Бязбожнікі, што спрабуюць схавацца за божым тварам, за абразамі.
Філія НКВД
02.01.2026
Абураны, якія 'абразы' ў зборы які ўтварыў (як НКВД філію) атэіст бальшавік коба ў 1944 годзе ?
Flame
02.01.2026
яны вельмі набажны народ , перад тым , як забіць цябе сякерай , абавязкова перажагнаецца
Найперш не галасі!
02.01.2026
Flame , ну дык.. Руская культура яна такая.... велико культурная. Вось верш рускага паэта Кандрація Рылеева. Кандрацій Рылеев - дзекабрыст, але "памяркоўны" - ідэйна разышоўся з дзекабрыстамі з-за і ступені крыважэрнасці апошніх.
"Уж как шел кузнец Да из кузницы. Слава! Нес кузнец Три ножа. Слава! Первый нож На бояр, на вельмож. Слава! Второй нож На попов, на святош. Слава! А молитву сотворя, Третий нож на царя. Слава!"
За стагоддзі анічога не мяняецца - культ смерці як мэта і сродак. Далучаемся да "великой руской культуры", да Чэхава-Дастаеўскага, і як кажуць, нож вам ў рукі (сякера, аўтамат, ракета, кувалда). І чорны пакет, калі пашанцуе.
Паўстанне Літвы
02.01.2026
Найперш не галасі! , лепш напісаў бы пра пушкіна і паўстанне Літвы. Не разумею вашай цікавасці да маскоўскай імперыі...
Найперш не галасі!
02.01.2026
Паўстанне Літвы , засумавалі па Пушкіну? а яно вам трэба? )) Шукаеце "красного человека"? Ну раз просіце, то вось вам урывачак з верша "Клеветнікам Россіі", напісанага з нагоды паўстання 1830 году. Пушкін заўсёды шчыры ў самых дробных дэталях: "Уже давно между собою Враждуют эти племена; Не раз клонилась под грозою То их, то наша сторона." Як бачым тут зусім не па-савецку і нават не па-пуцінску і не па-лукашэнкаўску: аніякага воссоедіненія, аніякага сліянія, аніякага знака качества, толькі вечная вайна з пераменным поспехам.
А вось вам яшчэ радкі з Пушкіна, "Сказка о мёртвой царевне і семі богатырях": Вышли братья погулять - Серых уток пострелять. Или выдавить из леса Пятигорского черкеса, Иль башку с широких плеч У татарина отсечь". Не толькі з Літвой вечная вайна, а з усімі навокал - са Швецыяй, Літвой, з татарынам і з чэркесам. Але гэта вядомыя ўсім вершы. Я стараюся ілюстраваць згадкамі іншых, каб не думалі, што Пушкін адзін такі выбітны некрафіл-псіхапат. Ён нармальны, проста рускі. Вось лірык Рылеев. Напісаў свой верш пра нажы ў душы роўненька 201 год таму назад. Таленавітыя рускія літаратары даўно выразна паказалі, дзе шукаць "красного человека" - у пераплеценых карунках расійскае саборнасці, рабства і смерці.
Найперш не галасі!
02.01.2026
Паўстанне Літвы , кажаце "цікавасць да расійскай імперыі"... Добра было б мець раскошу не цікавіцца. Дык яна рэгулярна праз 20-25 гадоў нагадвае пра сябе. Чарговым "заграничным освободительным походом".
Найперш не галасі!
03.01.2026
Паўстанне Літвы , а вось Аляксандр Блок. Дзённік паэта за 1918 год пра "Брестский мир":
" 11 января «Результат» брестских переговоров (т. е. никакого результата, по словам «Новой жизни», которая на большевиков негодует). Никакого — хорошо-с. Но позор 3,5 лет («война», «патриотизм») надо смыть. Тычь, тычь в карту, рвань немецкая, подлый буржуй. Артачься, Англия и Франция. Мы свою историческую миссию выполним. Если вы хоть «демократическим миром» не смоете позор вашего военного патриотизма, если нашу революцию погубите, значит вы уже не арийцы больше. И мы широко откроем ворота на Восток. Мы на вас смотрели глазами арийцев, пока у вас было лицо. А на морду вашу мы взглянем нашим косящим, лукавым, быстрым взглядом; мы скинемся азиатами, и на вас прольется Восток.
Ваши шкуры пойдут на китайские тамбурины. Опозоривший себя, так изолгавшийся, — уже не ариец. ......... Истинные арийцы мы. "
Кожны можа спраўдзіць - https://blok.lit-info.ru/blok/dnevniki/dnevnik-1918.htm Блок абураецца змяншэннем межаў імперыі. Ну і паэзіі крыху. Верш "Скифы". Напісаны Блокам ў 1918-м з нагоды "Брэсцкага міру" : "Да, скифы - мы! Да, азиаты - мы! Мы любим плоть — и вкус ее, и цвет, И душный, смертный плоти запах… Виновны ль мы, коль хрустнет ваш скелет В тяжелых, нежных наших лапах? ....."
І заўважце, гэта і ёсць сапраўдная руская культура, якую нам загружаюць ў мазгі са школы, каб мы сталі тым самым "красным человеком". Тым "красным человеком", паходжанне якога так шукае Святлана Алексіевіч. Знайсці яго дапамогуць сапраўдныя таленавітыя мэтры рускай літаратуры, лідары меркаванняў свайго часу - Рылеев, Пушкін, Блок ды іншыя: астатняя "великая классика" той жа прыроды.
Отец Засандалий
02.01.2026
Такие репортажи читать нужно начинать в конца - "Z-блогер Пётр Лундстрэм"... Он же - Свенсон, Ульсон и старина Карлсон, который сейчас уже не живёт на крыше.
Спадар
02.01.2026
Файна, два оркі у кабзона!;)
А где подобные новости?
02.01.2026
Пленный военнослужащий ВСУ Владимир Литкин рассказал, как украинские операторы БПЛА убили его боевого товарища во время сдачи в плен Вооруженным силам РФ
Жыгуль
02.01.2026
А где подобные новости?, прапануеце паспачуваць забітаму орку? Пішыце ў Z-паблікі.
68
02.01.2026
Ну молодцы же. Один другого ушатал. А третий второго.
Зиновий
02.01.2026
Фамилия начальника беларуская. Знаю полного тёзку.
Вайна каланіяльнымі суб'ектамі
02.01.2026
Зиновий, імперыя д'ябла заўсёды ваевала каланіяльнымі суб'ектамі. Ў так званай лугандзіі не засталося мужыкоў зусім, бабы , дзеці і дзяды. Сапраўднае царства ' рпц'...
11254
02.01.2026
Их нравы
Цудоўна разумею чаму Беларусы супраць імперыі
02.01.2026
11254, 'узкі міръ', цяпер цудоўна разумею чаму 97% супраць ' інтэграцыі '( аншлюса) з імепыей , і за незалежнасць РБ. І Дзякуй Богу
Российский комбат поссорился с начальником и пропал навсегда. Тот в итоге признался в убийстве — но потом расстреляли и его
Вось верш рускага паэта Кандрація Рылеева.
Кандрацій Рылеев - дзекабрыст, але "памяркоўны" - ідэйна разышоўся з дзекабрыстамі з-за і ступені крыважэрнасці апошніх.
"Уж как шел кузнец
Да из кузницы.
Слава!
Нес кузнец
Три ножа.
Слава!
Первый нож
На бояр, на вельмож.
Слава!
Второй нож
На попов, на святош.
Слава!
А молитву сотворя,
Третий нож на царя.
Слава!"
За стагоддзі анічога не мяняецца - культ смерці як мэта і сродак. Далучаемся да "великой руской культуры", да Чэхава-Дастаеўскага, і як кажуць, нож вам ў рукі (сякера, аўтамат, ракета, кувалда). І чорны пакет, калі пашанцуе.
Ну раз просіце, то вось вам урывачак з верша "Клеветнікам Россіі", напісанага з нагоды паўстання 1830 году. Пушкін заўсёды шчыры ў самых дробных дэталях:
"Уже давно между собою
Враждуют эти племена;
Не раз клонилась под грозою
То их, то наша сторона."
Як бачым тут зусім не па-савецку і нават не па-пуцінску і не па-лукашэнкаўску: аніякага воссоедіненія, аніякага сліянія, аніякага знака качества, толькі вечная вайна з пераменным поспехам.
А вось вам яшчэ радкі з Пушкіна, "Сказка о мёртвой царевне і семі богатырях":
Вышли братья погулять -
Серых уток пострелять.
Или выдавить из леса
Пятигорского черкеса,
Иль башку с широких плеч
У татарина отсечь".
Не толькі з Літвой вечная вайна, а з усімі навокал - са Швецыяй, Літвой, з татарынам і з чэркесам.
Але гэта вядомыя ўсім вершы.
Я стараюся ілюстраваць згадкамі іншых, каб не думалі, што Пушкін адзін такі выбітны некрафіл-псіхапат. Ён нармальны, проста рускі.
Вось лірык Рылеев. Напісаў свой верш пра нажы ў душы роўненька 201 год таму назад.
Таленавітыя рускія літаратары даўно выразна паказалі, дзе шукаць "красного человека" - у пераплеценых карунках расійскае саборнасці, рабства і смерці.
Дык яна рэгулярна праз 20-25 гадоў нагадвае пра сябе. Чарговым "заграничным освободительным походом".
" 11 января
«Результат» брестских переговоров (т. е. никакого результата, по словам «Новой жизни», которая на большевиков негодует). Никакого — хорошо-с.
Но позор 3,5 лет («война», «патриотизм») надо смыть.
Тычь, тычь в карту, рвань немецкая, подлый буржуй. Артачься, Англия и Франция. Мы свою историческую миссию выполним.
Если вы хоть «демократическим миром» не смоете позор вашего военного патриотизма, если нашу революцию погубите, значит вы уже не арийцы больше. И мы широко откроем ворота на Восток.
Мы на вас смотрели глазами арийцев, пока у вас было лицо. А на морду вашу мы взглянем нашим косящим, лукавым, быстрым взглядом; мы скинемся азиатами, и на вас прольется Восток.
Ваши шкуры пойдут на китайские тамбурины.
Опозоривший себя, так изолгавшийся, — уже не ариец.
.........
Истинные арийцы мы. "
Кожны можа спраўдзіць - https://blok.lit-info.ru/blok/dnevniki/dnevnik-1918.htm
Блок абураецца змяншэннем межаў імперыі.
Ну і паэзіі крыху.
Верш "Скифы".
Напісаны Блокам ў 1918-м з нагоды "Брэсцкага міру" :
"Да, скифы - мы! Да, азиаты - мы!
Мы любим плоть — и вкус ее, и цвет,
И душный, смертный плоти запах…
Виновны ль мы, коль хрустнет ваш скелет
В тяжелых, нежных наших лапах?
....."
І заўважце, гэта і ёсць сапраўдная руская культура, якую нам загружаюць ў мазгі са школы, каб мы сталі тым самым "красным человеком". Тым "красным человеком", паходжанне якога так шукае Святлана Алексіевіч.
Знайсці яго дапамогуць сапраўдныя таленавітыя мэтры рускай літаратуры, лідары меркаванняў свайго часу - Рылеев, Пушкін, Блок ды іншыя: астатняя "великая классика" той жа прыроды.