У хостэле на 50 чалавек забраніравалі 440 месцаў. У Польшчы судзяць візавых пасярэднікаў, якіх каардынаваў беларус
У Акруговым судзе Лодзі працягваецца працэс па справе візавых пасярэднікаў, якія арганізавалі незаконны ўезд у Польшчу больш чым 3 тысяч замежнікаў.
Фота: Most
На гэты раз з паказанняў стала вядома, як для іх рэзервавалася фіктыўнае жыллё. Каардынаваў групу гродзенец Алег М., піша Most.
Пракуратура выставіла абвінавачанні ў садзейнічанні незаконнаму перасячэнню польскай мяжы 98 грамадзянам Польшчы, Беларусі, Украіны і Казахстана. Большасць з іх яшчэ да пачатку судовага працэсу пагадзілася добраахвотна адбываць пакаранне. У Польшчы гэта магчыма ў выпадках, калі віна і абставіны здзяйснення злачынства не выклікаюць сумненняў. Часта такая згода прыводзіць да больш мяккага пакарання. На лаве падсудных у асноўным працэсе апынуліся 11 чалавек.
На пасяджэнні 26 жніўня даў паказанні Вілюс Б. з Літвы, які кіруе ў Варшаве трыма хостэламі. Імі карысталіся замежнікі, якія прыехалі ў Польшчу на заробкі. Плата складала ад 800 да 950 злотых у месяц (185—220 еўра). Літовец не прызнаў сябе вінаватым і запэўніў, што вёў дзейнасць у адпаведнасці з законам.
З яго паказанняў вынікае, што яго падставіў дзелавы партнёр — Сяргей з Украіны, якому ён перадаў пячатку фірмы. Той ставіў пячаткі на пацверджаннях браніравання месцаў у хостэлах — гэты дакумент быў неабходны кампаніям, якія наймалі замежнікаў. У выніку атрымалася так, што ў хостэлах літоўца было каля 50 свабодных месцаў, а ўкраінец выдаў 440 пацверджанняў браніравання. Праўда, ніхто па іх так і не прыехаў.
Чатыры віды віз
Расследаванне пачалося з паведамлення консула Польшчы ў Гродне. Ён звярнуў увагу на ілжывыя дэкларацыі аб працаўладкаванні, якія выкарыстоўваліся для атрымання працоўных віз.
У ходзе следства высветлілася, што група дапамагала атрымаць чатыры віды віз. Працоўныя былі толькі адным з іх — каб іх аформіць, «легалізатары» дасылалі дакументы аб даручэнні працы, выдадзеныя ад імя неіснуючых кампаній.
Другі від — гасцявыя візы. Паводле правілаў, запрашальны бок павінен ведаць запрошанага замежніка, абавязаны забяспечыць яго жыллём і мець сродкі, каб гарантаваць госцю годныя ўмовы пражывання. Але людзі, якія нібыта самі запрашалі замежнікаў, іх не ведалі і не маглі б утрымліваць.
Трэцяй формай легалізацыі ўезду замежнікаў у Польшчу былі культурныя або адукацыйныя візы. Пад гэта на паперы ствараліся школы, якія насамрэч не аказвалі адукацыйных паслуг, і музеі.
Польская віза, аформленая з дапамогай пасярэднікаў, каштавала каля 1 тыс. злотых. Аплата адбывалася ў доларах. Арганізатары схемы атрымлівалі з адной візы каля 700 злотых прыбытку (160 еўра).