1994. Arłoŭ i formuła
Skažy, z kim pješ, i ja skažu, chto ty. U Hurja Arłova, kamercyjnaha dyrektara maskoŭskaha vydaviectva «Raduha», formuła vyznačeńnia ludziej była padobnaja, ale hruntavałasia vyklučna na asabistym vopycie. «Ja — čałaviek harełačny. Ja — rasiejec, i, jak kožny sapraŭdny rasiejec, lublu vodaŭku. A ty jaki napoj lubiš?» «Harełku!» — skazać rasiejcu, što nie lublu harełki, ja nia zmoh. Nu-u-u, ja jaje lublu, pavažaju i nie ŭžyvaju, apošnim časam. Tolki pra heta ja nia staŭ kazać Hurju Arłovu. Hurja ŭściešyŭ moj iłžyvy adkaz. «Vinnyja, piŭnyja, džynavyja ludzi — taksama ludzi, ale ja pavažaju harełačnych. Ja sam čałaviek harełačny i lublu da siabie padobnych. A bolš za ŭsio ja nie pavažaju ćviareźnikaŭ. Ja ich prosta nienavidžu…» Hury piŭ astudžanuju ŭ maraziłcy «vodaŭku», zajadaŭ čyrvonaj ikroj ź blinami i klaŭ ćviareźnikaŭ. Ja piŭ čystuju vadu, słuchaŭ Hurja i prymiervaŭ jahonuju teoryju na prysutnych… Voś čałaviek kavavy, a toj — kisielny, hety — harbatny, taja — małočnaja, pobač — viarškovaja…
Poŭny varyjant čytajcie ŭ papiarovaj i pdf-versii hazety "Naša Niva"
«Čamu ja pavinien dakazvać, što nie darmajed?» Pradprymalnika z Homiela pamyłkova zapisali ŭ niezaniatyja — jon daviedaŭsia tolki paśla vializnych rachunkaŭ za kamunałku16
Kamientary