Huli nie adnaho ŭ łapci abuli

Niedarečna, kali źvierchu pačynajuć čytać patryjatyčnyja maralite tym, chto zaŭsiody byŭ za niezaležnaść. Piša Alaksandar Kłaskoŭski.

U takich vypadkach Harbačoŭ kazaŭ: «Nam padkidvajuć». Paśla peŭnych ekivokaŭ ułady myślary demakratyčnaj supolnaści znoŭ łamajuć hałavu nad dylemaj. Iści abo nie iści na «supracoŭnictva z dyktataram», kali Ajčyna ŭ niebiaśpiecy?

Majecca na ŭvazie rasiejski scenar zadušeńnia našaj niezaležnaści hazam. Dziela jaje abarony apazycyi nibyta prapanujecca stać u adzin šycht z uładaj. Zmahacca nie «za Stalina», a za Radzimu.

Ale kali adkinuć metafary, dyk što my bačym?

Niedarečna, kali źvierchu pačynajuć čytać patryjatyčnyja maralite tym, chto zaŭsiody byŭ za niezaležnaść. U tym liku j tady, kali dziaržaŭnyja prapahandysty zaklikali źlicca z Rasiejaj u ekstazie.

Nacyjanalna śviadomaja hramada tak ci inačaj budzie zmahacca za volnuju Baćkaŭščynu (navat kali b zdaryłasia najhoršaje i namenklatura ŭžo stajała ŭ čarzie pa maskoŭskija jarłyki na kniažańnie).

Dyk što ž nasamreč prapanujecca apanentam režymu? «Usiaho tolki» źniać nibyta niedarečnyja – bo akurat ža «krytyčnyja dni»! – pretenzii da kiroŭnych viarchoŭ. Adsunuć ubok usie hetyja svaje demakratyčnyja brazhotki.

Tut niekalki raźlikaŭ.

Zhulać na niezaležnickim refleksie. Abuć naiŭnych u łapci. Maksymalna neŭtralizavać palityčnych supraciŭnikaŭ, kab nie ačolili pratesty va ŭmovach narastańnia ekanamičnych ciažkaściaŭ. Atrymać peŭny absiah dla hulni z Zachadam (pabačcie, panovie, jakaja ŭ nas idyličnaja ŭnutranaja kansalidacyja!). Urešcie, naładzić daŭno žadanuju selekcyju. To bok pakinuć na razvod «kanstruktyŭnuju» apazycyju i dadušyć astatniuju – jak kančatkova vykrytuju va ŭmovach hazavaj vajny piatuju kalonu.

Inšych, bolej vysakarodnych, matyvaŭ pakul što nie razhledziš i praź mikraskop. Bo inačaj by alharytm dziejańniaŭ ułady musiŭ być zusim inšy. Jakaja ž tut, trasca jaje biary, abarona Baćkaŭščyny, kali zmahary-niezaležniki abiazzbrojenyja, u kajdankach, z klapam u rocie?

Jak ni paradaksalna, ale siońnia, spekulujučy momantam, chočuć jašče j damahčysia niejkich vasalnych klatvaŭ ad tych, kamu za niezaležnickija pierakanańni stolki hadoŭ miali rebry.

Nasamreč nijakaj dylemy (što najpierš – demakratyja ci suverennaść?) pierad apazycyjaj niama. Tak davodzić palitolah Valer Karbalevič. Bo de-fakta pahroza niezaležnaści j demakratyi ŭ nas zychodzić z adnoj krynicy...

Kali ž fantastyčnym namahańniem ujavić, što ŭłada nasamreč daśpieła, kab pastavić na słužbu suverenitetu demakratyčny patencyjał, to treba jaho elementarna raźniavolić. Vypuścić z-za krataŭ usich achviaraŭ palityčnaha pieraśledu. Stvaryć partyjam ludzkija ŭmovy – dla pačatku na miascovych vybarach (puścić narešcie ŭ hetyja tabujavanyja vybarkamy!). Viarnuć u katalohi dy šapiki niezaležnuju presu (zaŭvažcie, adzin korań ź «niezaležnaściu»!). Śpis možna doŭžyć i doŭžyć, bo zadušyli ž usio, što mahli.

Siońnia, kali navisła raspłata za intehracyjnyja huli, mienavita ŭłada musić davodzić svaju addanaść ideałam niezaležnaści. A nie raspačynać inšyja, ciapier užo falšyva-patryjatyčnyja zabaŭki.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0