Антон Рудак. Сталічная
абходзіш знаёмыя месцы адно па інерцыі
нікога не знойдзеш на консуле рыбе ці секце
зноў у кардонным горадзе восень увесну
сонца ці месяц кёрціс ідзе па праспекце
доўгай дарогай з вакзала да серабронкса
апошні тралейбус найблізкі начнік на палессі
цёмны салон на хадзе засынае кіроўца
толькі б даехаць а там ужо хоць ты залейся
уночы рагочам з сябе над архіўнымі фоткамі
думаеш дзе ж яны дзе мае дзевятнаццаць
палім у фортку кадарка патроху торкае
іншае потым галоўнае зранку падняцца
здавалася што мінулае зноў вярнулася
а шчасце было так блізка але няўдача
на маркса сціхае музыка моўкне вуліца
дынама злівае мінску ў фінальным матчы