Hieroi pobač

Śvietłyja, śvietłyja našy pamierłyja.

Ciomnyja, ciomnyja našy štodzionnyja.

"N.R.M."

Zajzdraść nie daje nam ubačyć našych nadzvyčajnych ludziej. Chacia biełaruskija hieroi žyvuć pobač z nami. Siadziać na «chimijach», ładziać pikiety, vyviešvajuć ściahi, adnaŭlajuć spadčynu, pišuć knihi, vydajuć hazety. Urešcie, prosta razmaŭlajuć pa-biełarusku. Piša Rusłan Raviaka.

U Biełarusi niama hierojaŭ. Prynamsi žyvych. Usie biełaruskija hieroi — niabožčyki. Navat adziny Hieroj Biełarusi, lotčyk Uładzimier Karvat, atrymaŭ zvańnie paśmiarotna. I reč tut nia ŭ tym, što ŭ nas niama kamu rabić nadzvyčajnyja ŭčynki. Reč u nas samich.

Znajomy niejak raskazvaŭ pra adnu sustreču ŭ Maskvie, jašče za savieckim časam, z adnym prafesaram-rasiejcam. Toj padzialiŭsia nazirańniem, jakoje dziviła maskoŭskaje navukovaje asiarodździe. U tyja časy ŭsie navukovyja abarony musili ŭzhadniacca ŭ stalicy SSSR. Kali abaraniaŭsia armianin, u Akademiju pieradavałasia skrynia kańjaku. Kali hruzin — sama mieniej vialikaja butla vina. Navat ukraincy dasyłali razam z navukovaj pracaj dobry šmatok sała z harełkaju. Z BSSR u Maskvu śledam za pracaj prychodziła jak minimum piać danosaŭ ci ananimak.

Hetaja zajzdraść nie daje nam ubačyć našych nadzvyčajnych ludziej. Chacia biełaruskija hieroi žyvuć pobač z nami. Siadziać na «chimijach», ładziać pikiety, vyviešvajuć ściahi, adnaŭlajuć spadčynu, pišuć knihi, vydajuć hazety. Urešcie, prosta razmaŭlajuć pa-biełarusku.

Tak skłałasia histaryčna, a moža, tak patrebna Bohu, što da pieršaha-najlepšaha my stavimsia ź niedavieram. Sprabujem prynizić chacia b va ŭłasnych vačach. Sami nie razumiejučy hetaha.

Spytaj u biełarusa pra jakoha čałavieka, dadaŭšy: «Voś hety sapraŭdy hodny čałaviek, robić niešta vartaje!» — i pačuješ: «Tak, zrazumieła... Ale nie taki jon dobry... Ale nie taki jon dobry, a nakraŭ jon... Dyj nia prosta tak u jaho ŭsio vychodzić, niajnakš maje padviazki naviersie, a mahčyma, i supracoŭničaje z…»

Chto dumaŭ z sučaśnikaŭ Łarysy Hienijuš, Franciška Alachnoviča, Vacłava Łastoŭskaha, što žyvie pobač ź vialikimi j niezvyčajnymi ludźmi? Vielič čałavieka ŭ nas razumiejuć tolki pa jaho adychodzie z hetaha śvietu. Navat Bykaŭ, pakul byŭ žyvy, nie padavaŭsia niejkim klasykam.

Zrešty, mahčyma, niedalnabačny ŭ hetym sensie ŭvieś śviet. Žyli ž my ŭsie pobač, u adzin čas sa śviatym čałaviekam, ale zrazumieli heta tolki paśla adychodu Jana Paŭła II…

Ale ž čužyncy nia hańbiać svaich. A my, jak u toj pieśni Šałkieviča, usie čakajem hieroja-asiłka, jaki narešcie vyzvalić biełarusaŭ ad usiaho drennaha. A hieroj toj užo daŭno pamior. My sami jaho štodnia ŭtoptvajem ŭ brud…

Baranavičy

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0