Paštovaja skrynka

 Paštovaja skrynka

Ludmile H. Nielha apisvać adčuvańni. «Strašennaja pa svajoj biezvychodnaści dumka, što ŭsio daremna» nasamreč nia strašyć. Nazyŭny hety fatalizm nie prajmaje. Praŭdapadabienstva vobrazu budujecca na ŭskosnych dokazach, a nie na biespadstaŭnych prysudach. Nie skažycie mnie, što ja złačynca, a dakažycie mnie heta — kab ja Vam pavieryŭ.

Jaŭhińni K. Toje samaje. Pryhožaja nazva pieravažvaje ŭvieś tvor. Pasprabujcie napisać nie abrazok, nia prypavieść, nie impresiju, a apaviadańnie, «banalnaje, jak śmierć sielanina».

Š.U., Hareźlivamu Siarhieju. Na žal, niearyhinalna.

Francišku ź Niaśvižu. Toje samaje. Lepš by Vy napisali ad imia taho, kaho pabačyli ŭ zaśniežanym poli z vakna načnoha aŭtobusa. Tym bolš, što «lepiej adzinota ŭ poli, čym adzinota ŭ natoŭpie».

Alenie Ja. Kožny pierakład musić być niečym matyvavany. Peŭnyja tvory matyvujuć siabie sami — aryhinalnymi dumkami abo siužetam, ci, skažam, tym, što pastaŭlenyja da jubileju aŭtara. A kab matyvavać publikacyju Vašaha pierakładu Hiese, spatrebiŭsia b «supravadžalny» tvor, jaki b uvodziŭ Hiesavy dumki ŭ kantekst našaha času, našaj sytuacyi, našaj hazety.

Vadzimu B. Idzie śnieh, śviecić sonca, vy abdymajeciesia, niasiecie bajdarku, vakoł vialiki horad, kazačny krajavid... I — ničoha akramia hetaha.

Vitalu S. Pryčyna sapraŭdy ŭ «banalnaj raskrutcy», dziela jakoj patrebnaja niebanalnaja realnaja ekanomika. A ŭ nas jaje niama.

Sieržuku N. Vielmi dobra Vy pišacie pra «nieasensavanaje čakańnie momantu, kali možna budzie vykarystać svoj patencyjał». Tolki ž možna i nie dačakacca. I jašče kažuć, što dva samyja brydkija zaniatki — čakać i dahaniać... Časam zdajecca, što Łukašenka ŭ takich razvahach ni pry čym, abo što jon — tolki «admazka», jakoj ludzi apraŭdvajuć svajo baimstva žyć.