Vajciuškievič śpiavaŭ pra Štanhie i Skarynu Picierskaha

19 kastryčnika ŭ kancertnaj zali “Miensk” pry poŭnym anšłahu prajšoŭ kancert Źmitra Vajciuškieviča i “WZ-Orkiestra”.

My — rokiery!

Kancerty Vajciuškieviča tradycyjna źbirajuć bahata narodu. Nia staŭ vyklučeńniem i hety. Siarod hledačoŭ byli Ŭładzimier Arłoŭ z Valancinaj Aksak, Stefan Eryksan, hości ź Niamieččyny.

Pačaŭsia kancert z abviestak. Źmicier Vajciuškievič paviedamiŭ pra nastupny kancert “WZ-Orkiestra”, jaki adbudziecca 6 listapada ŭ “Hrafici”. A potym, niedzie ŭ listapadzie-śniežni, na adnoj sa scenaŭ Miensku naładziać jašče adzin vystup. “Chaču vas papiaredzić, što hučać my budziem troški inakš, jak ciapier — novaja prahrama “Liryka” na słovy Hienadzia Buraŭkina budzie rokavaja” — papiaredziŭ Źmicier. Paźniej pamiž kupletami jon nie adnojčy nahadvaŭ: “My — rokiery!”

Sami z vusami

Pieršaj u prahramie prahučała “Piesieńka hałodnaha Voŭka” z “Cacačnaj kramy”. “Apošni kuplet ciapier užo nieaktualny” — spyniŭsia raptam Vajciuškievič i patłumačyŭ: “Naša kraina žyvie ŭsio lepš, i nia treba nam nijakaj dapamohi, sami z vusami, a tamu — šlicie ježu za akijan”. Kali chto nia viedaje, u aryhinale hałodny voŭk prasiŭ naadvarot — kab ježu vysyłali jamu z-za akijanu. Potym śpiavak nia raz spyniaŭsia, kab prakamentavać tuju ci inšuju pieśniu. Pa jaho słovach, na adnym z paŭpadpolnych kancertaŭ u časie čarhovaj vybarčaj kampanii niedzie ŭ hłybincy babula ŭ pieršym šerahu, pasłuchaŭšy “Piesieńku pra zadavolenaha Pieŭnia”, zaznačyła, što j nia viedała, jakaja ž pryhožaja i miłahučnaja rodnaja mova. Śpiavajučy pra bieskłapotnaha hulaku pieŭnia, Źmicier pryhadaŭ byłoha ministra kultury.

Kumir dačnikaŭ

“Siońnia budzie bahata piesień pra doždž” — zaŭvažyŭ lider “WZ-Orkiestra” i raspavioŭ pra svaju daŭniuju maru — pačuć svaje pieśni na 1-m kanale radyjo. Mara ździejśniłasia dziakujučy pieśniam pra doždž: u samuju sušu na radyjo prahučała adna z takich kampazycyjaŭ i adrazu palubiłasia ŭsim, chto z nadziejaj hladzieŭ na nieba, čakajučy ad taho daždžu. Zala sustreła hetyja słovy družnym śmiecham i, śpiavajučy razam “U čakańni daždžu”, zaśviedčyła, što nie adny dačniki lubiać tyja pieśni. Kamernaść małoj zali vidavočna spryjała zvarotnaj suviazi pamiž scenaj i hledačami. Śpiavak žyva reahavaŭ na repliki z zali, biez napruhi zaprašaŭ śpiavać razam ź im, a časam i zamiest jaho.

Štanhie i pieciarburžac Skaryna

U toj viečar prahučali pieśni nia tolki pa-biełarusku, ale j pa-rasiejsku — kampazycyi z albomu na vieršy Ŭładzimiera Majakoŭskaha, a taksama piesieńka pa-polsku. Usie jany ciopła vitalisia publikaj. Na scenu ŭvieś čas išli cydułki z prośbami vykanać ulubionuju pieśniu. Z zaŭvažnym adryvam pieramahała “Idu da ciabie”, ale jana tak i nie prahučała. “Nia hetym razam” — paprasiŭ Źmicier i skaryŭsia pierad zalaj, zaśpiavaŭšy pieśniu na słovy Andreja Chadanoviča “Mirnyja ludzi”. Nie adnu ŭśmiešku vyklikała impravizacyja Vajciuškieviča, kali śpiavajučy pra maru “pieramahčy choć raz na mundyjali”, jon vyhuknuŭ “Štanhie!”— proźvišča ciapierašniaha trenera nacyjanalnaj futbolnaj zbornaj.

Vykonvajučy na bis “Ja naradziŭsia tut” razam z hledačami, jakija jak adzin uźnialisia z kresłaŭ, Źmicier i tut nie ŭtrymaŭsia, kab zaśviedčyć abaznanaść u najnoŭšych histaryčnych sensacyjach: “Ja naradziŭsia tut, na piać stahodździaŭ paśla pieciarburžca Skaryny”.

Ciaham kancertu prahučali pieśni ci nia z kožnaha albomu hurtu — ad “Paravinaŭ hodu” da “Kałychanak”, tamu možna śmieła skazać — nichto nie pajšoŭ ź viečaryny niezadavolenym.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0