«Ja nie ź pieršaha razu zmahła pahladzieć na nieba». Ała Šarko dała intervju paśla vyzvaleńnia

«Ja adpraviła niekalki listoŭ svaim siabram u SIZA — na «Vaładarku» i ŭ Homiel. Było tak niazvykła, tamu što svoj adras apošnija vosiem miesiacaŭ ja pisała ŭ inšaj hrafie. Tak, ja vyjšła, ale kolki dobrych ludziej jašče «tam».

Da taho, jak trapiła ŭ SIZA, nie adpraŭlała nikomu listoŭ. Bajałasia napisać nie toje. Nie viedała, pra što havaryć. Ale ŭ turmie mnie šmat chto pisaŭ, što nie viedali, z čaho pačać. I ja paznavała siabie. Jak radasna, što hetyja ludzi pieramahli svaju saramlivaść i ŭsio ž taki napisali mnie. Ciapier i ja razumieju, što pisać i jak pisać źniavolenym. Hałoŭnaje — pisać.

U pieršy čas na voli składana znachodzicca na vulicy. Vočy vielmi advykli ad dzionnaha jarkaha śviatła.

Navat doma ja chadziła ŭ soniečnych akularach. I nie ź pieršaha razu zmahła pahladzieć na błakitnaje nieba. Na nieba bieź niekalkich słajoŭ krataŭ, sietki i kalučaha drotu. U mianie byŭ šok, kali zaraz ŭbačyła zialonyja drevy. U SIZA hetaha nie było.

Tolki ŭ voknach, kali ciabie viaduć pa kalidorach, možna było zaŭvažyć niejkija zialonyja abrysy i zrazumieć, što na vulicy leta. Ale heta jak u inšaj realnaści. U tvajoj hałavie — 22 śniežnia (dzień, kali zatrymali Ału — NN), niahledziačy na ​​toje, što na vulicy ciopła.

U SIZA vielmi nie chapała pavietra, ruchu. I kali my z susiedkami ŭ kamiery maryli, chto što zrobić paśla vyzvaleńnia, ja kazała: «Pajedu kudy-niebudź za MKAD, vyjdu na jakim-niebudź pole i budu doŭha-doŭha iści napierad, hladzieć na ziamlu, na nieba, pa bakach, budu dychać na poŭnyja hrudzi». I što ŭ vyniku? Mianie chapiła na 15 chvilin špacyru pa parku ŭ Minsku. Heta było fizična ciažka. Niahledziačy na ​​toje, što ŭ turmie ja kožny dzień vykonvała fizičnyja praktykavańni, vychodziła na ŭsie prahułki, tancavała. Cieła ŭsio adno advykła. Ja zadychałasia ad vialikaj kolkaści kisłarodu.

Pavialičyć

Ja navučyłasia spyniacca, zazirać u siabie. U SIZA i paśla jaho ty razumieješ, što na samoj spravie samaje hałoŭnaje — tvaje rodnyja, blizkija, tvaje siabry. Nielha adkładać čas być razam. Ty nikoli nie viedaješ, što budzie zaŭtra.

Heta byŭ vielmi ciažki pieryjad u maim žyćci. Heta nasamreč piakielny čas, nie tolki dla taho, chto siadzić, ale i dla tych, chto čakaje. My niejak spravilisia z hetym. Pa-raniejšamu ŭžo nie budzie, budzie pa-novamu. Ale zabyvać hety dośvied ja nie chaču.

Ja jašče nie pryjšła ŭ siabie paśla vyzvaleńnia. Pakul nie hatovaja vychodzić na paŭnavartasnuju suviaź, u sacyjalnyja sietki, doŭha i šmat kantaktavać ź ludźmi. Paśla doŭhaj adsutnaści asabistaj prastory mnie patrebny niejki čas, kab pabyć adnoj, adnavicca. Vieru, što hety stan chutka projdzie».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0