Дзяўчына змяніла імя з другой спробы: «Бацькі дагэтуль гэтага не прынялі»
Што трэба, каб змяніць імя?
Днямі ў Threads беларуска падзялілася фота «доўгачаканага дакумента». Гэта пасведчанне аб змене імя. Ніякіх кардынальных пераменаў не адбылося: дзяўчыну звалі Веранікай, а стала Верай. І тым не менш гэтая падзея аказалася для яе вельмі значнай. Афіцыйна змяніць імя ёй удалося толькі з другой спробы, піша Onliner.by.
Па словах гераіні, роднае імя яна не любіла з самага дзяцінства. Часам замест Веранікі бацькі ласкава называлі яе Верачкай — і такі варыянт ёй падабаўся больш. Пасля 20 гадоў дзяўчыне захацелася, каб усе і заўсёды называлі яе менавіта так.
— Калі я ўладкавалася на працу адміністратарам у дзіцячы цэнтр, папрасіла ўсіх называць мяне Верай, і мне гэта настолькі адгукнулася! Я і знешне, і ўнутрана быццам змянілася, настолькі мне было камфортна. І Веранікай мяне ўжо мала хто называў. Звычайна, калі я прыходзіла куды-небудзь у новае месца, прадстаўлялася Верай.
Заставалася адна нязначная дэталь: у пашпарце Вера па-ранейшаму заставалася Веранікай. І летась дзяўчына сур'ёзна задумалася над тым, каб гэта змяніць. З пакетам дакументаў беларуска адправілася ў мясцовы ЗАГС у гарадскім пасёлку Шаркаўшчына.
— Для змены імя патрэбныя пашпарт, пасведчанне аб нараджэнні, таксама на той момант у мяне ўжо было пасведчанне аб шлюбе. Трэба было напісаць заяву і ўказаць прычыну змены імя. Таксама я прыкладвала жартоўны дыплом з карпаратыву, дзе была запісаная Верай. Але там не было пячаткі, таму першы раз мне адмовілі.
Другі раз я ўжо прынесла дыплом аб праходжанні курсаў івэнт-менеджара ад дзейнай арганізацыі з пячаткай. Увогуле, можна прыкладаць любы дакумент або выразку з газеты, дзе пацвярджаецца, што вас называюць іншым імем.
— Якую прычыну вы ўказалі ў заяве?
— Напісала, што Вера больш эстэтычна гучыць і што мне так больш падабаецца.
Дакументы разглядалі каля месяца. Спачатку дзяўчыне прыйшоў пісьмовы адказ з упраўлення юстыцыі аб згодзе на змену імя.
— Далей зноў трэба было прыехаць на месца. Мне зрабілі новае пасведчанне аб нараджэнні, пасведчанне аб змене імя, робяць новае пасведчанне аб шлюбе. І ўжо пасля гэтага я буду мяняць пашпарт. Ведаю, што і мужу цяпер давядзецца памяняць пашпарт. Наконт бацькоў — не магу сказаць, пакуль не ўдакладняла. З абавязковых выдаткаў: пакуль я заплаціла 135 рублёў за ўсё.
— Як вашы сваякі да гэтага паставіліся?
— Мае бацькі гэтага не прынялі. Сур'ёзных канфліктаў не было, але з імі кожны дзень паўтараюцца адны і тыя ж размовы: «Чаму ты вырашыла гэта зрабіць? У цябе прыгожае імя». Проста Веранікай мяне назвала бабуля, а яшчэ мяне хрысцілі гэтым імем. Таму для іх гэта нешта такое святое.
— А вы што адказваеце блізкім?
— Адказваю, што гэта мой выбар і тут я сама прымаю рашэнне. Я дарослая, мне ўжо 25 гадоў. Мама больш-менш гэта ўсё прымае, называе мяне Верай, а тата — не. Яму нязвыкла. У мяне ёсць яшчэ брат, яму 19, і ён таксама не прымае новае імя. Але цяпер я ўжо прынцыпова хачу жыць з новым імем.
Пост у Threads, у якім Вера распавяла доўгачаканую навіну, аказаўся даволі папулярным. Карыстальнікі дзяліліся сваімі гісторыямі і перажываннямі:
- «Як я вам зайздрошчу! Хачу змяніць імя, але ўсе супраць! У мяне рэдкае імя, а хачу звычайнае, і гэтае звычайнае нікому не падабаецца».
- «У мяне неяк была думка змяніць Аксану на Ксенію, таму што ўсё дзяцінства называлі Ксюшай, ды і назвалі ўвогуле ў гонар бабулі Ксеніі (калі дакладней, Аксеніі). Потым вырашыла, што Астапа, здаецца, панесла, і супакоілася».
- «Я змагла змяніць імя толькі з другой спробы. Вы зрабілі вельмі вялікі крок», — напісала дзяўчына з нікам Diana.
- «А мне калісьці ў гэтым адмовілі. Віншую вас!»
- «Я вельмі разумею вашу радасць, я таксама мяняла імя. Фрунзенскі раён у Мінску — усё было вельмі проста».
- «Змяніла імя з трэцяй спробы. Гэта сапраўды цяжка ў Беларусі. Віншую вас!»