Pracoŭnuju padrychtoŭku ŭ škołach nieabchodna pašyrać. Takuju zadaču Alaksandr Łukašenka pastaviŭ siońnia, zasłuchoŭvajučy dakład ab pierśpiektyvach raźvićcia nacyjanalnaj sistemy adukacyi, piša BiełTA
Na dumku kiraŭnika dziaržavy, pracoŭnaje navučańnie ŭ starejšych kłasach nie tolki dazvalaje školnikam nabyć prafiesijnyja navyki, ale rychtuje ich da žyćciovych, bytavych situacyj. Ciapierašniaje ž pakaleńnie ź imi ledź spraŭlajecca, miarkuje Alaksandr Łukašenka.
«Vy pahladzicie na našych chłopcaŭ. Ja nie viedaju, jak jany ženiacca. Čamu ich žonki vyhaniajuć z domu i siemji razburajucca? Dy tamu što ničoha rabić nie ŭmiejuć! Jon lampačku nie moža ŭ lustru ŭkrucić, elemientarna pačynić čajnik abo kavavarku. Jon nie moža zrazumieć, čamu jana nie pracuje. Nie viedaje, što takoje rubanak, fuhanak, stamieska, dołata, małatok, siakiera i jak pracavać imi, — adznačyŭ jon. — Heta ž nas navučyli ŭ škole. Čamu ž my na heta «zabili» i hetak stavimsia da dziaciej? Čamu dziaŭčynka nie viedaje, jak pasmažyć jaječniu, nie moža pryšyć huzik?»
Kamientary