44 беларускія дальнабойшчыкі апынуліся ва ўзбекскім «палоне»
Больш за 40 беларускіх дальнабойшчыкаў апынуліся ва Узбекістане ледзь не ў палоне: груз яны даставілі яшчэ 20 траўня, але вярнуцца на радзіму не могуць да гэтага часу.
Увесь гэты час яны вымушаныя жыць у кабінах сваіх жа фураў. А тэмпература паветра ў паўднёвым мястэчку нават ноччу не падае ніжэй за 30 градусаў. Толькі да васьмі вечара там працуе прыбіральня. Тое, што наўрад ці можна назваць «душам», — па суседстве.
У такіх умовах, ды яшчэ ў самую спёку, беларусы жывуць ужо не першы тыдзень. 9 мая яны выехалі ва ўзбекскі Тэрмез, больш чым за 4 тысячы кіламетраў ад дома, на мяжы з Афганістанам. У пункт прызначэння прыбылі 20 мая. І далей — ні з месца.
Дзмітрый Кавалёў, дальнабойшчык, па тэлефоне з Тэрмеза (Узбекістан): «Жывем у машынах, тэмпература днём 45–48 градусаў, ноччу апускаецца ў найлепшым выпадку да 30. Мясцовай кухні страўнікі не вытрымліваюць. Свае прадукты, што былі, ужо скончыліся. Кормяць абяцаннямі, што
Грошы эканомяць як могуць. Трэба тэлефанаваць дадому і пастаянна трымаць уключаным кандыцыянер. І падобныя сітуацыі сапраўды былі. Мінулай зімой беларускія дальнабойшчыкі затрымаліся ўсё ў тым жа Узбекістане. Праўда, праз непагадзь. Пустыня, што стала снежнай, тыдзень пратрымала пры трыццаціградусным марозе.
Розныя поры года — перавозчык адзін і той жа. Тое, што вызваліць беларусаў час, ды няпроста, перавозчык прызнае. Вось на стале 44 прозвішчы. Кажа, схема працы
Віктар Прашковіч, дырэктар
Заказчык, дарэчы, — балгарскі бок. Што ён не падзяліў з афганскімі партнёрамі, даведацца наўрад ці магчыма. У дырэктара ці то выходны, ці то адпачынак. Сітуацыю ўскладняе і тое, што ў Афганістане няма беларускага дыппрадстаўніцтва. І нават па сумяшчальніцтве там ніхто не акрэдытаваны. А вось пасольства нашай краіны ва Узбекістане праблем не бачыць і пра нягоды