Jarasłaŭ Ramančuk: Natalla Piatkievič — standartny čynoŭnik

Či maje šansi «zalizna ledi» stati nastupnicieju Oleksandra Łukašienka, koriespondient «Jekspriesu» zapitav u Jarosłava Romančuka, priezidienta minśkoho analitičnoho cientru «Stratiehija»:

— Naskilki sierjozno možna sprijmati zajavi ZMI, ŝo u Łukašienka źjaviłasia nastupnicia v osobi Nataliji Pietkievič?

— Biezumovno, Natalija Pietkievič viriźniajeťsia na intielektualnomu tli vładnich struktur Biłorusi, ale vona je tipovim priedstavnikom biłoruśkoji juridičnoji školi. Cie ludina, jaka nadaje dielikatnišoji formi jekonomičnim, socialnim i hieopolitičnim biezumstvam, jaki potim potraplajuť do ZMI jak u Biłorusi, tak i za kordonom. Vona spravdi svojeiu žorstkistiu zasłužiła tituł «zaliznoji ledi».

Ale ti, chto nazivaje Nataliju Pietkievič spadkojemicieju Łukašienka, nie rozumijuť rozkładu sił vsieriedini krajini, a možie, namahajuťsia vidvolikti uvahu vid riealnich prociesiv u krajini. Biezumovno, u vierchivci biłoruśkoji jeliti trivaje boroťba za vładu miž pievnimi siłami, ale sieried nich niemaje priźviŝa Pietkievič.

— Čomu pro Nataliju Pietkievič hovoriať jak pro vzirieć viddanoho priezidientovi činovnika?

— Naspravdi hovoriti pro idieał ja bi nie bravsia. U administraciji priezidienta śohodni je bahato činovnikiv, jaki mohli bi pozmahatisia z pani Pietkievič u viddanosti i łojalnosti do Łukašienka, u žorstkosti do opoziciji ta bažanni vładi. Taki ludi je i v siłovich vidomstvach, i u vładnij viertikali. Rič u tim, ŝo jakŝo cia osoba hraje lišie za praviłami kierivnictva — cie odnie, a jakŝo praviła stajuť tiśnimi, to taka ludina u kraŝomu razi vtračaje svoju robotu, a v hiršomu — potraplaje za hrati.

Zaviduvańnia idieołohijeju i kadrami ta informacijnim i pravovim zabiezpiečieńniam, ozvučieńnia toho, ŝo vidbuvajeťsia u krajini, jij vdajeťsia dužie dobrie. Či možna vvažati jiji najbilš viddanoju Łukašienkovi? Vona — standartnij činovnik, ale, na vidminu vid inšich, maje pievnij šarm, vmije harno vikładati svoji dumki i diekoli posmichatisia, zališajučiś žorstkoju i niepostuplivoju.

— Otžie, Łukašienko nie viddasť vładi naviť takij viddanij nastupnici?

— Śohodni pitańnia pro pieriedavańnia vładi nie je aktualnim, tim pačie, ŝo niemaje miechanizmiv takoho pieriedavańnia — u nas v krajini narazi ŝie nie monarchija. Tomu ja vvažaju, ŝo sprobi pieriedati vładu za schiemoju Jelcin — Putin pririečieni na provał. U nas nie vibudovano sistiemi, jaka zmožie potim taku vładu pidtrimuvati. Tomu naviť jakŝo sproba pieriedavańnia vładi i budie, to nastupnij pravitiel Biłorusi pri vładi zatrimajeťsia nie nadovho i jomu doviedieťsia proviesti vibori, riezultat jakich śohodni pieriedbačiti dužie składno.

U hru vstuplať dosiť sierjozni strukturi i sili, vłada budie namahatisia śpiratiś na vsiu viertikal, ŝob vihrati ci vibori. Jakŝo z Łukašienkom cia sistiema praciuje biez zbojiv, to ja nie dumaju, ŝo cie budie možlivim z inšoju ludinoju: i nomienkłatura budie proti, i navriad či cie budie kandidat nomienkłaturi, jakij vsich vłaštuje.

Śohodni v biłoruśkij politici možna konstatuvati protistojańnia riźnich konkurientnich kłaniv i uhrupovań. Cie vidčuvajeťsia i v cientralizovanij jekonomici. Tomu ja maju sumnivi, ŝo vładna jelita zmožie skoordinuvati svoji diji i pidtrimati odnu kandidaturu, jakoju bi łojalnoju vona nie buła ŝodo Łukašienka.

Jekspries

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0