Pra hienijalnaść Mulavina apošnimi dniami havaryli ŭsie. Hienadź Buraŭkin, aŭtar tekstaŭ dla «Pieśniaroŭ», kanstatuje: «Akramia muzyki dla jaho ničoha nie isnavała. Moža być, tamu jon u pobycie, u stasunkach vyhladaŭ dla inšych krychu dziŭnavatym. Jon byŭ prostym, ščyrym, davierlivym, u niečym navat naiŭnym. Viadoma, adčuvałasia, što raskryvaje jon nia ŭsio, niešta trymaje pry sabie. Adnak da taho, što było źviazana z muzykaj i paezijaj, jon adrazu išoŭ nasustrač».
Lavon Bartkievič kaža, što hety mulavinski talent spałučaŭsia ź vialikaj pracavitaściu: «U jaho byŭ vielmi dakładny hust i vialikaja patrabavalnaść. Jon byŭ niezadavoleny tym, što zrabiŭ, navat tady, kali nam usim zdavałasia, što lepiej i być nia moža».
| FOTA ANATOLA KLEŠČUKA |
Mikoła Pučynski, pieršy hukarežyser «Lavonaŭ»: «Uletku 1968 h. śpiavačka Neli Bahusłaŭskaja vyjaždžała na hastroli, i pry joj skłaŭsia kalektyŭ muzykaŭ. Jany dobra syhralisia, a ŭvosień syšli ad jaje ŭsim składam u mienskuju filarmoniju. Tam tady isnavała reviu «Lavonicha» (niešta kštałtu mjuzyk-chołu). Mulavin skazaŭ: my pierachodzim, ale chočam mieć svaje asobnyja numary ŭ hetym reviu. Tak kalektyŭ muzykaŭ staŭ zvacca «Lavonami» — ad nazvy «Lavonicha». Potym «Lavony» vydzielilisia ŭ asobny vakalna-instrumentalny ansambl. I nadaryłasia mahčymaść pajechać vystupić na ŭsiesajuznym konkursie. Ale ź Ministerstva kultury zapiarečyli: nazva «Lavony» hučyć — niby «durni». Albo šukajcie inšuju, albo nie pajedziecie!
 |
| FOTA ANATOLA KLEŠČUKA |
Źjaŭleńnie ŭ 1967—68 h. «Lavonaŭ» (z 1 vieraśnia 1969 h. jany stali «Pieśniarami») było prosta vybucham u biełaruskaj prastory. Stanisłaŭ Šuškievič z chvalavańniem pryhadaŭ svajo pieršaje ŭražańnie: «Takoha dahetul nie było. Isnavała takoje ŭjaŭleńnie pra biełaruskija narodnyja pieśni: heta śpiavajuć kałhasnyja babki, časta jašče i biazzubyja. A tut — usio pa-novamu… Ja i sam śpiarša nie zrazumieŭ hetaj muzyki, mnie nia duža spadabałasia takoje vykanańnie pieśni «Kasiŭ Jaś kaniušynu».
A ŭ balšyni biełarusaŭ navat nie ŭźnikała dumki, što čałaviek, jaki tak vydatna śpiavaje narodnyja pieśni, naradziŭsia ŭ Śviardłoŭsku! Hetamu spryjaŭ imidž — vusaty šlachcič-sarmat. «Pohlad zboku» dazvoliŭ jamu vyjavić u biełaruskaj kultury samaje «kanvertabelnaje», samaje pryvabnaje. Kamercyjnaje. Jon byŭ hienijalny kamercyjny piaśniar u krainie z hienijalnym, ale pieravažna niekamercyjnym mastactvam.
«Pieśniary» šmat u čym byli pradstaŭnikami «dekaratyŭnaj biełaruščyny». Mastak Alaksiej Maračkin kazaŭ pra U.Mulavina: «Heta čałaviek vielizarnaha talentu. Ale jahonaj tvorčaści pieraškadžaŭ kanfarmizm. Chto siońnia pamiataje tyja pieśni na vieršy Majakoŭskaha, na vajennuju tematyku? A voś «Aleksandrynu», «Moj rodny kut» pamiatajuć i śpiavajuć. Adnak tolki ŭ kiepskaha mastaka zaŭsiody ŭsio dobra. A ŭ dobraha mastaka byvajuć i vydatnyja rečy, i pravały».
 |
| FOTA ANATOLA KLEŠČUKA |
«Dekaratyŭnaja biełaruščyna» pad uździejańniem mulavinskaha talentu rabiłasia sapraŭdnaj, niepadmannaj. Mienavita hetaja ščyraść pryvablivała da siabie. Dančyk na radyjo «Svaboda» zhadvaje pieršy pryjezd «Pieśniaroŭ» u Ameryku: «Ja adrazu zachacieŭ śpiavać mienavita voś tyja pieśni, što «Pieśniary» vykonvali».
Paet Leanid Drańko-Majsiuk charaktaryzuje U.Mulavina jak renesansavuju postać: «U maim razumieńni renesansny čałaviek — heta toj, jaki ŭmieje ŭsio rabić u svajoj prastory. Vydatny vakalist, muzykant, cudoŭny kampazytar».
H.Buraŭkin suadnosić stvaralnika «Pieśniaroŭ» z klasykami piesiennaha mastactva: «Dla mastactva narodnaj pieśni šmat zrabiŭ Hienadź Citovič, dla charavoha mastactva — Ryhor Šyrma. U hety šerah ja b pastaviŭ i Ŭładzimiera Mulavina».
Nad trunoju hučali jahonyja pieśni. Čutyja-pieračutyja. Na partrecie — vusač. Trochi ad šlachciča, trochi ad Šaŭčenki. Mulavin, častačka XX stahodździa.
Adam Voršyč
Minskija ŭłady raskazali, jak buduć zmahacca z «akijanam aŭtamabilaŭ» u dvarach2
Kamientary