Алесь Пушкін ладзіць рэтраспэктыву сваіх пэрформансаў
Імпрэза пад назвай «Пэрформансы Алеся Пушкіна» арганізаваная ў межах выставы «Дызайн-біржа’2006», што працуе ў Нацыянальным выстаўным комплексе «БелЭКСПА». Алесь Пушкін сабраў відэазапісы большасьці сваіх грамадзка-палітычных пэрформансаў, экшэнаў і хэпэнінгаў ад 1989 году і да нашых дзён.
Імпрэза пад назвай «Пэрформансы Алеся Пушкіна» арганізаваная ў межах выставы «Дызайн-біржа’2006», што працуе ў Нацыянальным выстаўным комплексе «БелЭКСПА». Алесь Пушкін сабраў відэазапісы большасьці сваіх грамадзка-палітычных пэрформансаў, экшэнаў і хэпэнінгаў ад 1989 году і да нашых дзён.
Да імпрэзы Алесь Пушкін прымеркаваў прэзэнтацыю сваіх новых твораў: чатыры палотны памерам мэтар на мэтар, якія распачынаюць нізку пад назвай «Рукі беларусаў». Але аснову імпрэзы складзе гадзінная відэастужка з запісам пэрформансаў мастака.
Самай вядомай мастацка-палітычнай акцыяй Алеся Пушкіна стаў пэрформанс «Вазок гною». У 1999 годзе, калі скончыліся першыя пяць гадоў кіраваньня Аляксандра Лукашэнкі, мастак прывез да рэзыдэнцыі прэзыдэнта вазок гною з уторкнутым чырвона-зялёным сьцягам. Алесь Пушкін быў зьвінавачаны ў злосным хуліганстве й пакараны двума гадамі зьняволеньня ўмоўна. Сёньня пра той пэрформанс мастак выказваецца так:
(Пушкін: ) «Ён для мяне хутчэй учынак, хэпэнінг мастака й творчага інтэлігента, які быў ня згодны з палітыкай нашай дзяржавы. Можа, пройдзе час, і з гонарам змагу прызнацца, што былі й сярод беларускай інтэлігенцыі людзі, якія адкрыта й проста выступілі ў 1999 годзе супраць узурпацыі ўлады адным чалавекам».
А запіс самага першага пэрформансу 1988 году не захаваўся. Алесь Пушкін тады навучаўся ў менскім Тэатральна-мастацкім інстытуце, цяперашняй Беларускай акадэміі мастацтваў:
(Пушкін: ) «Гэтая імпрэза была зробленая ў майстэрні. Гэта было стварэньне першай суполкі БНФ на катэдры дакумэнтальна-дэкаратыўнага мастацтва Тэатральна-мастацкага інстытуту. Там мы загарадзілі дзьверы й рабілі сымбалічны прыём».
Ад 1988 году да нашых дзён асноўная тэма пэрформансаў Алеся Пушкіна застаецца тоя самая: пратэст супраць прыгнёту дзяржавай асобы й грамадзтва.