На Паўночных могілках у Мінску адкрылі помнік акадэміку Радзіму Гарэцкаму ФОТАФАКТ
22 чэрвеня, роўна праз год пасля смерці акадэміка Радзіма Гарэцкага, на ягонай магіле на мінскіх Паўночных могілках урачыста адкрылі надмагільны помнік яму. Фота помніка з'явілася ў сацсетках.
На ўрачыстае адкрыццё помніка сабраліся каля 40 чалавек. Яго аўтар — вядомы скульптар Ігар Засімовіч, у аснове — валун з Браслаўскага краю.
Радзім Гарэцкі пражыў вельмі доўгае, 96‑гадовае жыццё, на працягу якога заўсёды імкнуўся служыць сваёй радзіме і свайму народу, хоць воляй лёсу некалькі дзесяцігоддзяў быў вымушаны правесці за межамі бацькаўшчыны.
Нарадзіўся Радзім Гарэцкі 7 снежня 1928 года ў Менску, у сям’і Гаўрылы Гарэцкага, аднаго з заснавальнікаў і першых правадзейных членаў Беларускай акадэміі навук, і Ларысы Гарэцкай (у дзявоцтве Парфяновіч). Ён пляменнік Максіма Гарэцкага, беларускага пісьменніка.
З-за рэпрэсій супраць сям'і Радзім правёў дзяцінства ў Расіі, дзе ў 1952 годзе скончыў Маскоўскі нафтавы інстытут і пасля больш за 20 гадоў адпрацаваў у Геалагічным інстытуце АН СССР. Толькі ў 1971 годзе ён вярнуўся на радзіму, дзе з 1977 па 1993 год узначальваў Інстытут геахіміі і геафізікі, у 1992‑1997 гадах быў віцэ-прэзідэнтам Акадэміі навук Беларусі.
Радзім Гарэцкі стаў адным з заснавальнікаў сучаснай беларускай школы тэктонікі, яго даследаванні дапамаглі адкрыць шматлікія радовішчы карысных выкапняў, за што ён быў ушанаваны Дзяржаўнымі прэміямі СССР і Беларусі.
Акрамя навукі, ён актыўна займаўся грамадскай дзейнасцю, узначальваў Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына» і напісаў шэраг мастацка-дакументальных кніг пра гісторыю свайго роду і рэпрэсаваную беларускую інтэлігенцыю. У кнізе «Ахвярую сваім «я»… (Максім і Гаўрыла Гарэцкія)» (1998) Радзім Гарэцкі апісаў трагічны лёс сваіх блізкіх.
Ён усімі сіламі падтрымаў рух за незалежнасць Беларусі і дапамагаў станаўленню грамадзянскай супольнасці Беларусі. З 1993 года ён стаў прэзідэнтам Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына».
Радзім Гарэцкі дажыў да пратэстаў 2020 года і звязаных з імі рэпрэсій, і ў верасні таго года ў інтэрв'ю газеце «Народная Воля» расказаў, якія пачуцці перажываў у сувязі з гэтым:
«З аднаго боку, мне вельмі балюча на ўсё гэта глядзець. Па мірным Мінску ездзяць бронетранспарцёры, аўтазакі, Музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны аплецены калючым дротам, як у вайну! Улада неяк неадэкватна ўспрымае сітуацыю. Па вуліцах жа мірны народ ідзе. Людзі так і кажуць: мы выйшлі на мірнае шэсце! За што іх дубасіць? Навошта Лукашэнка аддаў такі загад сваім падначаленым? Колькі ўжо збітых, колькі пакалечаных і параненых, ёсць ужо і забітыя. Жудасныя рэчы…
З другога боку, я проста шчаслівы, што дажыў да гэтага часу, калі нарэшце прачнуўся ўвесь беларускі народ. І адчуў сваю моц, зразумеў, што хоча жыць у незалежнай і дэмакратычнай беларускай дзяржаве. Калі я бачу мора бел-чырвона-белых сцягоў, мая душа радуецца».
Як Радзім Гарэцкі прамяняў кар'еру ў Маскве на Мінск і не пашкадаваў. Гісторыя жыцця 96‑гадовага віцэ-прэзідэнта Акадэміі навук
Ён прайшоў шлях ад сына «ворага народа» да доктара навук і атрымальніка Дзяржпрэміі
Радзім Гарэцкі: Я пражыў амаль 92 гады і рады бачыць, як абудзіўся мой народ
Радзіму Гарэцкаму — 90: «Маё жыццё прайшло пад дамоклавым мячом. Нас у Беларусь не пушчалі»
Каментары
аргументаў няма - стаў дызлайкі, - адзінае, што застаецца неадфільтраванай "пастве" НН.
1. Што такое дзяржаўная здрада "господа-товарищи русские" Беларусі?
2. Што такое дзяржаўная таямніца "господа-товарищи русские" Беларусі?
Адказы напрошваюцца самі сабой:
1. Это измена интересам бенефициаров РОСАТОМА и РОССОТРУДНИЧЕСТВА, а не измена интересам Беларусі.
2. Это то, что "населению" колонии знать не надо, в понимании паствы о. Лемешенка.
[Зрэдагавана]