Vyzvaleny žurnalist: Sieparatysty demaralizavanyja. Ich možna dacisnuć

Žurnalist łuckaj haziety «Vałyń Post» Siarhiej Šapavał pravioŭ u pałonie ŭ sieparatystaŭ bolš za try tydni. Jaho zatrymali ŭ Daniecku 26 krasavika, paśla taho, jak jon pasprabavaŭ zapisacca dobraachvotnikam u narodnaje apałčeńnie Danbasa. Šapavał źbiraŭsia ŭkaranicca ŭ asiarodździe sieparatystaŭ, kab napisać repartaž pra ludziej, jakija padtrymlivajuć akcyi pratestu.

Pa słovach Siarhieja, u šerahach sieparatystaŭ panuje sapraŭdnaja špijonamanija: bajučysia praniknieńnia ŭ svaje šerahi «Pravaha siektara», usich dobraachvotnikaŭ dapytvajuć. Paśla taho, jak u Siarhieja znajšli žurnalisckaje paśviedčańnie, jaho bili elektrašokieram, a kab elektryčny razrad biŭ macniej, na plačo kłali mokruju anuču.

Uvieś čas dopytu ŭ susiednim pakoi znachodzilisia žurnalisty ahienctva Anna News. Paśla katavańniaŭ jany, jak ni ŭ čym ni byvała, zapisali videa sa źbitym žurnalistam. Siarhieja prymusili kazać pra toje, što ŭ jaho ŭsio ŭ paradku i jon znachodzicca ŭ Słaviansku.

Paźniej videa vydalili z Youtube. Usiaho było zapisana čatyry videaroliki, u jakich Šapavał kaža tekst, napisany sieparatystami i rasijskimi žurnalistami. Jany taksama rassyłali artykuły ad imia Siarhieja, u jakich sieparatyscki ruch sprabavali vystavić ŭ stanoŭčym śviatle.

Pra toje, chto takija sieparatysty i što jany ź siabie ŭjaŭlajuć, Siarhiej Šapavał raspavioŭ u intervju Hubs.

— Ci padtrymlivajuć idei Danieckaj narodnaj respubliki ŭ Daniecku?

— Prostyja ludzi ŭ Daniecku nie padtrymlivajuć Danieckuju narodnuju respubliku. Pamiatajecie, na Majdanie zaŭsiody byli sotni vałancioraŭ, jakija rychtavali ježu, prynosili niejkija pradukty.

U Daniecku bajcy sami režuć sabie buterbrody, a sa sceny na praciahu dnia abviaščajuć niekalki razoŭ, što patrebny žančyny dla hatavańnia ježy. Ja heta ŭsio bačyŭ i čuŭ, tamu što siadzieŭ u pakoi, vokny jakoha vychodziać na centralny ŭvachod u Danieckuju abłdziaržadministracyi.

U ich navat matracaŭ nie było ŭ dastatkovaj kolkaści. Niekatoryja bajcy spali na padłozie, jany nie zmahli arhanizavać svoj pobyt.

Uviečary pa Daniecku chodziać patruli, byccam by achoŭvajuć pravaparadak, adnačasna zabirajuć u ludziej mabilnyja telefony. Uranku prychodziać i vychvalajucca, chto jaki telefon sabie adcisnuŭ.

Stajanka pierad abładministracyjaj zabitaja kradzienymi aŭtamabilami. Adkul ja heta viedaju? Jany sami kažuć — adcisnutyja mašyny.

— Sieparatysty sapraŭdy bajacca «Pravaha siektara». Abo razumiejuć, što čutki ab hetaj arhanizacyi trochi pierabolšanyja?

— Heta ŭ ich univiersalnaja strašyłka. Kaho b ni złavili — abviaščajuć Pravym siektaram. Što b ni adbyłosia — heta ŭsio Pravy siektar. Ich nakručvaje rasijskaje TB, jakoje nazyvaje Pravym siektaram navat Nachvardyju.

— Chto ludzi, jakija mitynhujuć kala administracyi?

— Kali ja źjaviŭsia ŭ kancy krasavika, tam było šmat ramantykaŭ, idealistaŭ, avanturystaŭ. Publika ad 25 da 33 hadoŭ.

Paśla pažaru druhoha maja ŭ adeskim Domie prafsajuzaŭ pajšoŭ vał dobraachvotnikaŭ. Kalidory byli zabityja ludźmi. Prychodzili niejkija šachciorskija družyny.

Prajšoŭ refierendum — usio raspaŭźlisia. Ciapier tam zastałasia adna moładź. Navat u subotu i niadzielu, kali, zdavałasia b, pavinna być šmat ludziej, tam ich dziasiatak, dva dziesiatki. Da sotni maksimum, kali prachodzić mitynh.

Kali pahladzieć na samaarhanizacyju jeŭramajdanaŭcaŭ, to my bačym, što jany zdolnyja stvarać niejkija struktury, arhanizoŭvać pobyt, uzajemadziejničać. Sieparatysty zdolnyja tolki na impuls, jaki chutka zhasaje.

I vielmi jarki fakt. Sieparatysty, jakija kažuć, što dojduć da polskaj miažy, adychodziać na 100 mietraŭ ad abłdziaržadministracyi — i zdymajuć hieorhijeŭskuju stužačku. Ja bačyŭ heta asabista. I kali pierapytaŭ u adnoj dziaŭčyny, čamu tak, jana adkazała: «A ty nie razumieješ, kolki tut fašystaŭ?»

— A čamu tady da hetaha času nie vyzvalena abłdziaržadministracyja?

— Tamu što jany z aŭtamatami. Tam vielmi šmat zbroi. Ja bačyŭ aŭtamaty Kałašnikava, ja bačyŭ supraćtankavyja hranatamioty i pradmiety, padobnyja na supraćtankavyja miny.

— U presie pisali, što ŭ Danieckaj ADA ci ledź nie ŭ kožnym kabiniecie pałonny. Heta tak?

— Tak, ja čuŭ kryki, čuŭ jak pa kalidorach kahości ciahnuli. Tam možna stajać pad budynkam i nazirać, jak viaduć ludziej z załamanymi rukami, abmatanymi anučaj hałovami. I tak kožny dzień. U lepšym vypadku hetych ludziej prymušajuć myć prybiralni, u horšym — ich katujuć.

Mianie katavali ŭ redakcyi haziety «Žyćcio». U ich tam jość redakcyja niejkaja i tam mianie katavali. Potym paśla dopytu pryjšli rasiejskija žurnalisty, načapili na ścianu ściah i skazali, mnie havaryć na kamieru, što ja ŭ Słaviansku. I pramaŭlać tekst, jaki jany mnie napisali.

— Jak ludzi ŭ zachoplenaj abłdziaržadministracyi staviacca da Achmietava?

— Drenna. Kazali, što jon zvalniaje z šacht za ŭdzieł u mitynhach. I Partyju rehijonaŭ taksama nienavidziać razam z Carovym.

— Jak vyhladaje miesca pratestu, namiotavy haradok?

— Namiotavy haradok — heta hučna skazana. Staci dva ci try namioty.

Jość scena, ale jana ŭvieś čas pustaja. Nie tak, jak na Majdanie, dzie kožny chacieŭ vyjści na scenu i niešta skazać. Tam albo hraje «Vstavaj, strana ohromnaja», albo vychodzić jakaja-niebudź babulka, jakaja čytaje svaje vieršy, albo dziadok, jaki raspaviadaje, jak jon choča Laško horła pierahryźci. Albo kruciać repartažy i naviny kanała «Rasija 24».

Asabliva ŭ ich była papularnaja pieśnia z takimi słovami: «Vojna s narodom – eto zło. Majdan zatkniet svoje chajło». A jašče ŭ ich jość svaja «Niabiesnaja hvardyja» i łozunhi «Słava Rasii — Danbasu słava!».

Sama pa sabie Danieckaja abłdziaržadministracyja razhromlena. Adtul vyciahnuli ŭsio, što tolki možna.

— Jak ty zmoh vyzvalicca z pałonu?

— Sam by ja nie zmoh vybracca. Mianie b złavili i zabili b, tamu ja siadzieŭ prosta čakaŭ. A ŭčora kala troch hadzin dnia pryjšoŭ čałaviek i skazaŭ, što ty pavinien pajeści i pamycca. Ciabie zaraz buduć abmieńvać. Praz try hadziny za mnoj pryjšoŭ čałaviek u cyvilnym. Jon pravioŭ mianie da mašyny. My pajechali niekudy, jak akazałasia, u Daniecki aeraport. Tam było šmat ludziej, siarod jakich ja paznaŭ Viktara Miedviedčuka i Niestara Šufryča. Ja padyšoŭ da Miedviedčuka i spytaŭ — navošta vam heta treba, navošta vy mianie vyzvalili? Jon adkazaŭ, što heta jaho pazicyja — dapamahać ludziam, jakija trapili ŭ biadu.

— Jaki tvoj prahnoz raźvićcia padziej?

— Sieparatystaŭ možna spakojna dacisnuć. Kali nie davać im mahčymaści dla takoha ŭsplosku, jak u Adesie. Jany demaralizavanyja, nie viedajuć, što rabić. I nie bačać nijakaha vyniku. Danieckaj narodnaj respubliki, za jakuju jany žyvuć nadhaładź i pamirajuć, akramia jak u Danieckaj ADA niama.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0