Aŭtobus jak pakazčyk socyjumu…

Pan Łukašenka zrabiŭ nastupny krok, jaki stvaraje ŭražańnie, što jon źbližajecca sa śvietam. Paśla pryniaćcia ŭ Miensku spadara van der Lindena, kiraŭnika PARE, jon daŭ interv́ju niamieckamu štotydziońniku Velt. Kali, kamientujučy situacyju vakoł padvyšeńniu koštaŭ na haz dy hazava‑naftavaj blakady, jon zajaviŭ, što «Rasieja maje namier rastaptać hety braterski sajuz, a Eŭropa dy ZŠA paviali siabie ŭ hetaj situcyi prystojna» — u mianie ledźvie nie zdaryŭsia advał baški. Jak daŭno my nie čuli takich słoŭ. Nu, zaraz pačniecca libieralizacyja. Zaraz budzie Pinačetaŭski varyjant: jon budzie libieralizavać ekanomiku dziela zachavańnia ŭłady. I mahčyma, navat Saŭbielija prypynić niaści biazhłuździcu dy stavić vartyja savieckaha času zdymki «pieriedovikov proizvodstva, kotoryje namołotili na 10 procientov bolšie siena». Mienavita ŭ takaje farmuloŭcy.

Ale ž «naš narod nie hatovy dla demakratyi». «Barani nas boh ad toj voli, što jość va Ŭkrainie». «ŚMI mohuć źniščyć jak tatalitarnuju sistemu, tak i demakratyčnuju», «u nas eŭrapiejskija kaštoŭnaści, i jak Eŭropa, my budujem sacyjalistyčnuju dziaržavu, z trochi macniejšym upłyvam dziaržavy na ekanomiku». A sapraŭdy, mo my jak Vialikaja Brytanija ci Šviecyja, ź ich nienarmalnym padatkavym uzroŭniem? Voś tolki ŭ Šviecyi sumarny padatkovy ładunak składaje 60 adsotkaŭ, a u nas — kali ščyra vypłočvać usio — la 110…

Ja hladžu na tych starych, što jeduć u aŭtobusie razam sa mnoju. U Ćbilisi ci Tehieranie u maršrutkach dy mietro ja bačyŭ bolšaść maładych tvaraŭ. Tvaraŭ poŭnych žyćcia, nadziej, čakańniaŭ. U tbiliskim mietro ci tehieranskich aŭtobusach, navat pad ich paścijnymi, abrydłymi mnie daždžami nie sumna — bo tam zaŭždy śmiajucca. A u nas moładzi značna mieniej, a tyja, chto jedzie — niejkija maŭklivyja i nie vyražajuć svaich emocyjaŭ. I takija staryja, jakija jeduć u aŭtobusach, zvykłyja da toj stabilnaści dryhvy, što ŭ nas jość. Lubaja źmiena dla ich budzie kataklizmam. Jany vierać tamu, što dziaržava lepiej viedaje. Im heta havaryli ŭsio žyćcio.

Pan Łukašenka stvaryŭ dziaržavu dla starych. Jon nia moža pačać ekanamičnuju libieralizacyju, bo heta idzie suprać jaho elektaratu. Jon abmiažujecca hasłami. Mahčyma, paraj vyzytaŭ van der Inšych da nas. Hetaha chopić elektaratu. Dla moładzi ŭ «Biełoruśsii» niama miesca. U hetym seńsie demahrafičnaja kryza jamu vielmi prydatnaja — bo jon nie ryzykuje atrymać 50 adsotkaŭ nasielnictva va ŭzroście da 30 hod. Vajenkamaty zachłynucca, i budzie ŭvohule jak u Tehieranie ŭ 2003‑im.

My pavinny dumać pra našych babul dy dziadul. Ale ci značyć, što my pavinny pakidać im prava vyrašać našaje žyćcio za nas? Tak, kiravanyja starejšynami sistemy Čačenii ci Aŭhanistanu nie prynieśli vajny — vajnu raspačała moładź dy ambitnyja varchoły. Ale hetyja krainy taksama nie siahnuli vyklučnaha raźvićcia.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0