Стала вядома імя яшчэ аднаго палкоўніка ДФР, арыштаванага КДБ. Ён расказваў сукамернікам, як яго катавалі
«За кайданкі падвесілі на крук у столі і білі шокерам, каб прызнаў віну. Аднойчы ў «мяккім пакоі» ад здзекаў у яго спынілася сэрца, але выклікалі рэанімацыю і адкачалі».
У пачатку 2024 «Наша Ніва» паведамляла пра масавыя затрыманні афіцэраў Дэпартамента фінансавых расследаванняў у Мінску і Мінскай вобласці. Антыгероі 2020‑га і 2021‑га трапілі пад чысткі паводле падазрэння ў атрыманні хабараў і перавышэнні службовых паўнамоцтваў.
«Сёння ты кантралёр, […] заўтра — у турму», — неўзабаве выказаўся Лукашэнка, каментуючы іх крымінальную справу.
Амаль два гады пра лёс гэтых людзей нічога не было вядома, нават іх імёны. Першае імя «Наша Ніва» даведалася зусім нядаўна — гэта палкоўнік ДФР Аляксандр Кійко, былы начальнік гарадскога міжраённага аддзела №2 упраўлення ДФР Камітэта дзяржаўнага кантролю па Мінскай вобласці.
Чытайце таксама: Жонка адгаворвала падпалкоўніка ДФР браць хабары, а той казаў: «Атрымаю палкоўніка — і на пенсію». Першая пенсія прыйшла ўжо на арыштанцкі рахунак
Адзін з суразмоўцаў «Нашай Нівы» сядзеў з ім у адной камеры СІЗА КДБ якраз на старце «справы мінскага ДФР».
Пасля публікацыі гэтай гісторыі нам удалося спраўдзіць імя яшчэ аднаго затрыманага палкоўніка ДФР, які сядзеў у тым жа самым месцы і ў той жа час — напачатку 2024‑га — з іншым суразмоўцам «Нашай Нівы».
Гэты чалавек быў у адной камеры з палкоўнікам Андрэем Сеўруком. Апошняя вядомая пасада — начальнік Мінскага міжраённага аддзела ўпраўлення ДФР.
Андрэй Сеўрук, фота з базы «Пашпарт» перадала арганізацыяй Belpol
«Амаль у кожнай камеры СІЗА КДБ у той час сядзела па супрацоўніку ДФР. Сеўрук не прызнаваў віны і казаў мне, што не прызнаецца ніхто з іх, апроч аднаго. Імаверна, меўся на ўвазе якраз Кійко (паводле нашай ранейшай публікацыі, той стаў супрацоўнічаць са следствам — НН).
Неяк вечарам Сеўрука паднялі і ўвялі, потым вярнулі троху не ў сабе, мякка кажучы.
Потым Андрэй расказаў, што яго вадзілі ў гэтак званы «мяккі пакой» (камера, знутры абабітая мяккім матэрыялам, каб вязень не мог сабе пашкодзіць, таксама яна не прапускае гукі — НН), там яго за кайданкі падвесілі на крук у столі і білі шокерам. Патрабавалі прызнання, ён аднекваўся, з гэтага моманту яго пачалі асабліва мучыць.
Бывала, уначы кожную гадзіну ўрываліся ў камеру, загадвалі здымаць трусы і прысядаць. З ягоных словаў, аднойчы ад здзекаў у яго спынілася сэрца там жа, у «мяккім пакоі», яму выклікалі рэанімацыю і адкачалі», — расказаў нам суразмоўца.
***
Андрэй Сеўрук нарадзіўся ў гарадскім пасёлку Урэчча Любанскага раёна ў 1977 годзе. У структуры ДФР з 1996 года. Пачынаў інспектарам, з 2012‑га — начальнік міжрэгіянальнага аддзела УДФР КДК.
Жонка Сеўрука на момант затрымання мужа працавала галоўнай спецыялісткай у Галоўным упраўленні юстыцыі Мінгарвыканкама.
Сужэнцы маюць сына і дачку.
{DONATE_PAYPAL}