Ніхто ў мяне не пытаўся, калі мяне нараджалі, калі вялі ў дзіцячы сад, калі вялі ў школу, калі хрысцілі ў царкве, калі звальнялі з працы, калі суседзі залівалі кватэру, калі баба Ліда фальсіфікавала выбары, калі нехта ад майго імя атрымоўваў гранты ці даваў кватэры губазікаўцам. І што зараз? Вінаватыя яны ў тваім горы? Ідзі і працуй!
Янка
12.09.2026
Усё так. Сваякі палітвязняў і ўсіх рэпрэсаваных, хто не здрадзіў сваім родным - гэта таксама нябачныя героі.
авохці
12.09.2026
" што ты такога зрабіла? Гэта роля нармальнай, звычайнай жонкі». Тут няма нічога новага. Гэта патрыярхальны лад жыцця"
Пры чым тут патрыярхальны? Муж, у якога сядзіць жонка, жыве такое самае жыццё. Ходзіць на працу, у краму, гадуе дзяцей, піша і чакае лісты і сваю любую. І гэта роля нармальнага, звычайнага мужа. Зусім ужо не ведаюць, куды яшчэ прыткнуць гэтую патрыярхальнасць
Менавіта так
12.09.2026
авохці, таксама падумаў чаму ў кнізе няма інтэрв'ю з аніводным мужам палітзняволенай, для раўнавагі
Як Беларусь вызваляць будзем, калі ў кожнага пытацца?
12.09.2026
У змагання няма лёгкіх шляхоў, не трэба мерацца хто больш ахвяра і калупаць балячкі. Давайце думаць, што рабіць
.
12.09.2026
"Гэта вялікі міф, які наша грамадства хоча бачыць. Нам патрэбныя героі. У ідэале гэтыя героі павінны быць мёртвымі героямі. А побач з гэтымі героямі павінны быць жанчыны."
Усё верна. Нават сумныя, цяжкія гісторыі людзі могуць ўспрымаць праз міф, стэрэатып, казку. Але гэты міф замінае бачыць рэальнае жыццё, звычайных людзей.
Кошт цывільнага грамадства
16.09.2026
Сілавік адмовіўся выконваць злачынны загад і за гэта трапіў пад рэпрэсіі. Жонка яму кажа: чаму ты не падумаў пра мяне і дзяцей? А ці сапраўды ён не падумаў?
Бандзіты урываюцца да суседа. Жонка кажа: не ўмешвайся, падумай пра нас!
Цывільнае грамадства мае кошт, яно не бясплатна. Ну, ці толькі калі на ўсё гатовае прыехаць, то тады так.
«Nobody asked me». Wives of political prisoners spoke about what is not customary to discuss
Пры чым тут патрыярхальны? Муж, у якога сядзіць жонка, жыве такое самае жыццё. Ходзіць на працу, у краму, гадуе дзяцей, піша і чакае лісты і сваю любую. І гэта роля нармальнага, звычайнага мужа.
Зусім ужо не ведаюць, куды яшчэ прыткнуць гэтую патрыярхальнасць
Усё верна. Нават сумныя, цяжкія гісторыі людзі могуць ўспрымаць праз міф, стэрэатып, казку. Але гэты міф замінае бачыць рэальнае жыццё, звычайных людзей.
Бандзіты урываюцца да суседа. Жонка кажа: не ўмешвайся, падумай пра нас!
Цывільнае грамадства мае кошт, яно не бясплатна. Ну, ці толькі калі на ўсё гатовае прыехаць, то тады так.