«Tak rupnaja pčała ŭmieje ŭ soty miod sabrać i z horkich kvietak»

Sp. Džon Kunstadter, były vice-ambasadar ZŠA u Miensku, — nia tolki dyplamat, ale j praniklivy fatohraf, jaki adznačajecca zdolnaściaj zahladać u hłybiniu svaich subjektaŭ. Pra heta zaśviedčyła naładžanaja ŭ štab-kvatery AAN starańniami Biełaruskaj misii vystava kala paŭsotni čorna-biełych fatahrafijaŭ, na jakich zafiksavanyja biełaruskija typy.

Pabačyć fatazdymki prybyło kala sotni haściej. U svaim ustupnym słovie ambasadar Biełarusi ŭ AAN sp. Andrej Dapkiunas padziakavaŭ prysutnamu namieśniku hieneralnaha sakratara AAN sp. Akasaku za prychilnaść da hetaha mierapryjemstva dy padkreśliŭ značeńnie vystaŭlenych ekspanataŭ. Hetyja fotazdymki, skazaŭ sp. Dapkiunas, nie dakumentujuć padziejaŭ suśvietnaha značeńnia, jakimi zajmajucca dyplamaty. Zatoje fatohraf zdoleŭ uchapić inšyja važkija rečy – niaŭłoŭnyja promni śviatła, jakoje vypramieńvajecca nia z centraŭ palityčnaje ŭłady, a z hłybini ludzkich dušaŭ.

Pryjemna adznačyć, što fatohraf praciaham dvuch hadoŭ słužby ŭ Miensku dobra avałodaŭ biełaruskaj movaj, i hetaja akličnaść napeŭna dapamahła jamu cimała ŭ jahonym fotazahłybleńni ŭ dakumentavanyja subjekty.

Svajo krasamoŭna praniklivaje ŭstupnoje słova sp. Kunstadter skazaŭ pa-anhielsku j pa-biełarusku.

«Majo fatahrafičnaje padarožža pa Biełarusi niaspynna natchniaje i viadzie mianie pa troch ściežkach.

Pieršaja – stvareńnie biełaruskaha brevijaryja ci koła hodu, a taksama chroniki novaha naradžeńnia viery, što adbyvajucca ŭ admietnym biełaruskim aśviatleńni, napaŭniajucca admietnym biełaruskim vodaram hleby i admietnym biełaruskim pačućciom poviazi z radzimaj.

Druhaja ściežka – sproba adlustravać hłybokuju, niazłomnuju i – znoŭ ža – admietnuju i nieadjemnuju eŭrapiejskaść biełaruskaj kultury, biełaruskaj sutnaści. Nieźličonuju kolkaść razoŭ ja byŭ śviedkam taho, što

serca biełaruskaje nacyi bjecca ŭ kožnym małym, navat u niemaŭlaci, što mova nacyi śpiavaje ŭ kožnym žeście i kožnaj uśmiešcy,

Ja budu ščaślivy, kali hetyja melodyi, hetyja rytmy, hetaja ruplivaść adabjucca ŭ katorych sa zdymkaŭ na hetaj vystavie.

Treciaja ściežka, spadziajusia, viadzie mianie da hłybiejšaha razumieńnia poviazi našaj nacyi i nacyi biełaruskaj. My nie byli b amerykancami, kali b nie losavyznačalnaja dapamoha pry Saratozie – i to nia tolki Tadevuša Kaściuški, jakoha my šanujem jak palaka i jaki jość synam biełaruskaj hleby. Kali razvažać šyrej, treba pryhadać, što honar našaj nacyi ŭ tym, što my – nacyja prostaha čałavieka. Kožny, chto vyras, jak i ja, u Čykaha ci ŭ Pitsburhu, Kliŭlendzie ci lubym inšym amerykanskim horadzie serca Ameryki, viedaje, jak prostyja biełarusy i pradstaŭniki inšych nacyj, što isnavali pad imperskim uciskam u tym ža rehijonie – palaki, litoŭcy, ukraincy j šmat inšych – prajšli svoj ciažki šlach da Ameryki, jak hetyja hodnyja j pracavityja ludzi stali častkaj našaj nacyi, jak jany budavali našu nacyju, jak jany adyhrali nieadjemnuju rolu ŭ vyznačeńni, kim my jość i čamu. I

kali na hetaj vystaje my hladzim na partrety biełarusaŭ, my taksama ŭ niekatoraj stupieni hladzim na samich siabie.

Šanoŭnaje spadarstva, dziakuj jašče raz za naviedańnie siońniašniaha adkryćcia i šanavańnie biełarusaŭ – i tych, chto jość na hetaj vystavie, i tych, što na radzimie».

Z čarkaj dobraha biełaruskaha šampanskaha, u ažyŭlenym abmienie ŭražańniami j dumkami, nia tolki z fatohrafam, ale j z pracaŭnikami Biełaruskaje misii, hości pryjemna praviali apramienieny duchovaściu viečar.

• 1
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0