Расіянка пераехала ў вёску пад Оршай і здзіўлена беларускім стандартам. «Тут пастаянна ёсць святло»
На Пскоўшчыне, дзе сям'я жыла раней, пра такія ўмовы можна было толькі марыць. Але і праверкі здзіўляюць. «У кожнага аднолькавыя кусты пад вокнамі».
На ютуб-канале «Рэдакцыя» выйшаў выпуск пра расейцаў, якія пераехалі ў Беларусь. Адна з гераінь, Людміла, перабралася ў беларускую вёску.
Раней яна жыла ў Пскоўскай вобласці, два гады таму пераехала разам з мужам (у яго ўкраінскія карані) і двума дзецьмі.
Людміла расказвае, што на Пскоўшчыне яны жылі ў вялікай вёсцы — 200 участкаў, двухпавярховая школа, сельсавет, фельчарска-акушэрскі пункт, бібліятэка, клуб.
Але пачалася аптымізацыя, пабудавалі свінакомплекс. Святло толькі часам стала з'яўляцца, а не заўсёды.
«Калі пабудавалі свінакомплекс, вада стала серавадароднай, непрыдатнай для піцця наогул. Людзі купляюць у пяцілітроўках ваду, каб піць. Або 15 кіламетраў ехаць на крыніцу. Цэны ўзляцелі. Закрылі школу, не далі аўтобуса, каб вазіць дзяцей у вёску за 27 кіламетраў. (…)
Сельсавет закрылі, медпункт закрылі, бібліятэку закрылі», — апісвае ўмовы Людміла.
Пасля сям'я спрабавала жыць пад Піцерам. Муж працаваў у «Яндэксе» дастаўшчыком. Але як пасля пачатку поўнамаштабнай вайны сталі закрывацца розныя сеткавыя рэстараны фаст-фуду, то замоў стала вельмі мала, па словах Людмілы. Не хапала грошай здымаць жыллё.
І сям'я пераехала ў Беларусь — у вёску ў Аршанскім раёне.
«Нам хацелася менавіта ў вёску. Тут пастаянна ёсць святло. Тут оптавалакно ідзе па вуліцы пад зямлёй. У мінулым годзе тут памянялі калонкі і трубы. Тут артэзіянская вада добрая.
Ну, бываюць ураганы. Пару разоў за два гады было, што не было святла. Тут выбачаюцца ўлады. Дарогу падсыпаюць. Трэба спецыяльны нумар набраць і паскардзіцца. Тады адразу прыязджаюць, усё рамантуюць. Тут вечарам ліхтароў больш, чым жыхароў», — здзіўляецца ўмовам жанчына.
Расказвае, што каля іх дома спыняецца аўталаўка, прыязджае тры разы на тыдзень.
«Там гародніна заўсёды ёсць. Свежае малако, хлеб. Акцыі».
Жанчыну здзіўляюць таксама розныя праверкі, якія сочаць, каб захоўваліся правілы бяспекі і ўсё было добраўпарадкавана. «Гэта стандарт Беларусі. Да гэтага трэба рыхтавацца тым, хто хоча пераехаць».
«Яны ходзяць да ўсіх. МНС прыязджае, правярае печку. За паўтара метра да печкі бліжэй нічога нельга паставіць. Інакш штраф. Правяраюць, каб газавая пліта была сучасная. Каб добры газавы балон у пэўным месцы можна было толькі паставіць. Не там, дзе захочаш. Электраплітка каб была. Або газ, дзе гатаваць. Тут нарматывы ўсюды.
У кожнага аднолькавыя кусты пад вокнамі. Такое адчуванне, што сказалі пасадзіць толькі тут».
Каментары
Зарэчча Аршанскага раёна.
Затое без крамы, аўталаўка 3 разы ў тыдзень. І школы таксама няма, бліжэйшая ў 6.3 кіламетрах па дарозе.
У Расеі ў вёсках усё значна горш. Хаця б проста таму, што краіна вельмі вялікая. Зямлі набралі шмат, а навесці парадак жадання няма. Нават не абмяркоўваецца сярод палітыкаў і людзей.
У відэа не падабалася назва на застаўцы "Переехать к батьке". Ясна, што ў краіне лукашызм, але яна не вызначаецца цалкам як "зямля бацькі" ці нешта падобнае. І ён не "бацька". Усё цягнуць свае братэрска-саюзныя штампы.
У нас в России (не Москва) зимой фонари горят всю ночь. Летом, конечно, нет. Типа и так светло. Экономят. И на окраинах с освещением тоже плохо.
Но Минск - это столица и в самом центре такая темень ночью. Европа понимаешь. Круглогодичная экономия. Иногда во вред себе.
А эта россиянка из бог знает откуда приехала, если удивляется горящим фонарям.