Siarhiej Budkin piša pra novy albom Alesia Kamockaha.
Novy albom Kamockaha śviedčyć — niama śpievaku roŭnych u adčuvańni muzyki i słova. Heta fantastyčnaja praca pa svajoj dušeŭnaści i muzyčnym bahaćci, jakaja siahaje viaršyniaŭ liryčnaj kłasiki.
Uciosaŭ, Koen i Aznavur u adnym fłakonie pad huki «Dziaŭčyny ź Ipanemy» — chiba tak asacyjatyŭna možna apisać dysk «9». Bardaŭskaje minułaje zabytaje: pierad słuchačom razhortvajecca šyrokamaštabnaja muzyčnaja dzieja ź lohkim saksafonam i kłarnietam, aściarožnymi kłavišami, nienaviaźlivym bajanam i, kaniešnie, niepaŭtornym hołasam‑šeptam Kamockaha.
Heta muzyka i paezija najvyšejšaha hatunku, jakoj tak nie staje ŭ biełaruskaj muzyčnaj prastory.
Kožnaja ź dzieviaci kampazicyj — nievialički šedeŭr, luby možna krucić u płejery biaskonca. Asabliva cudoŭnyja — «Šukaj mianie» (ź miłym mulciašnym klipam) i «Karaleva». Viadoma ž, kali nastroj supadaje z hetaj letuciennaj muzykaj. Tolki voś niajasna, čaho partyi saksafona i kłarnieta nie syhraŭ sam Kamocki: umieje ž.
Ciapier čytajuć
Ciahnik Pinsk—Minsk spyniŭsia pad Dziaržynskam biez aciapleńnia. Paśla prybyćcia ŭ stalicu pasažyraŭ razabrali ludzi z sacsietak i raźvieźli pa chatach1
Kamientary