Але больш, чым Захаду і Пуціна, Лукашэнка баіцца свайго народа.
И так по всей стране
19.05.2026
Это не только в тюрьме так. По всей стране люди ходят, провоцируют - в магазинах, в вузах, на работе. После Крыма ходили старые цыганки и говорили "как хорошо, что наш с Путиным!" Моя мама лежала в больнице после протестов, там тоже говорили про то, что против Луки, пытались от неё добиться высказываний. Всех несогласных стараются время от времени мониторить. Страна превращается в концлагерь.
Вершаванае рэзюмэ
20.05.2026
Доўга стаяў Севярын на дапросе, Тоячы словы і думкі свае Дзедусь-баксёр дакурыў папяросу І, на астатак, вапрос задае.... ... Не, не скажу, адказаў Севярынец, Я не скажу, хто мне дзеньгі дае!
Верш
20.05.2026
Вершаванае рэзюмэ, Цвёрда трымаўся юнак на дапросе, Тоячы словы і думкі свае. Вораг з губазік усмактаў папяросу І бчбэшны сцяжок аддае.
«Вось і сцяжок твой, — сказаў ён ласкава, - І ад яго на вачах у людзей Ты адцурайся — выгодная справа - Жыць застанешся, жыццё даражэй.
Што ў ім карыснага? Трапка, не болей. Трапку спалі і дадому пайдзеш». «Ды не патрэбна такая мне воля, Сцяг і Пагоня — вось гэта найперш».
"Ты не згаджаешся? Вельмі шкадую. Кінь свой сцяжок у палонку тады. Не, я не кіну ў ваду ледзяную. Сам лепш зайдуся ад лютай вады.
"Добра, хай будзе па-твойму". На гэтым доўгі і нудны спыніўся дапрос. І юнака, нашым сцягам сагрэтым, Босага гоняць на люты мароз.
Там ён, абліты вадой ледзяною, К сэрцу сцяжок дарагі прыціскаў. Быццам сцяжок пад сцюдзёнай вадою Сэрцу юнацкаму стыць не даваў.
Хутка паўсюдна наш сцяг залунае. Як гістарычны нармальны працяг. У гэтым упэўнены, гэта я знаю. Воля і праўда, Пагоня і сцяг.
Seviarynets: In the summer of 2020, informants' top interest was attitude towards Putin
Моя мама лежала в больнице после протестов, там тоже говорили про то, что против Луки, пытались от неё добиться высказываний. Всех несогласных стараются время от времени мониторить. Страна превращается в концлагерь.
Тоячы словы і думкі свае
Дзедусь-баксёр дакурыў папяросу
І, на астатак, вапрос задае....
...
Не, не скажу, адказаў Севярынец,
Я не скажу, хто мне дзеньгі дае!
Цвёрда трымаўся юнак на дапросе,
Тоячы словы і думкі свае.
Вораг з губазік усмактаў папяросу
І бчбэшны сцяжок аддае.
«Вось і сцяжок твой, — сказаў ён ласкава, -
І ад яго на вачах у людзей
Ты адцурайся — выгодная справа -
Жыць застанешся, жыццё даражэй.
Што ў ім карыснага? Трапка, не болей.
Трапку спалі і дадому пайдзеш».
«Ды не патрэбна такая мне воля,
Сцяг і Пагоня — вось гэта найперш».
"Ты не згаджаешся? Вельмі шкадую.
Кінь свой сцяжок у палонку тады.
Не, я не кіну ў ваду ледзяную.
Сам лепш зайдуся ад лютай вады.
"Добра, хай будзе па-твойму".
На гэтым доўгі і нудны спыніўся дапрос.
І юнака, нашым сцягам сагрэтым,
Босага гоняць на люты мароз.
Там ён, абліты вадой ледзяною,
К сэрцу сцяжок дарагі прыціскаў.
Быццам сцяжок пад сцюдзёнай вадою
Сэрцу юнацкаму стыць не даваў.
Хутка паўсюдна наш сцяг залунае.
Як гістарычны нармальны працяг.
У гэтым упэўнены, гэта я знаю.
Воля і праўда, Пагоня і сцяг.