Аб мастацтве сьмерці
Піначэт даў дубу гэтак своечасова, што здаецца яго проста кокнулі адэпты нейкай антыкамуністычнай сэкты.
Піначэт даў дубу гэтак своечасова, што здаецца яго проста кокнулі адэпты нейкай антыкамуністычнай сэкты. Справа ў тым, што яго, Піначэта, сьмерць прыйшлася на агонію Фідэль Кастра, якая як мыльны серыял цягнецца доўга-доўга, амаль з чэрвеня. Таму, каментючы сьмерць чылійскага экс-дыктатара, шмат журналюг запаралелілі дзьве згаданных падзеі.
Сапраўды - чым не фінал эпохі халадной вайны: адначасова паміраюць два яе хадзячых сымбалі - палітыкі, якія прэзентавалі дзьве розныя варожыя сацыял-эканамічныя мадэлі.
Гэткая паралель прымушае нявольна параўновываць дасягеньні абодвух дыктатур, прычым кубінец адразу здаецца паступае чылійцу. У Чылі няма картак на мяса і малако – гэта можна ( памылкова) інтэрпрытаваць як наступства ліберальных рэформаў 70-ых. Акрамя таго забойца Альендэ сам дабраахвотна сыйшоў з улады, а Кастра, здаецца, мае намер кіраваць краінай нават у стане клінічнай сьмерці.
Атрымліваецца, што Піначэт не такое ўжо і чмо. Нават негледзячы на тое, што напярэдадні ягонай сьмерці высвятлілася, што ён хаваў на таемных банкаўскіх рахунках у ЗША больш за сто мільёнаў відавочна зкрадзенных у дзяржавы, баксаў. Ня будзем забываць, што кастраўскай Кубе фактычна не далі прадэманстраваць поўнасьцью свой патэнцыял з-за амерыканскай палітыкі эмбарга.
Аднак факт ёсьць факт: чыста храналагічныя супадзеньня агоній Піначэта і Кастра шмат зьмяніла у былых гістарычных ацэнках абодвух персанажаў.