Інтэрв’ю з Канстанцінам Капліным — чалавекам без рукі, якога асудзілі за апладысменты

Калі 17 гадоў адзін чалавек пры ўладзе — гэта ўжо катастрофа для нашае краіны.

Гарадзенца Канстанціна Капліна міліцыя затрымала падчас «маўклівай» акцыі ў Горадні 3 ліпеня. Ён быў асуджаны судом Ленінскага раёна на 1 мільён 50 тысяч рублёў. Сведка-міліцыянт паказаў у судзе, што ён разам з іншымі ўдзельнікамі акцыі браў удзел у несанкцыянаваным шэсці і пляскаў у далоні. Канстанцін Каплін — інвалід, у яго замест аднае рукі — пратэз. Суддзю гэта не спыніла.

— Косця, чаму ты прыйшоў на гэтую акцыю?

— Перш за ўсё, каб засведчыць сваю грамадзянскую пазіцыю.

Калі 17 гадоў адзін чалавек пры ўладзе — гэта ўжо катастрофа для нашае краіны.

— Ты ўпершыню на такой акцыі?

— Так.

— І якія адчуванні, уражанні…

— Вельмі цікавыя адчуванні. Шмат людзей, я нават не чакаў, а калі ўсе пачынаюць пляскаць у далоні… І

нас было 100, 200, 300, а 22-га выйшла каля 3 тысяч — гэта незабыўныя ўражанні.

— Я так разумею, што ты і першы раз трапіў у суд?

— Суды я ведаю, паколькі сам юрыст, працаваў там да 1998 года, але, наколькі разумею, з тых часоў там нічога не змянілася.

Гэта як мясарубка — з аднаго боку цябе засунулі, а з другога выкінулі і забыліся.

— А як бацькі паставіліся да твайго затрымання?

— Напачатку не паверылі, а калі ў панядзелак пайшлі ў суд, то там убачылі побач з будынкам каля сотні людзей, і тады

бацька стаў разумець, што так адбылося. Ён зайшоў разам са мною да суддзі, сядзеў, слухаў, але калі сведка-міліцыянт пачаў казаць, што я пляскаў у далоні, ён не вытрымаў і нагрубіў, суддзя яго спыніла…

— А як твае бацькі ставяцца да цяперашняй улады?

— У цэлым, я думаю, што яны лукашысты, хаця апошнім часам бачаць, што адбываецца нешта не тое.

— А якім было ўражанне сведкі-міліцыянта, калі ён зразумеў, што ты не мог пляскаць у далоні?

— Ён напачатку разгубіўся, зразумеў, што нешта не тое, але хутка ўзяў сябе ў рукі і ўжо даваў паказанні, што я біў сябе ў грудзі.

Яны, відаць, адчуваюць беcпакаранасць.

— Косця, а дзе ты працуеш?

— Цяпер нідзе не працую, планую паступіць на курсы бухгалтараў-эканамістаў. Раней працаваў у выканкаме, але там не задавальняў ні заробак, ні атмасфера, у якой даводзілася знаходзіцца.

— А інваліднасць у цябе даўно?

— Так, з шасці гадоў, мяне ўдарыла токам…

— А якую пенсію маеш?

— Цяпер з усімі пералікамі — 670 тысяч. Цікаўлюся камп’ютарамі, хачу стаць праграмістам, люблю фатаграфаваць, яшчэ збіраю маркі.

Каментары да артыкула