Alaksandar Apon

Naš šlach

Zala pasiadžeńniaŭ. Deputaty i deputatki, telebačańnie, radyjo, karespandent, čałaviek. U prezydyjumie Mikałaj Ivanavič i Ihar Antonavič, jaki śpić.

Mikałaj Ivanavič (siedziačy, u mikrafon). …Bo ichniaje razumieńnie demakratyi dla nas nieprymalna. A ciapier — Viera Piatroŭna. Viera Piatroŭna, što ty tam chacieła, nu idzi, davaj, bo daliboh, abied na nosie.

Viera Piatroŭna (u šykoŭnym kaściumie, ale sčyrvanieŭšy za piać krokaŭ ad trybuny). I dam, jašče jak, što mała im nia stanie, bo kryŭdna mnie, kryŭdna, tavaryšy, i baluča. Jany ž nia chočuć ničoha viedać! Ja, vybačajcie, trochi chvalujusia i, moža, kažu što nia tak…

Pieršy deputat. Tak, tak, havary, nie chvalujsia.

Druhi. Aha. Tut usie svaje.

Viera Piatroŭna (naliŭšy z butelki ŭ šklanku). Dziakuju, i skažu tak: nia vierać jany, kruciać, čepiacca, a pryjechali b, kaho my zaprosim, i z nami ŭ narod, kab zapytać, dyk nie, bajacca, bo što heta byŭ by za adkaz, što za praŭda, vy nie chužej za mianie viedajecie. Nu nia choča naš prosty čałaviek i ŭ pryvatnaści žančyna. A ja budu havaryć za jaje, bo viedaju jak svoj jaje bol i patrebu žyć dobra. Nie, niekatoryja, i tut nia treba saromiecca, chočuć, nu voś ja, naprykład i pa-praŭdzie kažučy, navat nia viedaju, ci to zorki tak syšłsia, ci jašče što, a vaźmicie jakuju inšuju, z huščy, z natoŭpu, vyciahnicie z tunelu metro, tak jak adreža — nie i ŭsio! Nu i čamu heta, zdavałasia b, tak, čamu nie, čamu nia choča?

Pieršy deputat. Nu i čamu?

Druhi. A nasamreč?

Viera Piatroŭna (uziaŭšy sa šklanki hłytok). A tamu, što nie jaje toje žyćcio, tamu što ŭ tym ichnim dobrym ničoha dla jaje dobraha niama!

Pieršy deputat. A, voś što!

Druhi. O, čort vaźmi!

Mikałaj Ivanavič. Vielmi, vielmi cikava. Ihar Antonavič?! Ty čuŭ ci ŭsio śpiš? Nie, śpić. Dyk što tam, vybačaj, Viera Piatroŭna, ź ichnim dobrym, što ničoha dobraha?

Viera Piatroŭna. A tut i havaryć niama ab čym, bo ŭjavić sabie vobraz našaj prostaj žančyny biaz hački ci łapaty ja nie mahu. A pasprabujcie, zabiarycie ŭ jaje hetu hačku ci łapatu…

Pieršy deputat. Nie, nie addaść.

Druhi. I sprabavać niama čaho.

Viera Piatroŭna. Pravilna, a potym vaźmicie — što, kudy iści? U dom z tryma spalniami, jaki kožny dzień treba kłapacicca i prybirać, ci ŭ kvaterku na piatym paviersie, u jakoj usio roŭna ničoha nie prybiareš, bo niama kudy što dzieć?

Karespandent (z natatnikam u ruce). Tut, kali možna, jašče raz, kali łaska, ja nie paśpieŭ zapisać, bo što niama kudy dzieć?

Viera Piatroŭna. A ŭsio niama kudy dzieć, jak jość što. Ja i sama voś choć siońnia pierajechała b, ale ŭ mianie ž słužanka!

Mikałaj Ivanavič. Nu, ciapier zrazumieła. (Hladzić na hadzińnik.) Ale, Viera Piatroŭna, zakruhlajsia, abied.

Viera Piatroŭna (uziaŭšy sa šklanki druhi hłytok.) Dobra, Mikałaj Ivanavič, jašče chvilinku, bo zastałosia hałoŭnaje, ale pra abied taksama nie mahu zmaŭčać, bo kamu heta patrebna — siadzieć i čas marnavać zamiesta kab pierachapić kavałačak na chadu?! Ci jak ščyra nie pazajzdrościć, kali ŭviečary, stojačy ŭ tramvai, kala akna, hladziš, niechta i pryžmie, paciskaje.

Mikałaj Ivanavič. Ot! (Śmiajecca). Viera Piatroŭna, ty skažaš!

Pieršy deputat. A što, a praŭda!

Druhi. Nu, tak i jość!

Karespandent. A što, čaho paciskaje?

Viera Piatroŭna. A taho paciskaje, što kab asabista mnie nie vypadała na pasadzie, dyk ja z hetych tramvajaŭ i nie vyłaziła b. A ciapier dziela čaho ja tut? Što pavinna stać našym sučasnym i budučym, našaj vieraj i nadziejaj? Heta tolki adno — kachańnie i addanaść. Ja asabliva da žančyn, da vas, darahija maje, na kim usio lažyć, — kachajcie i addavajciesia, addavajciesia i kachajcie, voś naš šlach! Jak tolki ŭhledzicie jakoha načalnika, adrazu ž tak i pačynajcie. Nu, viadoma, ubačyć užyvuju našych načalnikaŭ nia tak i prosta, a niekatorych nia vypadzie mo i nikoli, bo jany taksama — jak z kabinetu, tak adrazu ŭ «mersedes», i naadvarot. Ale vy inakš — pa televizary, pa radyjo, na staronkach hazet. Ja voś učora, paviačeraŭšy, razharnuła «Sovietskuju Biełoruśsiju», kinuła tudy-siudy vokam, ubačyła i adrazu ž pačała, i tak heta mianie zachapiła, što jašče siońnia nia končyła. Usio, tavaryšy, dziakuj za ŭvahu.

Sychodzić z trybuny.

Mikałaj Ivanavič. I tabie, Viera Piatroŭna, za haračuju i česnuju pramovu. Ščyra skažu: takoha ja jašče nia čuŭ, ale ŭsio roŭna, kančać treba.

Viera Piatroŭna (ź miesca). Nie, nie mahu, bo heta maja žyćciovaja pazycyja.

Pieršy deputat (padychodziačy z adnaho boku). Dazvol ciabie, Viera Piatroŭna, pavinšavać — heta ž tak vyvieści, zahłybicca, asabliva pra pazycyju.

Druhi (lezučy z druhoha boku). I ja, i ja vinšuju, prosta ŭ dušu zazirnuła.

Karespandent (sunučysia naprastki). Tak, u dušu prostaha narodu. (Piša ŭ natatnik.)

Mikałaj Ivanavič. A ciapier na abied, tavaryšy. Ihar Antonavič?! Ihar Antonavič?! Pračynajsia, pierapynak, ty čuješ ci nie? Čałaviek! Čałaviek, razbudzi jaho.

Horadnia

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0