«Навумчык аспрэчвае пашыранае ўяўленне пра паразу нацыянальна-дэмакратычных сілаў і паказвае, што менавіта аднаўленне незалежнасці стала іх найвялікшай гістарычнай перамогай»
Камуніст Козік сам першы звяртаўся да Пазняка з просьбай падтрымаць ідэю суверэнітэту ў Вярхоўным Савеце, пра што сам Пазняк неаднойчы расказваў, апошні раз у інтэрв’ю на Польскім Радыё 25.08.2026. Камуністы тады працавалі па плану Гарбачова, па якому незалежнасць была патрэбна для наступнага аб’яднання ў новы Саюз.
Таму, калі глядзець аб’ектыўна, незалежнасць не ёсць толькі вынік перамогі нашых сілаў, а вынік сітуацыйнага супадзення інтарэсаў розных сілаў, у тым ліку, прабачце, камуністаў і наменклатуршчыкаў. (Мабыць, і добра, што так склалася, бо інакш і той незалежнасці не было б).
Не разумею вось гэтае адвечнае "мы перамаглі", што ў 1991, што ў 2020. Сітуацыю трэба ацэньваць цвяроза. І было б добра, каб іншыя ўдзельнікі падзей расказалі свае ўспаміны. Пакуль шчэ памяць ёсць. Не дастаткова, калі "ў маналіт" фіксуецца толькі адна інтэрпрэтацыя.
Siarhei Navumchyk's book "Seven Years of the Renaissance, or Fragments of Contemporary Belarusian History (1988–1995)" has been reissued
Камуніст Козік сам першы звяртаўся да Пазняка з просьбай падтрымаць ідэю суверэнітэту ў Вярхоўным Савеце, пра што сам Пазняк неаднойчы расказваў, апошні раз у інтэрв’ю на Польскім Радыё 25.08.2026.
Камуністы тады працавалі па плану Гарбачова, па якому незалежнасць была патрэбна для наступнага аб’яднання ў новы Саюз.
Таму, калі глядзець аб’ектыўна, незалежнасць не ёсць толькі вынік перамогі нашых сілаў, а вынік сітуацыйнага супадзення інтарэсаў розных сілаў, у тым ліку, прабачце, камуністаў і наменклатуршчыкаў.
(Мабыць, і добра, што так склалася, бо інакш і той незалежнасці не было б).
Не разумею вось гэтае адвечнае "мы перамаглі", што ў 1991, што ў 2020. Сітуацыю трэба ацэньваць цвяроза.
І было б добра, каб іншыя ўдзельнікі падзей расказалі свае ўспаміны. Пакуль шчэ памяць ёсць. Не дастаткова, калі "ў маналіт" фіксуецца толькі адна інтэрпрэтацыя.