Аляксей Дзікавіцкі. Лыжачкі зь дзіркамі
№ 29 (186), 17 — 24 ліпеня 2000 г.
Беларусы вачыма замежнікаў
Лыжачкі зь дзіркамі
Мне заўсёды падабалася назіраць, як іншаземцы рэагуюць на звыклыя і зразумелыя для нас, беларусаў, рэчы. Мяркую, што паглядзець на нашае жыцьцё вачыма грамадзянаў замежных краінаў вельмі карысна і цікава. Прапаную Вам некалькі такіх назіраньняў — з досьведу камунікацыяў з канадцамі.
У 1993-м годзе да нас у інстытут пачытаць лекцыі прыехалі чалавек 10 выпускнікоў-магістраў унівэрсытэту Заходняга Антарыя (Канада). Мне хацелася папрактыкавацца ў ангельскай мове, і я заўсёды швэндаўся зь імі.
1. Аднойчы канадцы, стоячы на прыпынку, асьцярожна запыталіся:
— Алекс, што здарылася ў вашай краіне? Па тэлевізіі, здаецца, нічога не казалі.
— А што такое?
— Ведаеш, мы сёньня раніцай пабачылі, што ў нас у гатэлі няма гарачай вады. Можа ў вас нейкая прыродная катастрофа, прыкладам, землятрус?
— Не, ніякага землятрусу няма. Гэта заўсёды так — на месяц гарачую ваду адключаюць.
І тут пачалося нешта неверагоднае — канадцы сталі рагатаць. Вось, маўляў, насьмяшыў. Я кажу — праўда, так будзе. Сьмяюцца. Сьмяяцца перасталі назаўтра. Стаялі на прыпынку, чухалі патыліцы. Тлумачыў ім потым, як трэба грэць ваду ў чайніку ды палівацца.
2. Аднойчы мы пайшлі ў цэнтар Менску на экскурсію. Канадцы захацелі папіць кавы, і мы рушылі ў «Цэнтральны». Там разам з кавай нам далі маленькія лыжачкі... зь дзіркай на дне. Мае канадзкія сябры доўга глядзелі на старыя алюміневыя лыжачкі. Потым запыталіся:
— Алекс, нашто гэтыя дзіркі? Пэўна вы, беларусы, вынайшлі новы спосаб заварваць і мяшаць каву?
— Не, кажу, проста дзіркі робяць дзеля таго, каб лыжачкі ня кралі.
— Красьці гэтыя старыя алюміневыя лыжачкі зь перакручанымі ручкамі? Каму яны патрэбныя? Не падманвай, Алекс, скажы праўду — які сакрэт?
— Няма ніякага сакрэту. А лыжачкі пэўна некаму патрэбныя, калі крадуць.
Яшчэ колькі разоў перапытвалі, але ўсё адно не паверылі, што ў дне старых лыжачак робяць дзіркі дзеля таго, каб іх ня скралі.
3. Хадзілі па Менску з канадзкімі сябрамі. Яны схацелі папіць соку, потым кавы, потым ізноў соку. У розных месцах розныя напоі нам налівалі ў тыя самыя гранёныя шклянкі. Канадцы, якія чыталі нам эканоміку, былі вельмі зьдзіўленыя. Яны сказалі мне:
— Алекс, вось табе прыклад удалага бізнэсу. Гэтая фірма, што вырабляе гранёныя келіхі, пэўна, мае найбольш сучаснае абсталяваньне і ў выніку правільнай маркетынгавай кампаніі змагла пасунуць з рынку іншых вытворцаў!
Ну, як ім было патлумачыць, што іншых, акрамя гранёных, у нас папросту няма!
Аляксей Дзікавіцкі