Europe's Most Overrated Attractions Named
-
14.01.2026Žvir , пра Шатландыю не было гаворкі пра ўсю краіну (каторую, безумоўна, варта наведаць). Не правяць наведваць менавіта адну канкрэтную лакацыю.
-
14.01.2026Пераацэненыя літаральна ЎСЕ! Турфірмы зарабляюць на лахах-інстаграмшчыках, якім, дзеля пачуцця ўласнай важнасці, хочацца фотачку з той ці іншай лакацыі, каб усе 300 папішчыкаў бачылі, што ты ваапшчэта шэнген маеш в кішэні і мір пасматрэл...
-
14.01.2026Турыст , канешчне лепш за ўсё сядзець на лецішчы пад Пухавічамі. Гэтае "задавальненне" бясплатнае, і не прыйдзецца выпісваць усялякія бздуры з выпнутай ад пагарды ніжняй губой
-
14.01.2026Мне, наверно, повезло. Мону Лизу я видел в почти пустом зале. Но сама картина не впечатлила, слои защитных стекол разрушают ее очарование
-
14.01.2026---застываюць у недаўменні === у РАЗГУБЛЕНАСЦІ / ЗБЯНТЭЖАНАСЦІ / НЕУРАЗУМЕННІ
недоумение неўразуменне , -ння
(изумление) здзіўленне , -ння
(растерянность) збянтэжанасць , -ці , разгубленасць , -ці -
14.01.2026Теперь ещё и Кристиания.
-
14.01.2026Самая пераацэненая "славутасць" у ябацькастане ---- гэта "таракан"!;))))))
-
14.01.2026А я практыкую толькі персанальныя экскурсы. Паўнагрудыя мамзелі падносяць кубачак гарбаты ці піва з шампань, хлопчыкі, што яшчэ не пачалі галіцца нясуць паладзін, мясцовыя чыноўнікі і плебс схіляюцца ў паклоне. І ўсё гэта ў абсалютнай цішыні. Потым Русалачка Капенгагенская пачынае нешта тараторыць на сваёй смешнай мове. Я спыняю яе рукой - Ну-ну,
а Мона Ліза пачынае падморгваць і пыжыцца, каб паказаць сябе ў лепшым выглядзе... я спыняю яе руку - Ну-ну... І гэта пад захопленае маўчанні асоб прысутных. Так я паглынаю культурныя аб'екты мастацтва. -
14.01.2026Калі на Блакітнай Лагуне шмат людзей, то аўтары хіба яшчэ на Тэрмах Букавіна ня былі. І не брудная вада, а проста не фільтрованая, з пад зямлі, не гэтая апрацаваная ў Букавіне, дзе не пакідае адчуванне звычайнага аквапарку.
З каментарыямі наконт астатніх месц згаджаюся. -
14.01.2026Сядзіце ў сабе на лецішчах,ніхто вас нікуды не кліча
-
14.01.2026Пагаджуся, бадай, з усім, акрамя Мона Лізы. Мой асабісты досьвед і парада ўсім, хто туды збіраецца: спакваля праціскаешся праз натоўп турыстаў (пераважна кітайскіх) усё бліжэй і бліжэй, не спыняючыся, да самай агароджы, каля яе займаеш устойлівую пазіцыю, каб не адціснулі, і разглядаеш ва ўсіх дробных дэталях гэты без перабольшванняў шэдэўр мастацтва. Фота НЕ робіш! Запамінаеш як мага лепш гэты твар, каб ён апынуўся ў самай доўгай тваёй памяці! Потым сыходзіш. А ў дзьвярах абарочваешся і ўрэшце робіш фота. Але не Мона Лізы, а гэтага натоўпу з выцягнутымі ўверх і трымаючымі бясконцыя тэлефоны рукамі. Рук людзей, каторыя жывуць не сваё сапраўднае жыццё, каторае вось тут і зараз, а жыццё ў шматлікіх сацыяльных сетках...
A što resałačka ? Pramysłovy, partovy piejzaž nie zaminaje, jon uvohule zastajecca pa-za ŭvahaj aŭtamatyčna. Što moža zaminač nastroju, dyk heta natoŭp pazziavakaŭ. Vo heta sapraŭdy nie dazvolić ni padumać, ni skancentravać uvahu, ni ŭschvalavać fantazyju.
Kali adbyvalisia maje pieršyja "sustrečy" z rusałačkaj, tam uvohule było biazludna, nadychodziła adčuvannie niejkaha zasiarodžanaha zaspakajennia, i heta było nova dla mianie, u toj daloki čas, peŭna tamu i zastałosia ŭ pamiaci nazaŭždy. Niachaj takim i budzie, ciapier nie chadžu tudy, kali byvaju.