Іван Краўцоў напісаў навуковы артыкул пра каханне, у якім падзяліўся ўласным досведам

Іван разважае аб тым, чаму сучасныя рамантычныя адносіны часта перажываюцца як расчараванне і страта. Ён сцвярджае, што пад «каханнем» нярэдка разумеецца не рэальная сувязь паміж двума людзьмі, а сістэма чаканняў і праекцый, сфармаваных мінулым вопытам — перш за ўсё сямейным і дзіцячым.

А з дапамогай партнёра людзі часта спрабуюць закрыць нейкія «дзіркі» ў сваім жыцці — як прынята казаць, «стаць адзіным цэлым». Менавіта ж на гэтым пабудавана канцэпцыя «палавінак».

Краўцоў прызнаецца, што часта ў адносінах капіяваў мадэль сваёй сям’і: «Сутнасць адносін майго бацькі і маёй маці заключалася ў тым, што бацька ляпіў яе па падабенстве свайго Іншага, падладжваў пад сваё падабенства і патрабаваў падпарадкавання. Адкуль у яго ўзяўся гэты Іншы — пытанне асобнае. Але пры такім пераносе ў мяне ўзнікала ідэалізацыя меркаванага партнёра як добрага матэрыялу для працы і адначасова жаданне падоўжыць жыццё ўласнага бацькі, таму што я сам люблю яго, сімвалічна працягваю яго як гаранта Іншага і спрабую падзяліць з кімсьці гэтую ношу, гэты цяжар».

Такія адносіны заканчваліся расчараваннем, бо ў нейкі момант Іван разумеў, што жыве не сваё жыццё.

Былі ў яго і жанчыны, якія не падпарадкоўваліся правілам той гульні: «Такія партнёркі пачыналі ўспрымацца як тыя, якія валодаюць ведамі пра мяне, пра тое, чаго я хачу, як носьбіты функцыі Іншага, як тыя, хто напаўняе маё жыццё сэнсам і робіць мяне жывым. Але праўда заключаецца ў тым, што гэта было ўсяго толькі люстэрка».

Часам Іван пачынаў пакутаваць для таго, каб партнёр вярнуўся і звярнуў увагу, ці спрабаваў заслужыць ухвалу: «Гэта цалкам адпавядала маім адносінам з бацькам. Але і тут перанос разбураўся даволі хутка, таму што яго рэалізацыя прадугледжвала, па сутнасці, рамантычныя адносіны з самім сабой».

Галоўнае пытанне, якое задае Краўцоў у тэксце — ці гатовыя мы да адносін, у якіх ніхто не будзе ратаваць. Яго гіпотэза, заснаваная на ўласным досведзе, складаецца ў тым, што такія адносіны магчымыя, калі ў іх няма чаканняў і патрабаванняў ад іншага.

Іван распавядае, што ў яго былі такія адносіны: «Нам было проста зручна разам, добра. Мы падарожнічалі, і ў кожнага было сваё жыццё, свае планы. І што цікава, гэта працавала даволі доўга».

Мужчына лічыў гэта больш сяброўствам, чым рамантычнымі адносінамі. І ўсё роўна марыў пра каханне, сутнасць якога — якраз той самы перанос, апісаны ў кнігах. Цяпер жа ён зразумеў, што насамрэч хацеў зноў і зноў прайграваць сваю дзіцячую інфантыльную сітуацыю.

Ён упэўнены, што канчаткова пазбавіцца ад пераносаў у людзей не атрымаецца, але можна абысціся без чаканняў таго, што партнёр павінен забяспечваць ці ратаваць.

«І толькі тады з'яўляецца шанец, застаючыся чалавекам з недахопам, убачыць рэальнага іншага — таго, хто ніколі не супадзе з нашымі чаканнямі і не закрые наш недахоп, але пры гэтым пашырыць прастору нашага жыцця, а не звузіць яго факусіроўкай на сабе. Не ператварыць адносіны ў паўтарэнне ўжо пражытага, а дадасць нешта новае — проста побач», — піша сакратар Каардынацыйнай рады.

• 6
• 0
• 6
• 13
• 0
• 0
• 0
• 0