Dziudzia, koka, lola, buba i z taho ž šerahu — papa. Pryčym kolišniaja papa — zusim nie ciapierašni
-
19.08.2026Chleb. Ilustracyjnaje fota — pres-słužba Minabarony Biełarusi
dziŭnaja krynica fota.. vy na niešta namiakivajecie? -
19.08.2026hchm.., Chleb-papa- baťka-łuk...
-
19.08.2026Na Vilejščynie i Maładziečynščynie taksama kazali dziudzia, dziudka na małoje parasia, koka - na jajka, caca - kali chvalać, pieściać, hładziać, vava, bolka - niešta balučaje, bubačka - maleńkaje, kruhłaje, jak jahadka, lala - niemaŭla
-
19.08.2026U nas kazali - dziudzik na parsiuka i vaŭka ci bolka na niejkuju ranku.
-
19.08.2026Hrodzienščyna. Na małoje žerabia u nas kazali "kosia". Kali niečym častavali kania kazali łaskava : "na kosia". Ciucik - heta maleńki ščaniuk. U nas jašče nazyvali adzin vid krapivy "žežka"- maleńkaja, i mocna piače. Hicli, hical - škodnik padletkak. Dzyhać, dzyhaj! - pryhać z vyšyni , z dreva. Hojdanka - samarobnaja kačela. Vava - kazali u maim minskim sadziku, dla mianie heta haradskoje słova, nie viedaŭ što jano biełaruskaje. Papularnaje zaraz "nie čapaj bo laśnie" dla mianie hučyć nienaturalna, my kali małyja zabiahali u dziedavu majsterniu , jon pakazvaŭ kułak i kazaŭ: nie ruš, bo dam! Nahavicy (u niekatorych miescach -hanavicy) dobry adpaviednik rasiejskim štanam
-
19.08.2026"vypeckałasia, jak dziudzia." - kazali. a na sabačku kazali - cucek
-
19.08.2026U našaj vioscy pad Davyd-Haradkom my ŭ dziacinstvie kazali i vava i vaŭka na bolku, dziudzia i koko byli, žyža była.
Niejak škaduju navat, što maje dzieci takoha nie čuli. Ale heta santymienty staroha piańka ))) -
19.08.2026Diehradacija movy i nośbitau.
Každyj dień na NN "mo, heny, tre, bo, tutaka".
Jeŝie čutka i budiet Abyr, Abyr, Abyrvałh. -
19.08.2026U nas(Homielščyna) tak sama tak kažuć - dziudzia, koka, kosia, vaŭka) ja b nie nazvaŭ heta "dziciačaj" movaj, bo tak kazali darosłyja i dzieciam, i inšym darosłym.
Naprykład, kali niechta robić ci havoryć niešta durnoje, to možna jamu paraić pić jod (kab vaŭku ŭ hałavie "pryžyhała"). -
19.08.2026UFO, "to možna jamu paraić pić jod"
heta paśla Čarnobylu tak stała?
— A ti nie liź popieried baťka v piekło! — śpiniła joho Zajčicha, šinkujuči na zimu kapustu. — Koli hovoriať tato, musitie słuchati źvičajnieńko j nie pieriebarančati. Zapitajuť ŝoś, todi j vi hovoritimietie.
Tato Zajčik vidkašlavsia, bo vin včora, vhrivšiś, napivsia chołodnoji vodi j buv troški zastudžienij. Čieriez chvilku vin prodovžuvav dali:
— A Diudia — to taka stara babusia, nievidima ludiam, jak, naprikład, Vodianik, či Lisovik, či ta susidnia babunia — Vid́ma, ŝo niedavno prinosiła vam sołodkoji morkvi...
Diudia stara-priestara, vsia siva, jak mołočko, ale ž ŝie maje hostri zubi ta cupki ruki. Vi jiji ŝie nie bačili. Ta j słava Bohu, bo často traplajeťsia, ŝo chto jiji zbliźka pobačiť, nie lišiťsia živij. A nie bačili vi jiji čieriez tie, ŝo vona cile lito śpiť, prokidajeťsia ž tilki na zimu. Živie vona u vieršiečku kamjanoji visokoji hori Hostriački, daleko vid našoho lisu. Živie vona dužie pišno v krištalevomu Morozienkovomu pałaci.
Ŝozimi, koli do našoho kraju mohutnij Did Moroz prisiłaje ź Pivničnoji Storoni odnoho z svojich siniv, Morozienka, todi tilki prokidajeťsia babusia Diudia. Vona rozburkuje vsiu čielad́ j vieliť čistiti ta pribirati Morozienkiv pałac. Sprosonku čieladniki často naroblať nie tak, jak trieba, todi Diudia počinaje hnivatiś. Kličie vona svoju staršu dočku Vichołu, taku ž, miž nami kažuči, ledaču, jak i sama mati, bo Vichoła ŝie dužčie lubiť spati, jak sama Diudia! Nu, a jak prokinieťsia Vichoła, to vraz zakrutiť takie, ŝo j śvitu Božoho nie vidko!..
Źvičajno, ludi dužie bojaťsia Vicholi, a ŝie bilšie — Diudi, bo koli voni hnivajuťsia, to j spravdi stajuť strašni. Todi ludi zamikajuťsia po chatach j nosa nadvir nie vitikajuť.
Nam žie dužie bojatisia Diudi nie trieba, bo vona možie narobiti škodi tilki ledačim zajciam, ŝo nie kotiať švidko bihati. Navpaki, mi povińni pamjatati, ŝo koli lutujuť Diudia ta Vichoła, to nam v toj čas mienšie niebiezpieki vid našoho najstrašnišoho voroha — ludini. Otož, choč bi jak strašno viła Diudia, vi nie lakajtiesia. Tilki musitie dobrie navčitisia, jak trieba vhaduvati pid čas zaviriuchi napriam v lisi. A dla toho trieba pridivlatisia, ź jakoho boku budie moch na sosnach. Trieba takož...
(Diudia
Vasil Koroliv-Starij)