«Кватэру зняць цяпер — без шанцаў». Як студэнты засяляюцца ў мінскія інтэрнаты
У канцы жніўня абстаноўка каля студэнцкіх інтэрнатаў выглядае прыкладна аднолькава: ля ўваходу вырастаюць барыкады з валізак, сумкі з рэчамі трашчаць па швах, а бацькі даюць апошнія каштоўныя наказы перад адпраўкай «птушанят» у самастойнае жыццё.
Журналісты Onliner вырашылі паглядзець на засяленне ў Студэнцкую вёску і новы інтэрнат БДУФК і даведацца, як гэта — змяніць утульную бацькоўскую кватэру на студэнцкую рамантыку.
«Стаім у чарзе ўжо дзве гадзіны»
Чаргу да ўваходу ў новы інтэрнат БДУФК на вуліцы Вясёлкавай, 25 відаць здалёк. На першы погляд, сабралася каля паўсотні чалавек.
Сёння засяляюцца першакурснікі — тыя самыя шчасліўчыкі, якія стоадсоткава атрымаюць спальнае месца. З другога курса будзе складаней — давядзецца добра вучыцца, праяўляць актыўнасць — проста так, за прыгожыя студэнцкія вочы, інтэрнат ужо не дадуць.
У натоўпе нехта адразу стаіць з валізкай, а нехта прыехаў з пустымі рукамі — проста атрымаць пакой, а ўсе рэчы прывезці пазней, без мітусні. Чарга рухаецца павольна, але стомленасці на тварах першакурснікаў не відаць: наадварот, яны знаёмяцца, жартуюць, дзеляцца планамі на будучае студэнцкае жыццё. Многія прыехалі з бацькамі — у незнаёмым горадзе падтрымка лішняй не будзе.
Працэс засялення расцягнуўся на некалькі дзён — засяляюць па факультэтах. Напрыклад, учора па ключы прыходзілі будучыя менеджары ў спорце, сёння чарга дайшла да тых, хто абраў трэнерскую дзейнасць.
Першакурснікі падавалі заявы адразу пасля паступлення, а потым нервова маніторылі сайт універсітэта ў чаканні спісаў.
У хвасце чаргі Ева і Лера. Дзяўчаты прыехалі з Гомеля: адна займаецца лёгкай атлетыкай, другая — акадэмічным веславаннем. Абедзве вучыліся ў адным класе, паступаць вырашылі таксама разам. Спадзяюцца, што пашанцуе заняць двухмесны пакой.
Новы інтэрнат падзелены на блокі: у кожным ёсць свая кухня і санвузел. Пытанне толькі ў тым, колькі будзе суседзяў.
— Увогуле я ўжо знайшла сабе кватэру на Залатой Горцы, у самым цэнтры. Каштавала тысячу з капейкамі — аднапакаёўка з выдатным рамонтам. Класная! Але ў інтэрнаце ўсё ж лепш — усе разам. Каб была свая тусоўка. Пазнаёміцца з усімі хочацца, — кажа Ева.
Сафія, Лера і Клім. Дзяўчаты паступаюць на спецыяльнасць «спартыўная псіхалогія», Клім — на трэнерскую дзейнасць па каратэ. Для паступлення ўсім давялося здаваць спартыўныя нарматывы, але хлопцы і дзяўчаты сціпла адзначаюць, што справіліся без асаблівых праблем.
— Не паступіць было страшна, ды і цяпер хваляванне ёсць, — прызнаецца Сафія. — Чакаць у чарзе даводзіцца доўга — я тут ужо каля дзвюх гадзін. Кажуць, першыя людзі прыехалі сюды а сёмай раніцы. Мы з Лерай пакуль прыехалі без рэчаў — проста прайсці ўсе працэдуры. Вернемся дадому і ўжо з валізкамі заселімся 30-га.
Пакуль астатнія прасоўваюць свае сумкі наперад усяго на пару сантыметраў, Маша ўжо рыхтуецца зайсці ў будынак. Дзяўчына прыехала з Чэрвеня. З 10‑га класа яна марыла паступіць менавіта сюды. Яна сур’ёзна займаецца лёгкай атлетыкай — пастаянна ездзіла на рэспубліканскія спаборніцтвы і займала прызавыя месцы (да першага дарослага разраду не хапіла зусім крыху). У БДУФК дзяўчына выбрала спартыўную рэжысуру.
— Спачатку планавала ісці на рэабілітацыю. Але потым паглядзела на свае балы і вырашыла не рызыкаваць, а пайсці на рэжысуру. Як я зразумела, там вучаць арганізоўваць спартыўныя мерапрыемствы і г. д., — шчыра распавядае Маша. — Вельмі рада, што трапіла ў новы інтэрнат. Універсітэт мае яшчэ і стары будынак, у ім некалі жыла мая мама. Яна казала, што жыць было вельмі весела. Спадзяюся, тут будзе гэтак жа.
Варвара паказвае відэа са свайго блока: мінімалістычнае аздабленне ў спакойных танах, акуратная кухня, свежая плітка ў санвузлах. У пакоях — аднаярусныя і двух’ярусныя ложкі, працоўныя сталы.
— Будынак новы, таму ўмовы выдатныя. Плаціць усяго 54 рублі. За такія грошы ўсё выглядае супер, — лічыць суразмоўніца. — Хацелася б пражыць студэнцкія гады менавіта ў інтэрнаце — адчуць гэтую атмасферу.
«Атрымаць інтэрнат зусім няпроста»
Зусім іншая карціна разгортваецца ў Студэнцкай вёсцы каля станцыі метро «Пятроўшчына». У адрозненне ад БДУФК, дзе кіпяць першакурсніцкія страсці, тут ціха. Каля некаторых карпусоў наогул ні душы. Час ад часу нехта пройдзе з чамаданам або стосам папер, ды на лаўках сумуюць бацькі, пакуль іх дзеці праходзяць фармальнасці.
Уся асноўная мітусня і штурм карпусоў пачнуцца заўтра, калі прыедуць першакурснікі. Сёння ж дзень бывалых — засяляюцца ў асноўным старэйшыя студэнты.
Лера, Ангеліна і Настасся перайшлі на трэці курс Інстытута псіхалогіі БДПУ.
— Мы былі ўпэўненыя, што нас заселяць, толькі не ведалі, куды менавіта. З нашага факультэта ўсе студэнты атрымалі месцы. У Студэнцкую вёску ў асноўным засяляюць актывістаў, якія ўдзельнічаюць у грамадскім жыцці. Мы таксама ўсюды стараліся засвяціцца, — кажуць сяброўкі. — Мы ўсе з першага курса жывём у інтэрнаце, там і пазнаёміліся.
Настрой у дзяўчат выдатны: раней яны жылі ў старым інтэрнаце.
— Плаціць будзем каля 60 рублёў. У іншым будынку было крыху танней, але там была агульная кухня на паверсе, якая зачынялася пасля 00:00: калі захочаш паесці ноччу, не атрымаецца. А яшчэ даводзілася арандаваць халадзільнік на пакой або прывозіць яго з дому, так што па грошах тое на тое і выходзіла.
Да адсутнасці асабістай прасторы дзяўчаты даўно прызвычаіліся, хоць без бытавых непаразуменняў не абыходзіцца.
— Самая частая праблема — уборка па графіку. Непрыемна, калі даводзіцца рабіць усё за іншых. Але з часам падладжваецеся адна пад адну, і ўсё становіцца нармальна.
На ганку аднаго з карпусоў стаіць сям’я з Гомеля — прыехалі разам з дачкой. Анастасія сёлета перайшла на чацвёрты курс эканамічнага факультэта БДУ.
— На чацвёртым курсе засяленне праходзіць за пяць хвілін, а вось на першым было нешта з нечым — велізарныя чэргі, — успамінае мама Валянціна.
— Увогуле, цяпер інтэрнат атрымаць усё складаней, ільготы скарачаюць. Напрыклад, па чарнобыльскім пасведчанні ў наступным годзе ўжо не будзе палёгкаў. Мне пашанцавала, што я на апошнім курсе і паспела скарыстацца гэтым у апошні раз, — кажа Анастасія. — Накшталт і для шматдзетных сем’яў хочуць ільготы адмяніць… Напэўна, гэта праз замежных студэнтаў — іх становіцца больш, і жыллё ім прадастаўляюць у першую чаргу.
Кожнае лета дзяўчына ўдзельнічае ў своеасаблівай «латарэі»: пакоі і суседзяў пастаянна мяняюць.
— Зняць кватэру цяпер — па такіх коштах без шанцаў, — разважае бацька Канстанцін. — Былі б лішнія грошы — арандавалі б, а так выручае інтэрнат. Дачка хацела ў Мінск, балы дазвалялі, мы падтрымалі. Цяпер ужо чацвёрты курс, трэба думаць пра працу і размеркаванне. Можа, і ў Гомель вернецца, хто ведае.
Мілана і Наталля прыехалі ў сталіцу з Баранавічаў. Дзяўчына вучыцца на другім курсе БДУЗМ і шчыра прызнаецца: каб жыць у добрым інтэрнаце, трэба «пахаць» увесь год.
— Проста так нічога не даюць. Не будзеш нічога рабіць — пойдзеш у стары інтэрнат, дзе ўмовы не такія камфортныя. На весялосць часу проста няма. Трэба добра вучыцца, удзельнічаць у мерапрыемствах… Гэта мінчанам добра — ім нікуды хадзіць не трэба, яны атрымліваюць асалоду ад студэнцкага жыцця.
— А зняць кватэру цяпер — гэта немагчыма, — далучаецца мама Наталля. — І ладна кватэра, нават пакой знайсці — праблема. Пачынаць пошукі трэба яшчэ ў красавіку-маі. У чэрвені людзі ўжо плацяць за арэнду наперад, проста каб прытрымаць месца да верасня. А ў жніўні можна нават не спрабаваць нешта арандаваць.