Sučasnyja sahi
Piratechnik
Adna siabroŭka raspaviała mnie vo jakuju historyju. Niejki padletak, jak i mnohija jahonyja družbaki-raŭnaletki, až zanadta zachaplaŭsia roznaha kštałtu piratechničnymi zabaŭkami. Hetaje zachapleńnie rasło z nadychodam navahodnich śviataŭ. Adnojčy pierad pravasłaŭnym Rastvom jon prydbaŭ kolki raniej nia bačanych vialikich petardaŭ, pakłaŭ u kišeniu štanoŭ dy pabieh pachvalicca novymi cackami pierad siabrami. Ale paśpiech byŭ nia ŭ ład — na zimovaj darozie jon paśliznuŭsia i dobra hepnuŭsia. Ad mocnaha ŭdaru ŭ kišeni zdetanavali petardy, ad vybuchu jakich chłapcu nia žartam paviaredziła hienitalii.
Varyjant kaladnaje strašyłki, zaściarohi dla małych amataraŭ piratechniki sa zvarotam da mužčynskaha kastracyjnaha kompleksu. Prykłady apošniaha ŭ biełaruskaj tradycyi praktyčna niavyvučanyja. Pryhadvajecca adno chiba narodny žarcik: “Siadź! Chaj nie visiać! Adarvucca — razabjucca!”
Niavolnaja rusałka
“Moj chłopiec mnie vo što raspavioŭ. Adzin pacan doŭha da adnoj dzieŭki zalacaŭsia. Narešcie jany sustrelisia ŭ jaho doma, i jon apaiŭ jaje niejkim ziellem, što taja, ledźvie sprava dajšła da abdymkaŭ, niečakana adklučyłasia. Aprytomnieła dzieŭka ŭ łaźni — hołaja dy skavanaja łancuhami. Zalotnik akazaŭsia sapraŭdnym mańjakam, jaki ledź nia ceły hod, pakul jaho vypadkova nia vykryli, trymaŭ dziaŭčynu za rusałku, počastu hvałtujučy dy kormiačy ŭvieś čas adno syroju rybaj”.
Žyvučaść rusalnych siužetaŭ u biełaruskim kantekście prosta ŭražvaje. Adam Hlobus hetym razam adpačyvaje.
Gott mit uns!
Na adnym z urokaŭ u jakojści škole zajšłosia pra Boha. Nastaŭnica, choć i vychoŭvałasia koliś u ateistyčnych tradycyjach, pałka davodziła škalaram Jaho isnavańnie. Dzietki maŭkliva pahadžalisia, i tolki adzin uparta admaŭlaŭsia. Kolki i jak nastaŭnica ni pierakonvała, kolki ni vystaŭlała arhumentaŭ “za”, chłapiec nastojliva paŭtaraŭ svajo: “Boha niama!”, stojačy la nastaŭnickaha stała. Urešcie dajšło da taho, što apanenty ŭ zapale sprečki stali kidać tolki słovy “Jość!” i “Niama!” biaź lišnich abhruntavańniaŭ. Moža, sprečka taja praciahnułasia b značna dolej, adnak, kali vučań čarhovym razam vymaviŭ “Niama!”, raptoŭna łopnuła vaza z kvietkami, jakaja stajała na stale ŭ nastaŭnicy.
Pobytavy dokaz isnavańnia Boha. Takim čynam pierakonvali biełaruskich ateistaŭ jašče ŭ XVI st. S.Łovan i S.Zizani.
Prapała žonka
Niejak u adnaho mužyka prapała žonka. Kruciačy roznyja versii zdareńnia, milicyjanty, miž inšaha, učynili ahlad ichnaje kvatery. Tamaka znajšoŭsia nož iź śladami kryvi, hrupa jakoje supadała z hrupaju kryvi źnikłaje žančyny. Mužyka aryštavali, padazrajučy ŭ zabojstvie. Pakolki trupa žančyny tak i nia vyjavili, a sam biadak pałymiana admaŭlaŭ svaju vinu, zasudzili jaho na siem hadoŭ, chacia prakuror patrabavaŭ rasstrełu. Voś ža pasiorbaŭ niaboha hadkoŭ piać turemnaj bałandy dy vyjšaŭ na volu z čarhovaj amnistyjaj. Tak by j žyŭ. Ažno adnojčy, idučy pa vulicy, ubačyŭ kabiecinu, u jakoj paznaŭ svaju lubuju. Jaho achinuła jaraść, mužyk dastaŭ vykiduchu dy zarezaŭ pieralakanuju žančynu, dumajučy, što druhi raz za adnojčy zabituju jaho ŭžo nie asudziać. Tolki dumka takaja była marnaj. Chacia zabitaja žančyna i sapraŭdy była jahonaju sužonkaj, sud byŭ biezapelacyjna suvorym i abviaściŭ śmiarotny vyrak.
Saha z šerahu ab kpinach doli, jakija viedamyja z daŭnich časoŭ. Zhadajma mit ab Edypu ci lehiendu pra vieščaha Aleha. U biełarusaŭ — narodnyja balady pra žanićbu brata j siastry. Najvialikšyja z takich kpinaŭ dla nas doŭžacca ŭžo siomy hod.
Siarhiej Bałachonaŭ
Vinakurniu Lubanskaha ŭ Minsku zakryŭ sakretny hmach, dzie zaprajektavanyja kabiniety dla dopytaŭ i pamiaškańnie dla spalvańnia dakumientaŭ9
Vinakurniu Lubanskaha ŭ Minsku zakryŭ sakretny hmach, dzie zaprajektavanyja kabiniety dla dopytaŭ i pamiaškańnie dla spalvańnia dakumientaŭ
Biełarus-vachtavik na Jamale stvaraje pieśni na biełaruskaj movie z dapamohaj ŠI. «Raniej muzyka była zakrytym kłubam. Niejrasietki adčynili hetyja dźviery z nahi»1919
Kamientary