Такі абрад яшчэ захаваўся на ўсходзе Беларусі і ў наш час.
Сустрэчу вясны нашы продкі лічылі даволі важнай справай. У гэтым абрадзе бачылі сакральны сэнс і верылі: каб пасля сумнай зімы абудзілася жыццядайная, сакавітая вясна, яе трэба адмыслова паклікаць. Як сустракалі вясну ў гэту суботу ў філіяле дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Вязынцы, паказаў «Анлайнер».
Гэты абрад не меў канкрэтнай даты, аднак паклікаць вясну стараліся да Дабравешчання, хоць некаторыя гукалі яе і пазней, ужо ў красавіку. Як гэта адбывалася? Дзяўчаты выходзілі на пагоркі, залазілі на стрэхі, спявалі песні-вяснянкі, якія суправаджаліся працяглым «гу-у-у».
А каб растапіць, абудзіць зямлю, вадзілі карагоды і танцавалі.
Акрамя таго, пяклі булкі, што нагадвалі лапкі буслоў, а потым падкідвалі іх на посцілках.
У некаторых мясцінах выпечку натыкалі на пруцікі і выходзілі з імі на пагоркі.
Папяровыя птушачкі на галінках дрэў — адзін з сучасных сімвалаў «Гукання вясны».
Што цікава, абрад дагэтуль не страчаны. Як расказвалі ў Студэнцкім этнагафраічным таварыстве, вясну дагэтуль могуць гукаць ва Усходняй Беларусі. Але найчасцей гэта робяць фальклорныя і этнаграфічныя гурты. Адным з такіх месцаў ужо не першы год з’яўляецца Вязынка.
Цяпер чытаюць
«Я стаў шчаслівы». Праца на будоўлі прыносіць добрыя грошы, а грамадская актыўнасць — маральную сілу. Былы каліновец Кусь расказаў пра тое, як вярнуў унутраную раўнавагу1313
Каментары