«Да апошняга моманту верылі, што хвароба будзе пераможаная». Іна Кулей пра хваробу і смерць Аляксандра Мілінкевіча і яго спадчыну
-
30.09.2026., праблема егу была зуісм не ў тым, што нельга выкладаць філасофію па-беларуску. Трэба памятаць, што пасля пераезда ў літву егу стаў госьцем, а не гаспадаром. Навучанне ва ўстанове паволі зрабілася камерцыйным. Да камерцыі прымушалі эканамічныя абставіны і ўласна літва. Зацікаўленыя ў працы рускамоўныя літоўскія выкладчыкі паволі выцеснілі беларускамоўных. Менавіта пра гэта й казаў міхайлаў - не хапала беларускіх вучняў, якія былі гатовыя за гэта плаціць, таму набіралі рускамоўных з расеі. То бок сітуацыя развівался вымушана, а не па загаду нейкіх злодзеяў праціўнікаў беларускасьці
-
30.09.2026Я кажу не пра сітуацыю ўвогуле (хаця ў ёй таксама рух па простаму пуці без уліку важнасці беларушчыны), а канкрэтна пра адзін з контраргументаў-адгаворак. Ён сам па сабе слабы, не ўзроўню навучальнай установы. Так "зразаюць" абывацелі.
-
01.10.2026Александр Милинкевич один из первых ещё в 2006-2008гг. продвигал идею признания ЕС беларусского "парламента" не избранного, а фактически "назначенного" лукой.
Если раньше я категорически был против этого, то спустя 18 лет на это смотрю несколько под другим углом.... Но забывать ноябрь 1996г, и деяния луки целый 1999г ни в коим случае нельзя
Капец бязвольны падыход. І павярхоўны стэрэатыпны: то медыцына нібыта не гучыць на беларускай, то філасофія.
Калі не хапае слоў у слоўніку, тады бяруць і распрацоўваюць тыя слоўнікі. Каму як не навукоўцам, выкладчыкам гэта рабіць?
У 1920-30-х спецыялісты распрацоўвалі і выпускалі серыю слоўнікаў "Беларускай навуковай тэрміналогіі" по розных галінах ведаў. І ў 1990-х быў часовы ўсплёск падобнай актыўнасці. Усё магчыма, калі шукаць спосабы, а не апраўданні.