«Nie hańbi mianie». Dekan nie ŭchvaliŭ vychadu studentki z BRSM AŬDYJA

Hramadzki aktyvist Kryścijan Šynkievič apublikavaŭ aŭdyjazapis razmovy studentki Biełaruskaha dziaržaŭnaha ekanamičnaha ŭniversytetu, jak miarkujecca, z dekanam ulikova-ekanamičnaha fakultetu Ŭładzimieram Bierazoŭskim. Na aŭdyja čuvać, jak dekan nie ŭchvalaje namieru studentki vyjści z šerahaŭ praŭładnaha Biełaruskaha respublikanskaha sajuzu moładzi.

Što adbyłosia?

Jak stała viadoma Svabodzie, studentka ŭlikova-ekanamičnaha fakultetu BDEU napisała zajavu ab vychadzie z BRSM praz relihijnyja pierakanańni.

Pavodle jaje, u fakulteckaj jačejcy BRSM zajmacca zajavaj dziaŭčyny admovilisia. Sakratar jačejki (ciapier hetuju pasadu zajmaje Jaŭhien Hrycenka. — RS), skazaŭ dziaŭčynie, što jana musić padpisać zajavu ŭ namieśnika dekana ci dekana.

Dekan nie ŭchvaliŭ, namieśnik dekana «hetym nie zajmajecca»

Svaboda adšukała dziaŭčynu z aŭdyjo, jana paprasiła nie nazyvać siabie, bo baicca mahčymych prablemaŭ va ŭniversytecie. Kantakty dziaŭčyny redakcyja maje.

Studenka pajšła z zajavaj da namieśnika dekana, ale toj nakiravaŭ jaje vyšej.

«Namieśnik dekana, pahladzieŭšy zajavu, skazaŭ, što jon hetym nie zajmajecca, a źviartacca treba da dekana».

Na pytańnie Svabody, ci źviartalisia da jaho z zajavami ab vychadzie z BRSM, namieśnik dekana Andrej Bujeŭ adkazaŭ, što «ničoha nia viedaje pra heta».

Dekan fakultetu Ŭładzimier Bierazoŭski 15 listapada skazaŭ dziaŭčynie, što jamu treba padumać, i prapanavaŭ pahutaryć «nie ŭ takoj abstanoŭcy» ŭ paniadziełak ci aŭtorak.

Bierazoŭski paćvierdziŭ Svabodzie, što studentka da jaho sapraŭdy źviartałasia. Ale nia viedaje, čamu jana pryjšła da jaho, kab padpisać zajavu.

— A jaki heta kurs?

— Čaćviorty.

— Čaćviorty kurs? Nia hańbi mianie.

— U sensie?

— Skončyš spakojna, i paśla…

— Nu ja nie mahu ciapier u im znachodzicca.

— Što zdaryłasia?

— Z asabistych pryčynaŭ.

— Što?

— Z asabistych pryčynaŭ.

— Jašče raz.

— Z asabistych pryčynaŭ.

— Nu ty možaš mnie skazać? Ja biaz hetaha nie mahu prymać rašeńnie.

— Jak? Ja napisała: pa svaim žadańni, z asabistych pryčynaŭ.

— Nu ty možaš pralić śviatło? Nie? Niachaj lažyć.

— Nu mahu. Ja źjaŭlajusia viernicaj.

— Ha?

— Ja viernica.

— Kali łaska. Heta nie pieraškadžaje.

— U maim vypadku heta pieraškadžaje.

— Ty ŭ hetym upeŭnienaja?

— Ja ŭ hetym upeŭnienaja. Dla mianie heta sapraŭdy vielmi važna.

— Tak, mnie treba z taboj pahavaryć nie ŭ takoj abstanoŭcy. Davaj adniasiem heta na inšy termin.

— Što značyć na inšy termin?

— Zaŭtra ŭ mianie da siami hadzin zaniatki, davaj u paniadziełak-aŭtorak.

— Dyk a čamu nielha ciapier?

— Ja mušu padumać.

— Vy musicie padumać?..

— Tak! Zajava kolki razhladajecca, ty viedaješ ci nie?

— Nie. — Dobra, tvaja viera nie pieraškadžała tady, kali ty ŭstupała?

— Na toj momant nie. Ciapier pieraškadžaje.

— Nu ja pavinien padumać. Usio. Zajava ŭvohule razhladajecca 15 dzion.

— Dobra. Kali mnie padyści?

— Prychodź u paniadziełak.

Svaboda paprasiła Ŭładzimiera Bierazoŭskaha prakamentavać sutnaść razmovy:

«Ja chacieŭ by daviedacca, što adbyłosia. Ja ž nie admoviŭ, a skazaŭ prychodź u paniadziełak», — patłumačyŭ dekan

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0