Zydor Vajniłka: paet, jaki dyktuje vieršy

Naprykancy sakavika vyjšła kniha «Padajučyja zorki». Heta zbornik vieršaŭ Zydora Vajniłki — paeta, čałavieka z abmiežavanymi mahčymaściami. Inicyjataram vychadu knihi staŭ krajaznaŭca ź vioski Kamarova Ivan Draŭnicki.

Jon raskazaŭ, što Zydor naradziŭsia ŭ lipieni 1952 hoda ŭ vioscy Kurkuli Miadzielskaha rajona. U šaścimiesiačnym vieku ciažka zachvareŭ, staŭ invalidam ź dziacinstva. Samastojna navučyŭsia pisać, malavać, dałučyŭsia da paezii.

— Z našaj Kućkaŭskaj škoły my jamu da Novaha hoda vydzialali padarunki ad Dzieda Maroza — cukierki, — uzhadvaje Ivan Draŭnicki. — U 1979 hodzie ad jaho pryjšła zapiska: «Prašu bolš padarunkaŭ mnie nie prysyłajcie, bo ŭžo stareju, mnie 27 hod». Cukierki zamianili knižkami.

Paśla taho, jak pamior baćka, asłabła mačacha, Zydor žyvie pa damach-internatach dla sastarełych i invalidaŭ.

Ciapier Zydor žyvie ŭ Łahojskim domie-internacie dla sastarełych i invalidaŭ. I kali raniej moh sieści ŭ invalidnuju kalasku i sam siabie absłužyć, to ciapier całkam zaležyć ad inšych. Navat vieršy davodzicca dyktavać.

— Uražvaje dušeŭnaja ščyraść i dabrynia hetaha čałavieka, — kaža Ivan Draŭnicki. — Jon znachodzicca ŭ niezajzdrosnym stanoviščy, ale nie narakaje na los, a inšym ludziam žadaje miru i dabra.

U zborniku pieravažna rasiejskamoŭnyja vieršy, ale jość i na biełaruskaj. Piša Zydor na roznyja temy: pra šlach da Boha, pryrodu, siabroŭ, rodny kraj:

Maja chata pustaja staić biez vakon —
Da jaje ja ŭžo nie viarnusia,
Tolki blizkim susiedziam svoj nizki pakłon
Pieradać choć u vieršach imknusia.

Zbornik vydali mietadam samvydatu. Ivan Draŭnicki dałučyŭ da vydańnia šmat ludziej. Žycharka Maładziečna Taćciana Škoda źbirała rukapisy paeta, zapisvała vieršy Rehina Matukievič. Mastak Aleś Cyrkunoŭ namalavaŭ ilustracyju da vokładki i partret paeta, dapamahali jašče nastaŭnicy Kamaroŭskaj škoły Volha Hujskaja i Alena Duniec, vučni Lizavieta Marčanka, Alesia Drozd, Vijaleta Miadzielskaja. Staralisia nad vydańniem Źmicier Łupač i Juryj Kałbasič z Hłybokaha, Michał Hil z Pastavaŭ. Finansavuju dapamohu akazali staršyni AAT «Śvir-Ahra» Hienadź Juchno i Śvirskaha pasiałkovaha vykankama Viktar Subač.

Zydor Vajniłka. Raźvitańnie

Vielmi rad, što moj hołas pačuty,
Što da serca ludskich jon dajšoŭ,
Hety dom dla mianie byŭ zamknuty,
A ciapier u im mnoha siabroŭ.

Hety horad, što daŭ mnie prytułak,
Dla mianie staŭ takim darahim,
Byccam rodnym staŭ kožny zavułak,
Niby ja i radziŭsia ŭ im.

Tut znajšoŭ ja pryznańnie paeta,
Šmat paznaŭ ja cudoŭnych ludziej,
Ad ich kłopataŭ serca sahreta,
Ad ich łaski byvaje lahčej.

Skazać mała im «Ščyraje dziakuj»,
Mała ščaścia ŭsim pažadać,
Kab nichto ź ich ad hora nie płakaŭ,
Ja svoj talent hatovy addać.

Maładziečna, 08.01.2008.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0