Ničoha nie adbyvajecca
| Słavamir Adamovič |
tady na dušy sum adbivajecca,
tady ničoha nie pramaŭlajecca,
i nie śvitaje, i nie źmiarkajecca.
Kali ničoha z nami nia robicca,
tady pačynajem chutka my horbicca,
tady nam prychodzicca ciełam pakutvać
i spadciška duch svoj pryputvać.
Kali ničoha ni z kim nie zdarajecca,
tady nichto ni ŭ čym i nia kajecca,
tady imkliva svajo zabyvajecca
i ŭžo nichto ni z kim nie vitajecca.
Kali ničoha, što ŭ nieba iskrami,
kali ŭ vačoch tvaich zhaśli bliskaŭki,
kali nie ahoń ty, a tolki prysačak,
tady i ŭ mianie nia słovy, a rysački.
Ach, što ž heta bolš ničoha nia robicca:
dabro ad zła nikim nie baronicca?
Nia jduć da nas — ni vohniepakłońnica?
ni chitry francuz? ni tatarskaja końnica?
Ničoha z nami nie adbyvajecca —
chiba što žonka na kuchni łajecca,
chiba što na troch my paśpieli zatarycca,
a pierad tym u łaźni paparycca.
Ničoha z nami nie adbyvajecca?
Žyviecca nam cicha i nie pamirajecca?..
Nia vieru! Pavinna adbycca štości,
Jak byccam u serca žaleznyja vości!
Ciapier čytajuć
Chto taki Maćviej Bialaj, jakoha nibyta departavali ŭ Biełaruś? Raskazvajem historyju dziŭnaha aktyvista z padazronym minułym5
Kamientary