«Byŭ doŭhi pieryjad paznańnia samoha siabie. Ja naviedvaŭ psichołaha, udzielničaŭ u treninhach, raźbiraŭsia ŭ svaich adnosinach. I tolki kali zrazumieŭ, što mnie adnolkava choraša i z saboj samim, i z čałaviekam, jaki pobač, tady adčuŭ siabie absalutna ščaślivym», — raspaviadaje Raman.
Ciapier Raman nie tolki zajmajecca biznesam, ale źjaŭlajecca mientaram pa efiektyŭnych kamunikacyjach, jon dapamahaje inšym razabracca ŭ sabie, viadzie kursy, na jakich raskazvaje pra toje, jak mieć harmaničnyja adnosiny sa svaim partnioram, a taksama jak damahčysia finansavaha dabrabytu.
I śćviardžaje, što biełaruskija mužčyny nie ŭmiejuć zalacacca da žančyn.
«Ja, byvaje, źviartaju ŭvahu na niekatoryja parački. I ŭ mianie amal nikoli nie ŭźnikaje dumki pra toje, što mužčyna znajšoŭ u hetaj žančynie, zatoje vielmi časta dumaju: «Boža, što jana ŭ im znajšła!» Mužčyna dazvalaje sabie prychodzić na spatkańnie ŭ pamiataj kašuli, u brudnym abutku. Dazvalaje sabie nyć, sprabuje raździalić rachunak paroŭnu ŭ kaviarni, a žančyna heta prymaje. Čamu»? — zadajecca pytańniem Raman.
I tut ža adkazvaje:
«U našym hramadstvie jašče vializnuju rolu adyhryvajuć stereatypy: žančynie soramna być adnoj. Soramna nie być zamužam, soramna da peŭnaha ŭzrostu nie naradžać dziaciej. I što atrymoŭvajecca? Žančyna sama sabie stvaraje karcinku ščaślivaha žyćcia. Paśla ŭsio žyćcio imkniecca jaje absłuhoŭvać, padtrymlivać hetuju iluziju. Navošta? Mnie chočacca zadać pytańnie žančynam:
Kali z vami pobač mužčyna biez metaŭ, mužčyna, u jakoha adna radaść u žyćci papić piva paśla pracy i pahulać u tančyki, jaki nie zaŭvažaje vas, nie doryć padarunkaŭ. Navošta jon vam?» — razvažaje Raman Kubarkoŭ.
Jašče adzin niedachop u mužčynach Raman bačyć u tym, što lubuju prośbu svajoj žančyny toj usprymaje jak «vynas mazhoŭ».
«Ja nie apraŭdvaju žančyn, jakija nasamreč mohuć padoŭhu kapać na mazhi, ale ŭsio ž mužčyny schilnyja da taho, kab vinavacić va ŭsim žančynu. Prosty prykład z majho asabistaha žyćcia. Maja dziaŭčyna niejak papraknuła mianie tym, što ja joj nie daru kvietak. Viedała b jana, jakija pracesy adbyvalisia ŭ majoj hałavie adrazu paśla hetaha. Ja dumaŭ pra toje, pryčym tut kvietki, kali ja pravodžu ź joj uvieś svoj volny čas? Što rabić? Biehčy pa kvietki, tym samym pakazać, što ja padabcaśnik? A što kali jana ciapier budzie dumać, što ja budu vykonvać kožny jaje kapryz? A kali nie biehčy za kvietkami? Jana budzie dumać, što mnie ŭsio roŭna? U vyniku kupiŭ kvietki. I viedajecie što? Usie pretenzii skončylisia», — raskazvaje Raman.
Z hetaha jon zrabiŭ vysnovu, što treba prosta razumieć movu kachańnia svajho partniora, jak heta rajuć rabić psichołahi. Dla kahości heta čas, praviedzieny razam, dla kahości padarunki, dla kahości słovy.
«My nie ŭmiejem razmaŭlać adno z adnym. Raskažu prostuju prytču. Žyvuć muž z žonkaj razam dvaccać hod. Jana jaho kachaje. I razvažaje: «Ja piaku chleb, u mianie atrymlivajecca miakkaja siaredzina i čerstvaja skarynka. Ja budu sama jeści skarynku, a mužu addavać lepšaje». I niejak jany pasvarylisia. Žonka dumaje: «Raz ty taki, to dušysia ty skarynkaj». A muž joj adkazvaje: «Lubaja maja, dziakuj. Ja ciabie tak kachaju, što dvaccać hadoŭ bajaŭsia pryznacca, što lublu tolki skarynku, kab ciabie nie pakryŭdzić». Voś i ŭvieś sakret. Treba razmaŭlać».
Zaraz Raman Kubarkoŭ pryznajecca, što całkam hatovy dla treciaha šlubu.
«Žančyna, jakaja spadabajecca mnie, pavinna być samadastatkovaj asobaj. Naŭrad ci ja zrazumieju žančynu, katoraja budzie słać mnie pa 30 paviedamleńniaŭ u dzień, kab spytacca, dzie ja i čym zajmajusia. Žančyna, jakaja spadabajecca mnie, pavinna razumieć, što maja mova kachańnia — heta moj čas. Dla mianie zadavalnieńnie advieści žančynu na viačerniaje spatkańnie, naprykład, u Rym. Ci važnaja źniešnaść dla mianie? Napeŭna, ale žančyna na moj hust pavinna być naturalnaj i dahledžanaj. Chacia ja ničoha nie maju suprać tak zvanaj kamiercyjnaj źniešnaści», — kaža Raman.
Pad «kamiercyjnaj» źniešnaściu žančyny Raman Kubarkoŭ maje na ŭvazie vyhlad žančyn, jakija sami zrabili sabie źniešnaść: napampavanyja vusny, silikonavyja hrudzi i azadak, pavieki i vałasy, jakija štučna naraścili.
«Kali ja baču takich dziaŭčyn, ja razumieju, što pierada mnoj žančyna-pradaviec. Jana ŭkłała ŭ siabie šmat inviestycyj, kab bolš vyhadna svaju źniešnać «pradać». Nie baču ŭ hetym ničoha drennaha. Takija žančyny zaŭsiody sustrenuć mužčyn, jakija dziakujučy joj zakryjuć svaje «chaciełki». Ale takija žančyny asabista mnie nie padabajucca», — upeŭnieny Raman Kubarkoŭ.
Raman ličyć biełaruskich žančyn samymi pryhožymi ŭ śviecie.
«Heta praŭda, ja vosiem hadoŭ nie žyŭ u Biełarusi, i hetaha času było dastatkova, kab zrazumieć heta. Biełaruskija žančyny ŭmiejuć natchniać. Dziela ich chočacca mianiacca, chočacca rabić učynki. Tolki chočacca, kab našy dziaŭčaty davali mužčynam takuju mahčymaść. Mnie sumna, kali žančyna nie dazvalaje adkryvać pierad joj dźviery, padavać joj palito. Ja ŭpeŭnieny, što žančyna pobač z mužčynam pavinna adčuvać siabie ŭ biaśpiecy», — ličyć Raman.
Raman paprakaje žančyn tolki ŭ tym, što jany časam strašnyja ŭłaśnicy.
«Sapraŭdy, heta častaja pamyłka niekatorych žančyn. Kali žančyna narešce zajmieła mužčynu, jana robić usio, kab inšyja dziaŭčaty navat nie pahladzieli na jaho», — uśmichajecca Raman.
Na pytańnie, što pavinna adbycca, kab biełaruskija mužčyny narešcie navučylisia zalacacca da žančyn, Raman adkazaŭ:
«Jak śpiecyjalist u hetaj halinie, dakładna skažu, što kožny pavinien dajści da hetaha samastojna. Pakul žančyny buduć ciarpieć spažyvieckija adnosiny da siabie z boku mužčyn, mužčyny buduć lenavacca niešta mianiać u sabie. Čamu kožnaja kankretnaja žančyna takoje tryvaje — heta treba raźbiracca ŭ kožnym kankretnym vypadku, i časam terapija moža zaniać niekalki hadoŭ. A mužčynam, jakich «usio zadavalniaje», kali žančyna zakryvaje jaho bytavyja pytańni, dahladaje za im, ja skažu, što hety varyjant nie viadzie vas da raźvićcia, u tym liku i da finansavaha. Žadajecie bolš hrošaj — adydzicie ad «zručnych» varyjantaŭ, pačnicie źviartać uvahu na žančyn inšaha ŭzroŭniu. Kali žančyna vas natchnić, to vy zaŭvažycie, što cikavaść da piva i tančykaŭ ssoŭvajecca ŭ bok taho, što raniej było niedastupna. Nie kažučy ŭžo ad kajfu, jaki vy atrymajecie, skarajučy žančynu», — padsumavaŭ Raman Kubarkoŭ.
Kamientary