Андрей Дмитренок: Куропаты должны стать местом национальной скорби

В наше удивительное время можно быть кем угодно. Коммунистом, анархистом, фанатом, пастафарианцем, поэтом, тунеядцем. Можно быть всеми одновременно, с хипстерскими усами и с лысой головой — никому не будет до этого дела. Можно носиться на быстрой «бехе» социалистам, можно ехать в плетущемся троллейбусе либертарианцав, в вышиванки ходить или мчаться на велосипеде «носки в сандалии». Можно все — даже быть человеком без каких-либо социальных и политических определений.

«Я не согласен с вашими носками, но пожертвовал бы собой за ваше право жить так неинтересно», — сказал бы Вольтер и прав имел бы. Почему нет? Держись закона, остальное все можно оспорить, даже если мы пабъемся в поисках правды. Можно быть кем угодно, только

У наш дзіўны час можна быць кім заўгодна. Камуністам, анархістам, фанатам, пастафарыянцам, паэтам, дармаедам. Можна быць усімі адначасова, з хіпстарскімі вусамі і з лысаю галавою — нікому не будзе да гэтага справы. Можна несціся на хуткай «бэхе» сацыялістам, можна ехаць у марудным тралейбусе лібертарыянцам, у вышыванцы хадзіць ці імчаць на ровары «шкарпэткі ў сандалі». Можна ўсё — нават быць чалавекам без аніякіх сацыяльных і палітычных вызначэнняў.

«Я не згодны з вашымі шкарпэткамі, але ахвяраваў бы сабою за вашае права жыць так нецікава», — сказаў бы Вальтэр і рацыю меў бы. Чаму не? Трымайся закону, астатняе ўсе можна аспрэчыць, нават калі мы паб’емся ў пошуках праўды. Можна быць кім заўгодна, толькі нельга быць абыякавым да падзей у Курапатах. Бо за межамі дабра непавага да продкаў, у незалежнасці ад таго памерлі яны проста ці ад рэпрэсій. Тут чорна-белая рэчаіснасць: чорнае — будаваць, белае — супрацьстаяць. Калі не хапае інфармацыі — не будаваць і высвятляць да апошняга. Інакш навошта Радаўніца і Дзяды? Варта прыпыніць забудову — гэта адчулі абаронцы, і кантаўскае «зорнае неба нада мной і маральны закон ува мне» сталі не простымі словамі, а ўвасобіліся намётамі ў вільготную зіму.

Курапаты мусяць быць месцам нацыянальнай жалобы, месцам, якое не падзяляе, а яднае, каб прадухіліць паўтарэнне таго ж самага заўтра, незалежна ад таго, кім мы ёсць сёння.

Пакуль Курапаты абараняе толькі адна частка грамадства, а між тым гэта - шанец усім быць вышэй за палітыку: падтрымаць, хто як можа, а ўладзе зрабіць сапраўдны мемарыял ды накіраваць туды БРСМаўцаў з кветкамі. Будзе час яшчэ паспрачацца нам, такім розным, але перад продкамі мы ў адказе аднолькавыя. Курапаты павінны стаць месцам нашай годнасці, хопіць ужо турбаваць спакой людзей нейкімі там бізнес-цэнтрамі.

нельзя быть равнодушным к событиям в Куропатах. Ведь за пределами добра неуважение к предкам, в независимости от того умерли они просто или от репрессий. Здесь черно-белая действительность: черное — строить, белое — противостоять. Если не хватает информации — не строить и выяснять до последнего. Иначе зачем Радуница и Деды? Следует приостановить застройку — это почувствовали защитника, и кантовской «звездное небо надо мной и моральный закон во мне» стали не простыми словами, а воплотились палатками во влажную зиму.

Куропаты должны быть местом национального траура, местом, которое не разделяет, а объединяет, чтобы предотвратить повторение того же самого завтра, независимо от того, кем мы есть сегодня.

Пока Куропаты защищает только одна часть общества, а между тем это — шанс всем быть выше политики: поддержать, кто как может, а власти сделать настоящий мемориал и направить туда БРСМовцев с цветами. Будет время еще поспорить нам, таким разным, но перед предками мы в ответе одинаковые. Куропаты должны стать местом нашего достоинства, хватит уже беспокоить покой людей какими-то там бизнес-центрами.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0