«Лукашэнка любіць лаяцца матам, ты лаешся ў адказ. А гарэлку я выліваў на падлогу». Коўл распавёў пра візіты ў Мінск

Ён падзяліўся падрабязнасцямі застолляў з Аляксандрам Лукашэнкам, які любіць лаяцца матам, а таксама дэталямі вызвалення палітычных зняволеных і кантактаў з беларускімі дэмсіламі. Апавяданне Джона Коўла прыводзіць «Люстэрка».

Нецэнзурная лексіка і восем тостаў

Свой аповяд Джон Коўл пачаў з успамінаў пра тое, як наогул атрымаў пасаду спецпасланніка і як прайшла яго першая паездка ў Мінск. Каб знайсці агульную мову з Аляксандрам Лукашэнкам, давялося падладзіцца пад яго спецыфічную манеру зносін:

— Усё пачалося з тэлефоннага званка… У той час я быў намеснікам пасланніка па канфлікце паміж Расіяй і Украінай генерала [Кіта] Келага. Мне тэлефануюць: «Паедзеш у Беларусь?» Я пытаюся: «А дзе гэта Беларусь?» Потым кажу: «Добра, гэта дзеля вызвалення амерыканскіх зняволеных». І пытаюся: «Ну, калі мне ехаць?» Мне адказваюць: «Заўтра».

І я паехаў. Я сустрэўся з Лукашэнкам, і ён вельмі шмат гаворыць. Многія з гэтых хлопцаў, якія знаходзяцца ва ўладзе па 30 гадоў, любяць пагаварыць. У Дзярждэпартаменце мне сказалі, што ён любіць «пабалбатаць і пасмяяцца», ну мы і пабалбаталі. Прыкладна праз паўгадзіны — хвілін сорак пяць я спрабую зразумець, што ён за чалавек. Ён пачынае скардзіцца на еўрапейцаў…

Гэта прагучыць груба, і я прашу прабачэння за лексіку, але я сказаў яму: «Так, яны купка сцыкуноў» (арыгінал: «Yeah, they’re a bunch of pussies»). І з гэтага моманту ён быў у мяне ў кішэні. Ён любіць лаяцца матам, таму ты лаешся ў адказ. І мы выдатна паладзілі. Мы прасядзелі пяць гадзін, і ён усё гаварыў.

Павялічыць

Потым быў двухгадзінны абед. Ён устае (вядома, на стале гарэлка), падымае тост за прэзідэнта Трампа. Хлопцы з Дзярждэпа робяць мне знакі: «Ты павінен выпіць за яго». Я ўстаю і прамаўляю адказны тост. І тут пачаліся гэтыя бясконцыя тосты. А мне нельга напівацца. Вядома, пара хлопцаў з Дзярждэпа выпілі ўсе восем тостаў і былі ў драбадан. Я навучыўся рабіць так: сачыў за вачыма Лукашэнкі, пакуль ён аглядваў кампанію, і калі ён на мяне не глядзеў, я проста выліваў гарэлку на падлогу. У выніку я выпіў толькі дзве чаркі, чаго было больш чым дастаткова.

Я вяртаюся ў Штаты, а перад самым ад'ездам [з Мінска] дамаўляюся з Лукашэнкам: «Чаму б нам не паўтарыць?» У выніку я папрацаваў з Крысам Смітам (намеснік памочніка дзяржсакратара па Усходняй Еўропе), мы ўсё арганізавалі і дамовіліся пра новыя вызваленні. <…> У той раз я выцягнуў 14 чалавек.

«Знайдзі мне гэтага Лукашэнку»

Ключавым паваротным момантам, які прывёў да далейшых масавых вызваленняў, Джон Коўл называе асабістае ўключэнне Дональда Трампа. Даведаўшыся пра першыя поспехі ў перамовах і вызваленнях палітвязняў, прэзідэнт ЗША настаяў на неадкладнай тэлефоннай размове з Лукашэнкам.

— Мы вячэралі з прэзідэнтам Трампам. Мая жонка — Грэта Ван Састэрэн. Яна 30 гадоў працуе ў [тэлевізійным] эфіры. Прэзідэнт Трамп быў яе бізнэс-экспертам шмат гадоў таму, так мы і пазнаёміліся. Так вось, мы вячэраем, і Грэта згадвае пра тое, што я зрабіў. Ён кажа: «Што? Пра што вы кажаце?» Я расказваю ўсю гісторыю. А ён адказвае: «Я хачу пагаварыць з гэтым хлопцам! Дастань мне нумар». На наступны дзень я заходжу ў Авальны кабінет з нумарам. Там знаходзяцца Сюзі Уайлс (кіраўнік апарата Белага дома. — Заўв. рэд.) і [Марка] Рубіа (кіраўнік Дзярждэпартамента ЗША). Трамп хоча, каб усё рабілася неадкладна, і кажа: «Злучы мяне з ім, знайдзі мне гэтага Лукашэнку». Яны ў паніцы: у нас няма перакладчыка, гэта не ўзгоднена. Я падыходжу да Марка [Рубіа] і кажу: «Слухай, давай зробім гэта заўтра». А гэта быў дзень, калі ён ляцеў на Аляску на сустрэчу з Пуціным. Прэзідэнт Трамп кажа: «Я патэлефаную з борта № 1». Я іду ў сітуацыйны пакой, мы звязваемся з Лукашэнкам. У іх адбылася выдатная размова, яны сталі лепшымі прыяцелямі, і гэта вельмі, вельмі дапамагло.

Павялічыць

— Пасля званка з борта № 1 я вяртаюся ў Беларусь і выцягваю яшчэ 52 чалавекі. Але вельмі важна тое, што ў мяне ёсць амаль поўная падтрымка прэзідэнта. І гэта фірмовы стыль вядзення спраў Трампа: наладзіць адносіны, ніякіх папярэдніх умоў, проста сесці за стол перамоў. Калі ў вас ёсць папярэднія ўмовы, лічыцца, што вы будзеце спрачацца з-за іх гадоў шэсць. Таму — проста сядайце за стол. Менавіта гэта я і рабіў па яго ўказанні.

«Там усё робіцца ў лесе»

Апісваючы сам працэс вызвалення, дыпламат расказаў пра працэдуру перадачы людзей на беларуска-літоўскай мяжы:

— Адбылася адна рэч, якая апраўдвае ўсе намаганні: яны былі ў фургоне, там усё робіцца ў лесе іх Камітэтам дзяржбяспекі. Ты едзеш з Літвы ў Беларусь, заязджаеш у лес, яны мяняюць нумары і ладзяць іншыя шпіёнскія штучкі. Пад'язджае фургон, унутры 14 чалавек. Калі я адчыніў дзверы, яны ўсе сядзелі вось так [сцяўшыся]. Пазней я даведаўся: яны думалі, што іх вязуць на расстрэл. Я адчыняю дзверы і кажу: «Вы свабодныя». Ніякай рэакцыі. Многія з іх гаварылі па-англійску. Я паўтараю: «Вы свабодныя». Адзін хлопец падняў вочы, але ўсё роўна цішыня. Яны думалі, што гэта пастка. Тады я сказаў: «Я знаходжуся тут па даручэнні прэзідэнта Злучаных Штатаў Дональда Трампа». І яны ўсе вось так паднялі галовы. Я сказаў: «Вы сапраўды свабодныя». Выразы іх твараў былі неацэнныя.

Таксама Коўл назваў галоўны прынцып адміністрацыі Трампа: санкцыі здымаюцца прапарцыйна колькасці вызваленых людзей:

— Што вы павінны разумець: амаль 80% нашых санкцый супраць Беларусі былі ўведзены з-за палітычных зняволеных. Таму ідэя заўсёды заключалася ў наступным: вы аддаеце нам зняволеных, мы даем вам змякчэнне санкцый у розных прапорцыях. У апошні раз, калі мы былі там у снежні, мы выцягнулі яшчэ 123 чалавекі. І адзін з іх быў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру (гаворка пра Алеся Бяляцкага). Раптам Лукашэнка адводзіць мяне ў бок і кажа, што выпусціць гэтага чалавека.

«Ты можаш спыніць гэтае дзярмо?»

Акрамя вызвалення людзей, Коўл згадаў, што выкарыстоўвае свой прамы доступ да Лукашэнкі для вырашэння рэгіянальных праблем у адносінах Беларусі і краін Еўрасаюза:

— Я сустракаюся з паслом Беларусі ў ААН [Валянцінам Рыбаковым] прыкладна раз у тыдзень ці два. Цяпер у працэс уключаныя Літва, Польшча. Трэба дамагацца іх супрацоўніцтва. Я прыйшоў да Лукашэнкі і сказаў: «Ты можаш спыніць запускаць гэтыя сраныя шары? Яны ствараюць жудасныя праблемы». І шары спыніліся. Потым узнікае нешта яшчэ з Польшчай, і мне даводзіцца зноў ісці да Лукашэнкі і казаць: «Ты можаш спыніць гэтае дзярмо?» У любым выпадку, я вельмі аптымістычны, што да канца года мы выцягнем усіх [палітзняволеных].

Павялічыць

Таксама Коўл расказаў, што прасіў прадстаўнікоў беларускіх дэмсіл знізіць градус крытыкі, каб не сарваць далейшыя перамовы:

— Я знаходжуся ва ўдалым становішчы, таму што мае адносіны з Лукашэнкам працуюць. І цяпер я шмат размаўляю з апазіцыяй. Але я кажу ім адну рэч: «Слухайце, вы хочаце выходзіць, крычаць і абурацца — я ўсё разумею. Вы хочаце расказваць, які ён дрэнны. Але трымайце гэта на пэўным узроўні, таму што ў нас там засталося яшчэ 800−900 чалавек, і калі вы яго занадта раззлуеце, усё разваліцца». Я на сувязі з імі, у нас добрыя адносіны, яны гэта разумеюць.

• 17
• 5
• 4
• 30
• 2
• 1
• 0
• 0