Пад Баранавічамі разбурылі паштовую станцыю. Падчас паўстання Каліноўскага там быў штаб паўстанцаў
Будынак знаходзіўся на ўскраіне вёскі Мілавіды і быў адной з славутасцяў населенага пункта.

У чацвер, 22 чэрвеня, ад жыхароў вёскі стала вядома, што паштовую станцыю, якую мясцовыя часцей называлі Белым домам, разбурылі, як піша Bar24.by.
Паштовую станцыю пабудавалі на ўскраіне вёскі Мілавіды, на шашы Івацэвічы — Слуцк, па адных даных, у 1843 годзе, па іншых — у 1846 годзе. Тут можна было адпачыць, змяніць коней, адрамантаваць пашкоджаны экіпаж.
Будынак цагляны, пабудаваны па тыповым праекце дарожнага будаўніцтва ў стылі класіцызму з элементамі готыкі. Будынак складаўся з трох цагляных проставугольных накрытых шатровымі дахамі будынкаў, якія ўтвараюць адзіную П-падобную кампазіцыю. Цэнтральны будынак выходзіў на дарогу галоўным фасадам, службовыя — тарцамі.

У цэнтральным корпусе месціліся жылыя памяшканні для пуцейшчыкаў, кухня, кватэра наглядчыка, а ў бакавых карпусах — карэтны двор і хлеў.
Да нашых дзён захавалася некалькі пабудоў, сярод якіх самай характэрнай лічыўся станцыйны дом. Гэта аднапавярховы будынак з рысамі класіцызму (уключаючы франтон над уваходам).
Падчас паўстання Кастуся Каліноўскага (1863-1864 гг.) на Мілавідскай паштовай станцыі размяшчаўся адзін з паўстанцкіх аддзелаў. Таксама ў Мілавідах быў бой паўстанцаў з царскімі атрадамі.

Паштовая станцыя была апісаная вядомым этнографам Паўлам Шпілеўскім, які праязджаў па Варшаўскім тракце і пакінуў успаміны ў сваёй кнізе «Падарожжа па Палессі і Беларускім краі».
Да нядаўняга часу будынак паштовай станцыі выкарыстоўваўся як рамонтна-дарожная ўстанова.
— Навошта было разбураць? Гэта ж наша гісторыя. І сам будынак яшчэ прастаяў бы шмат гадоў, — адзначыў адзін з жыхароў вёскі.
Чытайце таксама:
Безгустоўны знак на гары Дзяржынскай пастаўлены незаконна. Вінаватых прыцягнуць да адказнасці
Хісткае становішча. Пад Мінскам развальваецца рэканструяваны Курган Славы
«Чаму мы павінны неяк ушчэмліваць сябе?». Дырэктарка РТБД патлумачыла, чаму паставіла спектакль паводле Пушкіна ў адным з апошніх тэатраў краіны, які працаваў па-беларуску
Каментары