Б.яць, чвэрць стагоддзя, амаль цэнтр еўропы. Краіна разбурана, сусед суседу не сусед, будзе падстава, адзін на аднаго са зброяй пойдуць. Тое, што шмат новых самаход аў, у кароны, Гіпа, грыны з раніцы не праціснуцца, моладзь на фудкортах, голыя бетонныя муры скупляюць па дырных коштах - гэта не паказчык цудоўнага жыцьця. Пра.ралі краіну, у 1994 народзе (нашыя бацькі ды дзяды з бабулямі) паляцелі за нашага вясковага хлопца білюцені ўкідваць, так хацелася зноў у галечу сэсэсэраўскую патрапіць. Цьху, ні настрою, ні радасьці сёньня.
Андрэй Хадановіч. Новы год на вуліцы Турэмнай. Верш