Рыгор Шэрда. Клетка Айчыны. Верш

Так, часам зрываюся, словы шпурляю «з пляча».
Тут крыку не любяць, ды больш стаць маўклівым баюся…
Хварэе Айчына, і я не магу не крычаць!
Я — клетка яе, я — жыццё у жыцці Беларусі!

Каментары да артыкула