная, чым паўгадзіны таму: усмешкі, абдымашкі, кветкі. Ну, адпачынак як-ніяк адбыўся і нават працягнуўся, хай і цаной сотняў нервовых клетак.
Хоць турысты, якія выходзяць, не скардзяцца, наадварот, толькі адзначаюць зладжаную працу супрацоўнікаў авіякампаніі і дубайскіх гатэляў, а яшчэ хуткае інфармаванне: для тых, хто чакае вывазныя рэйсы, стварылі чаты ў месенджарах, дзе даваліся ўсе апошнія навіны пра сітуацыю.
— 28‑га мы ўжо чакалі вылету, але дзесьці праз гадзіну нам сказалі, што неба закрытае. Заставаліся яшчэ гадзіны тры ў аэрапорце, чакалі навін, але ўжо калі стала зразумела, што закрываецца і аэрапорт, усіх сталі вывозіць, — расказвае Таісія. — Хачу адзначыць, што прадстаўнікі «Белавія» спрацавалі вельмі прафесійна: нас арганізавана, па спісах рассадзілі па аўтобусах. Практычна ўсіх людзей з нашага рэйса прывезлі ў адзін гатэль (вельмі добры), але кагосьці засялялі і ў іншы.
Усе гэтыя дні было поўнае харчаванне: сняданак, абед, вячэра. У гатэлі для нас стварылі такую спакойную атмасферу, што я нават не разумела: гэта адпачынак працягваецца ці што… Падзеі, вядома, былі страшныя, але затое мы былі ў поўным камфорце. Вядома, чулі працу СПА, першая ноч была «такая»… Увогуле, чулі і гукі, і сірэны спрацоўвалі на тэлефонах. Але мы не спускаліся [ва ўкрыццё], у нашай гасцініцы і не было куды.
Паколькі гатэль знаходзіўся далей ад месцаў, куды прылятала штосьці, усё абышлося найменшымі эмацыянальнымі выдаткамі — па крайняй меры, для нас з мужам. Зараз нават складана зразумець [што адбылося], напэўна, спатрэбіцца пару дзён на ўсведамленне.
Але хутчэй за ўсё бліжэйшы наш адпачынак ужо будзе ў беларускіх санаторыях!
Павел і Аксана з дзецьмі адпачывалі ў Фуджэйры. Раніцай суботы сям'я прыехала ў дубайскі аэрапорт і паспела спакойна прайсці рэгістрацыю, але даволі хутка стала зразумела, што рэйс, запланаваны на 11:10, не адбудзецца. Першапачаткова перанеслі вылет на 16 гадзін, затым, пасля закрыцця паветранай прасторы Ірана, адмянілі зусім.
— У гейт нас запусціць не паспелі. Хоць прыкладна ў адзін час з намі павінен быў вылецець самалёт, здаецца, у Індыю — вось яны паспелі загрузіцца. Іх рэйс таксама ў выніку не паляцеў, але па нейкіх унутраных правілах пасажыры заставаліся сядзець у самалёце. Мы хоць бы маглі гуляць па аэрапорце, паелі ў «МакДональдсе». А ім ежу з KFC прывезлі толькі гадзін праз пяць — такімі велізарнымі вазкамі дастаўлялі прама ў самалёт, — успамінае Павел.
Беларусаў, як і астатніх пасажыраў рэйса, даставілі ў дубайскі гатэль да 23 гадзін. Прадстаўнікі «Белавія» прасілі быць «на нізкім старце»: па словах Аксаны, першапачаткова меркавалася, што самалёт у Мінск усё ж такі адправіцца ў 5 раніцы наступнага дня. Аднак у выніку сям'я затрымалася ў гатэлі яшчэ на трое сутак.
— Нас бясплатна кармілі, усё было нармальна. Праўда, два дні нас не выпускалі нікуды. Чуваць было, як «стралялі» і 28 чысла, і на наступны дзень. Мы жылі на ўскраіне, таму не так моцна даходзілі гукі — у цэнтры, у «Дубай Марыне», казалі, было чуваць мацней. Вельмі гучныя апавяшчэнні на тэлефон прыходзілі, ад іх было крыху не па сабе… Але нікуды спускацца не трэба было: ні ва ўкрыццё, ні на паркінг.
— Як у цэлым, не лічыце адпачынак сапсаваным?
— Калі прыляцелі, ужо як быццам бы і ўсё добра. Ну, будзе вопыт… Мне здаецца, людзі ўжо прывыклі да таго, што ў паездках штосьці можа пайсці не так: то кавід, то яшчэ што-небудзь, што нібы здавалася нерэальным. Ніхто ў пачатку адпачынку і падумаць не мог, што закрыюць і неба, і аэрапорт Дубая — гэта здавалася абсурдам. А аказалася, усё можа быць.
Мы і зараз вылецелі на гадзіну пазней, таму што па-ранейшаму былі пытанні па паветранай прасторы, дзесьці працягвалі лётаць ракеты. Аэрапорт, дарэчы, быў амаль цалкам пусты: акрамя нашага рэйса было запланавана яшчэ, можа быць, два-тры. Даляцелі нармальна, спакойна: такога, што апынуліся ў баевіку і ўсё вакол у паніцы, дакладна не было.
Цяпер чытаюць
Памерла палітзняволеная Алена Панкова. Паўгода назад яе асудзілі за ўдзел у пратэстах7
Каментары