Цясляр з прымежнага Дзівіна кідаў кліентаў на грошы, а калі запахла смажаным, з'ехаў у Расію. І згінуў на фронце
«Гэты гора-майстар прыехаў, сказаў, што ўсё зробіць, палічыў, колькі трэба дрэва, узяў грошы і знік».
Андрэй Свідуновіч нарадзіўся ў 1980 годзе ў Дзівіне ў Кобрынскім раёне. Гэта аграгарадок на 3000 чалавек на самай мяжы з Украінай. Менавіта ў ваколіцах Дзівіна была заснаваная першая сотня Украінскай паўстанчай арміі.
Свідуновіч вывучыўся на ганчара ў вучэльні ў Міры. Рана ажаніўся, нарадзілася дачка.
Трохі папрацаваў на вытворчасці сувеніраў у Белавежскай пушчы, пасля быў звязаны з дрэвам і мэбляй — папрацаваў і ў брэсцкім падраздзяленні «Пінскдрэва», і на сябе.
З жонкай урэшце развёўся, з прадпрымальніцтвам таксама не склалася.
На форуме «Анлайнера» ў лістападзе 2022‑га шукалі пацярпелых ад дзейнасці Свідуновіча.
Андрэй Свідуновіч, фота: forum.onliner.by
«Зарэгістраваны ў Дзівіне, але жыве ў Брэсце. Хапаецца за любую работу, звязаную з дрэвам. Нам трэба было пабудаваць драўляны навес да дома, гэты гора-майстар прыехаў, сказаў, што ўсё зробіць, палічыў, колькі трэба дрэва, узяў грошы і знік», — апісвала сваю гісторыю адна з карыстальніц.
Па яе словах, Свідуновіч развёў сям'ю амаль на тры тысячы беларускіх рублёў.
«Мы звярнуліся ў міліцыю. Свідуновіча знайшлі, грошай няма. Ён не памятае, куды іх падзеў, а потым сказаў, што п'е. Грошы не вярнуў. Нядаўна званіў чалавек, які таксама пацярпеў ад яго», — карыстальніца прасіла размясціць фота Свідуновіча, каб засцерагчы іншых.
Пакуль пацярпелыя збіраліся для калектыўнага іску, Свідуновіч з'ехаў у Расію. Магчыма, разлічваў там згубіцца і сысці ад адказнасці.
Андрэй Свідуновіч, фота: МУС Расіі
Як там складваўся лёс Свідуновіча дакладна невядома. Найбольш імаверна, што ён асеў у падмаскоўным Васкрасенску і ажаніўся другі раз з расіянкай. Цяпер яна спрабуе атрымаць грабавыя.
Рэч у тым, што яшчэ ў 2024 Свідуновіч падпісаў кантракт з расійскім войскам і пайшоў ваяваць супраць Украіны.
Ад моманту падпісання кантракта да прызнання зніклым без звестак прайшло шмат часу — такім яго прызналі аж восенню 2026. Гэта незвычайна доўгі час жыцця для беларускіх наёмнікаў, якія звычайна не вяртаюцца са свайго першага ж баявога задання.