«Mnie jaho nie škada» — maci dziaŭčyny-zakładnicy pra zabitaha ŭ Zasłaŭi

«Navošta treba było jaho zabivać?!» — na vulicach Zasłaŭja abmiarkoŭvajuć učorašniaje zabojstva 46-hadovaha Siarhieja K., piša Radyjo Svaboda. Mužčyna ŭziaŭ u zakładnicy svaju 23-hadovuju dačku D. u adździaleńni miascovaha banku.

Siarhieja «likvidavali» paśla dvuchhadzinnych pieramovaŭ. Pavodle aficyjnaj versyi, jon mieŭ pry sabie nož, pahražaŭ žyćciu zakładnicy, pavodziŭ siabie nieadekvatna.

Adździaleńnie banku 19 lipienia pracuje ŭ zvyčajnym režymie. Supracoŭniki vyjšli na pracu siońnia, z učorašniaj źmieny nikoha niama. Ad kamentaroŭ vietliva, ale nastojliva admaŭlajucca ŭsie. Zdymać taksama zabaroniena. U samim banku ničoha nie nahadvaje pra toje, što zdaryłasia tut učora.

Pavialičyć

Supracoŭniki kaviarni i hatela, u budynku jakoha znachodzicca bank, taksama razmaŭlać nia chočuć.

Siamja Siarhieja K. — dačka D., jaje 4-hadovy syn, i ciešča H. — žyvuć za 5 chvilinaŭ ad banku. Razmaŭlać z žurnalistami stałaja žančyna admaŭlajecca kateharyčna. Kaža, što čakać D. pad dźviaryma taksama biessensoŭna. «Jana ž šakavanaja, tam ža dzicia małoje, vy ž zrazumiejcie!» — kaža jana.

Pavialičyć

Susiedzi ŭ dvary pra Siarhieja kažuć dobra. Maŭlaŭ, ź luboŭju dahladaŭ unuka i dačku, šmat hulaŭ z małym, jeździli razam na rybałku. U kvatery jon zrabiŭ ramont, pastaviŭ novyja vokny i dźviery. Kažuć pra jaho jak pra spakojnaha i razvažlivaha čałavieka, adnak abstavinaŭ stasunkaŭ z dačkoj albo nia viedajuć, albo vykazvajuć supiarečlivyja versyi.

Pavialičyć

Učorašniuju dramu ŭ horadzie abmiarkoŭvajuć na kožnym kroku. Pra Siarhieja i jahonuju siamju kažuć roznaje. Chtości zusim nia vieryć, što takoje mahło ź im zdarycca. Chtości sprabuje znajści tłumačeńni. Ale z dvuch dziesiatkaŭ ludziej, ź jakimi my pahavaryli, kožny zadavaŭsia pytańniem: «Navošta treba było jaho zabivać?». U mierkavańni pra toje, što Siarhiej nie chacieŭ paškodzić žyććju i zdaroŭju dački, sychodziacca ŭsie. «Pakazucha ŭsio heta, maski-šoŭ», — hučyć na vulicach Zasłaŭja mierkavańnie pra aperacyju suprać ich susieda.

«Mnie ŭsio heta vielmi dziŭna, — kaža Julija. Jana pracuje za niekalki dziasiatkaŭ metraŭ ad banku. Siarhieja viedaje z maładości. — Kali b ja viedała, što tam Siarhiej, ja b sama paprasiła mianie tudy puścić. Ja b usio patłumačyła, što tam baćka i dačka. Mnie jahonyja pavodziny nie zrazumiełyja. Ja ŭ ich nia baču anijakaj lohiki».

Pavialičyć

Alena Ivinskaja — maci dački Siarhieja D., jakuju jon uziaŭ u zakładnicy. Siarhiej žyŭ z dačkoj u kvatery Aleninaj maci. Z Alenaj my razmaŭlajem u jaje doma. Jana tolki viarnułasia z dopytu ŭ Śledčym kamitecie.

— Ja ničoha nia viedaju, my ź im daŭno nie žyli, — kaža žančyna. — Pačuła pa televizary. Tam ža nie skazali ani proźvišča, aničoha — uzrost i ŭsio. Ja pytajusia (u SK — RS.), što adbyłosia, vy mnie skažycie. A jany mnie: «Pakul śledztva nia skončycca, ničoha nia skažam, možacie spytać u dački». Dačka taksama kaža: «Mnie skazali nie kazać».

— U jaho ž byli dobryja stasunki z dačkoj?

— Dy kaniečnie. Ale toj fakt, što jon uziaŭ jaje ŭ zakładnicy. Heta niejkaje tryźnieńnie. Što, hrošaj nie chapała? Ale dzicia zabiaśpiečanaje. Žyvuć u kvatery, ja ž addała im kvateru maminu, sama žyvu tut. Što tabie nie chapała?! Kali b jany choć skazali, jakaja pryčyna, što padšturchnuła jaho da takoha.

Bačyła jaho ŭ piatnicu, dačka kazała: Mama, ja zajdu pa hurki. I jon u biełaj majcy, ciahnuŭ A. (unuka — RS.) na samakacie. A paśla ŭžo AMAP… U hetym Zasłaŭli čort viedaje što adbyvajecca, ale takoha jašče nie było. Ciapier buduć praviarać, ci kałoŭ jon anaboliki. Ale jon nikoli! Jon navat nia piŭ. Ja nia viedaju, što im mahło ruchać, tym bolš nož uziać.

Pavialičyć

— A za što jon siadzieŭ? Kažuć, ciažkija złačynstvy?

— Dy heta brešuć ciapier. Raniej, pakul mały byŭ, pamiatajecie, pa 15 kapiejek hulali, ale heta ŭ škole, i jaho pasadzili. A apošni raz jany pajechali ź siabrami ŭ Maładečna, cełaja arava. Jany nie miascovyja, užo zabyła, stolki hadoŭ prajšło. Nie było hrošaj, jany na šyju piatlu nakinuli… Ale nie zabili, nie zadušyli, ale sproba…

— Taksistu?

— Tak, voś 13 hod jon adsiedzieŭ. Usio, bolš nie siadzieŭ. Moža dačka vam što rasskaža. Mnie jana moža nie raskazać, bo nia choča, kab ja pieražyvała. Heta taki cyrk, takaja hańba. Ja ź im litaralna dva miesiacy pažyła, zaciažareła, i jaho pasadzili. Paśla hetaha ja jaho dva razy bačyła za hetyja hady, ujaŭlajecie. I to ŭ Zasłaŭi žyviem, možam prajści i nie pavitacca.

— Ludzi kažuć, što jon spakojny, kłapatlivy čałaviek.

— Heta ludzi kažuć, a ja ž ź im žyła. Kali stolki hadoŭ u turmie, u čałavieka pa-lubomu psychika parušajecca. Jon mnie nie dazvalaŭ z unukam sustrakacca, kab toj mianie nie ŭsprymaŭ, a tolki da jaho ciahnuŭsia. Kaniečnie, my sustrakalisia, dačka mnie jaho pryvoziła, usio heta było jak naležyć.

— A što za historyja, što jamu nie padabaŭsia chłapiec, ź jakim dačka sustrakałasia?

— Jon nikomu nie dazvalaŭ da jaje padychodzić. Moža, heta i padšturchnuła. Takoje moža być. «Hety małady dla ciabie, hety stary dla ciabie, heta niezabiaśpiečany». Jana bajałasia navat vyjści kudyści adna. Jon taki čałaviek, zamkniony, ni z kim nie kamunikuje, jak źvier u kletcy, razumiejecie. Zaŭždy ŭłasnaść jahonaja: voś vy musicie tut i zaŭždy siadzieć. Jon kali vyjšaŭ z turmy, zrabiŭ DNK dački, ujaŭlajecie? A ja za jaho zamuž vychodziła, jak pałožana. Mianie śledčaja spytała: «Vam jaho škada». Ja kažu: «nie».

— Čamu vam jaho nie škada?

— Dy kolki jon mučaŭ usich. Voś tak iści dachaty da maci, kab ja zajści nie mahła!

Pavialičyć

Niaviestka Siarhieja, žonka adnaho ź jahonych bratoŭ, paviedamiła nam pa telefonie, što sa svajakami jon amal nie kamunikavaŭ. Kaža, što za apošnija piać hadoŭ bačyła jaho paru razoŭ. Na jaje jon taksama rabiŭ uražańnie spakojnaha čałavieka i kłapatlivaha baćki.

Na vulicach Zasłaŭja šmat ludziej, jakija viedali Siarhieja asabista i doŭhija hady. «Ja ničoha kazać nia budu, bo kožny pačytaje i ŭsio adno svaje vysnovy zrobić. Dla mianie jon byŭ charošy, — kaža adna ź dziaŭčat, jakaja pracuje ŭ handlovaj kropcy niepadalok ad banku. — A pra toje, što tam zdaryłasia, vam tolki D. moža raskazać».

Dźviery ŭ kvatery, dzie žyvie dačka zabitaha, D., z synam i babulaj, nam nie adkryli.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0