Уладзімір Някляеў напісаў верш з-за кратаў да Дня Волі
Нагадаем, што Уладзімір Някляеў зараз адбывае адміністрацыйны арышт на Акрэсціна.
Дзень Волі
Да 100-годдзя БНР
I
У камеры турэмнай, нібы звер,
Глухім адчаем выючы да столі,
Святкую я стагоддзе БНР —
няспраўджанае свята нашай Волі.
Прынік да вочка
вокам
вартаўнік.
Мардаты. Зубы сцяты. Чын па чыну.
А недзе там, над столлю, — сакавік.
І недзе там — за кратамі — Айчына.
І раптам я адчуў, што мы ўдваіх
За кратамі, як з ланцугом на шыі,
Я выю ў столь па гэты бок ад іх,
Яна — па той бок у нябёсы вые.
Аж дрыжыкі бяруць з яе выцця!
Такая ў ім туга, нуда такая.
Як не хапае ёй, каб жыць, жыцця,
І смерці, каб памерці, не хапае!
І так — скрозь век, скрозь сто студзёных год,
Скрозь боль і жах, скрозь песні з карагодамі —
І скрозь правадыроў, і скрозь народ,
Які ніяк не можа стаць народам.
ІІ
Вясна, вясна! Скажы, шапні ты мне,
Калі ўжо ты прыйшла на наш гасцінец,
Чаму я ў роднай, крэўнай старане
Турме — радня, а ўсёй радні — чужынец?
Шапні, вясна чаканая, скажы:
У чым я прад Айчынай вінаваты?..
І слухаў я, як б’юцца капяжы
Аб падваконнік,
Аб сцяну,
Аб краты…
ІІІ
О, Беларусь! О, Крывія мая!
Ты
Ува мне
Жывой крывёй струменіш!
І гэта ўжо ніяк,
Нічым не зменіш:
Кроў на ваду не памяняю я.
Дарма — турма! А Воля — не дарма!
І не дарма Пагоні меч узняты!
Мы рассячэм ланцуг!
Мы вырвемся з ярма!
Мы ўсё-ткі спраўдзім
Волі нашай
Свята!